Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ


Κοινή συνέντευξη Τύπου Ελλήνων, Βουλγάρων και Τούρκων Πράσινων

Συνέντευξη τύπου για τη δημιουργία αντιπυρηνικού μετώπου στα Βαλκάνια, ώστε να απαλλαγούν από τα υφιστάμενα πυρηνικά εργοστάσια και να μην προχωρήσουν τα σχέδια για τη δημιουργία νέων, έδωσαν:
• ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων και περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, Μιχάλης Τρεμόπουλος
• οι εκπρόσωποι του βουλγαρικού πράσινου κόμματος (Zelenite), Borislav Sandov
• και του τουρκικού πράσινου κόμματος (Yesiller), Alidost Numan.
Οι ομιλητές ανέπτυξαν την κοινή πολιτική θέση και δράση των Πράσινων Κομμάτων στα Βαλκάνια ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και υπέρ της ανάπτυξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Μετά την πρώτη ιδρυτική συνάντηση της Βαλκανικής Αντιπυρηνικής Συμμαχίας, στις 26 Μαρτίου 2011, στη Σόφια, με την υπογραφή κοινής διακήρυξης (Πράσινοι από Ρουμανία, Βουλγαρία, Τουρκία Ελλάδα, FYROM, Σερβία), οι Βαλκάνιοι Πράσινοι διοργανώνουν σειρά κοινών δράσεων, με την κορύφωσή τους στις 26 Απριλίου 2011 (επέτειος Τσερνομπίλ).
Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο Μ. Τρεμόπουλος για τα πυρηνικά εργοστάσια και αντιδραστήρες στις βαλκανικές χώρες, ήδη υπάρχουν τρία σε λειτουργία (Βουλγαρία, Ρουμανία, Σλοβενία), ενώ σχεδιάζονται τρία στην Τουρκία (Ακούγιου, Σινώπη, Αν Θράκη), ακόμη ένα στη Βουλγαρία (Μπέλενε), ένα στην Αλβανία, ένα στο Μορίοβο της Π.Γ.Δ.Μ. ( με σχέδια για δημιουργία αντιδραστήρων σε Κρίβολακ και Σκόπια) κι άλλοι νέοι αντιδραστήρες στο υπάρχον εργοστάσιο του Τσερναβόντα στη Ρουμανία.
Ο κ. Numan αναφέρθηκε στους αγώνες και τις διαμαρτυρίες που γίνονται στην Τουρκία ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, οι οποίες διογκώθηκαν μετά τη Φουκουσίμα και με δεδομένο ότι το Ακούγιου βρίσκεται σε ενεργή σεισμογενή περιοχή (μόλις 40 χλμ. από ενεργό ρήγμα). «Τα σχέδια για την εγκατάσταση εκεί πυρηνικού εργοστασίου υπάρχουν από τη δεκαετία του 1970. Μέχρι σήμερα το αποτρέψαμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να μη γίνει», είπε ο κ. Numan. Ο ίδιος ανέφερε πως κι αυτό το εργοστάσιο είναι εξαρτώμενο από ρωσικά συμφέροντα, την ώρα που οι ενεργειακές ανάγκες της Τουρκίας ήδη καλύπτονται κατά 70% από τη Ρωσία. Τα σχέδια για το δεύτερο πυρηνικό εργοστάσιο στη Σινώπη αφορούν Ιαπωνική επένδυση και η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται ακόμη και μετά το ατύχημα στη Φουκοσίμα. «Πρόθεση της Τουρκικής Κυβέρνησης, είπε ο κ. Numan, είναι να έχει αποκτήσει η χώρα τρία πυρηνικά εργοστάσια έως το 2023, χρονιά που θα γιορτάσουν τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας».
Ο κ. Sandov τόνισε πως από τη δεκαετία του 1980, όταν άρχισαν να γίνονται γνωστά τα προβλήματα στο Κοζλοντούι, στη Βουλγαρία άρχισε να προωθείται η λύση της δημιουργίας νέου εργοστασίου στο Μπέλενε, στα σύνορα με τη Ρουμανία. Το πρόγραμμα αυτό απορρίφθηκε ακόμη κι από τους Ρώσους (θα έδιναν την τεχνογνωσία) γιατί έκριναν την τοποθεσία ακατάλληλη, το εγκατέλειψε αργότερα στις αρχές του ’90 για τους ίδιους λόγους και η βουλγαρική πολιτεία παράλληλα με την έκδοση της Λευκής Βίβλου από την Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών στην οποία τεκμηριωνόταν επιστημονικά όλοι οι λόγοι απόρριψης του σχεδίου , το 2003 όμως η νέα κυβέρνηση επανενεργοποίησε τα σχέδια. «Πρόκειται για επικίνδυνη περιοχή, σεισμογενή. Το 1977 έδωσε σεισμό 7,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με 120 νεκρούς και πριν από λίγα χρόνια έγινε νέος σεισμός 5,5 Ρίχτερ. Είναι σε εθνικό πάρκο σημαντικής βιοποικιλότητας και πρόκειται για εργοστάσιο ρωσικό, όταν η εξάρτηση της Βουλγαρίας ενεργειακά από τη Ρωσία είναι σήμερα στο 83%. Η σημερινή κυβέρνηση είχε προαναγγείλει ότι θα σταματήσει το σχέδιο, όμως έπειτα από συναντήσεις με τους Ρώσους άλλαξε γνώμη. Μόνο οι Πράσινοι, άλλο ένα κόμμα και οι τοπικοί φορείς είμαστε αντίθετοι. Και να σκεφτεί κάποιος ότι η Βουλγαρία δε χρειάζεται άλλο ρεύμα. Ήδη κάνει εξαγωγές», δήλωσε ο κ. Sandov.

O στόχος είναι η δημιουργία ενός ισχυρού αντιπυρηνικού κινήματος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, που έχει βαριά κληρονομιά από αντιδραστήρες. Μετά το Τσερνομπίλ υπήρξε συνειδητοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί με την πυρηνική ενέργεια. Κίνημα ενάντια στα πυρηνικά αναπτύχθηκε από το 1973 στην Ελλάδα, με τις προθέσεις τότε για τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στην Κάρυστο. Τα σχέδια πάγωσαν όπως είπε ο κ. Τρεμόπουλος, μέχρι να αποκαλυφθεί ότι το 2006 η κυβέρνηση Καραμανλή επιχειρούσε να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για να αποδεχθεί την πυρηνική ενέργεια. «Ο κ. Καραμανλής εκθείαζε το πρότζεκτ του Μπέλενε και το πυρηνικό πρόγραμμα της Ινδίας. Κι ενώ η κοινή γνώμη στην Ελλάδα ήταν αρνητική ήρθε και η... επιστράτευση της Ακαδημίας Αθηνών, με το πόρισμά της το 2008, που λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει πυρηνικό εργοστάσιο. Μετά είχαμε τις καταγγελίες για μυστικές επαφές Καραμανλή - Γκρούεφσκι για δημιουργία δύο εργοστασίων και τα σχετικά δημοσιεύματα στη γειτονική χώρα. Καλούμε τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση να ανοίξει το συγκεκριμένο φάκελο και να μην περιορίζεται απλά σε δηλώσεις ενάντια στα πυρηνικά εργοστάσια. Πρέπει να μάθουμε τι έγινε εκείνη την περίοδο, όταν οι δύο κυβερνήσεις πουλούσαν στους λαούς τους εθνική υπερηφάνεια», τόνισε ο Μ. Τρεμόπουλος. Αναφερόμενος στην επίσκεψή του στα Σκόπια την Παρασκευή υπογράμμισε ότι «είμαστε αντίθετοι στα σχέδια από τη δεκαετία του 1970 για τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στη FYROM σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τα ελληνικά σύνορα. Πρέπει να ξαναδούμε τις σχέσεις μας με τους γείτονες. Να σταματήσουμε τις κραυγές μίσους. Χρειαζόμαστε συμμάχους, όχι εχθρούς για να αντιμετωπίσουμε τα πυρηνικά εργοστάσια, τη ρύπανση του Αξιού, τα μεταλλαγμένα, την ταφή πυρηνικών αποβλήτων. Αγαπάμε τη χώρα μας και την υπερασπιζόμαστε από τους κινδύνους που πραγματικά υποσκάπτουν το μέλλον της. Όχι στην πυρηνική ενέργεια, ναι στις ΑΠΕ».

Το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο των Βαλκάνιων Πρασίνων είναι:
- Να μην προχωρήσει κανένα από τα εργοστάσια που σχεδιάζονται.
- Να κλείσουν άμεσα όσα λειτουργούν σε σεισμογενείς περιοχές.
- Να κλείσουν άμεσα και όσα σχεδιάστηκαν πριν το 1980.
- Να δοθεί έμφαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου