Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Γη & Ύδωρ: η περιβαλλοντική χρεοκοπία στην Ελλάδα των μνημονίων


ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013 | 20:00 στο FLORAL
ΓΗ & ΥΔΩΡ: Η ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Μια υποφωτισμένη πλευρά των ποικίλων επιπτώσεων των Μνημονίων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ είναι η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλούν οι βάρβαρες πολιτικές του.  Σε μια χώρα με υποβαθμισμένη χωροταξική και περιβαλλοντική πολιτική, η επιβολή των μνημονιακών μέτρων έχει δραματικά αποτελέσματα.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ακούγαμε τις επικοινωνιακές ατάκες του Γιώργου Παπανδρέου περί πράσινης ανάπτυξης και Δανίας του Νότου, για να φτάσουμε σήμερα να υποθηκεύονται μέσω των ιδιωτικοποιήσεων φυσικοί πόροι όπως το νερό ή ο ορυκτός μας πλούτος,  να ξεπουλιέται με σκανδαλώδεις παραχωρήσεις γης όπως το δάσος στις Σκουριές της Χαλκιδικής που δόθηκε εν μία νυκτί στους χρυσοθήρες της Εldorado.

Παράλληλα η έννοια του δημόσιου ανοιχτού χώρου δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση όπως φαίνεται μέσα από τις προθέσεις της πώλησης του παραλιακού μετώπου της Αθήνας. Όλα αυτά οδηγούν να στερηθούμε ένα βασικότατο ανθρώπινο δικαίωμα: την πρόσβαση σε ελεύθερο, ανοιχτό και καθαρό περιβάλλον. Την ίδια στιγμή, στο όνομα μιας κατάμαυρης ανάπτυξης και της δήθεν εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους ανοίγεται ένα λαμπρό πεδίο business αφού οι φυσικοί πόροι, ο ορυκτός πλούτος, η ίδια η γη πουλιούνται κάτω από την αξία τους, όσο όσο.  Έτσι που να φτάσουμε να πούμε «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και περιβαλλοντικά.
Μπορούμε να τους σταματήσουμε; Τι μας διδάσκουν εμπειρίες χωρών όπως η Βολιβία με τον πόλεμο του νερού; Τι αντιτάσσουμε στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας; Πώς μπορεί να συντονιστεί ένας αγώνας ενάντια στις επιδρομές που σχετίζονται με το περιβάλλον; Ποιος κερδίζει από την καταλήστευση των φυσικών μας πόρων; Αυξάνεται το δημόσιο χρέος εξαιτίας αυτής της επιδρομής;
Μιλούν:
Μάκης Ζέρβας (καθηγητής ΕΑΠ)
Ευγενία Ουζουνίδου (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ EKM)
Χρήστος Κορτζίδης (δήμαρχος Ελληνικού )
Σταύρος Ιατρού (πρώην Δήμαρχος Κερατέας)
Νίκος Πλεύρης (ειδικευόμενος γιατρός στο νοσοκομείο Πολυγύρου, Χαλκιδική)
Συντονισμός: Άρης Χατζηστεφάνου (δημοσιογράφος, περιοδικό UNFOLLOW)

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Στο δρόμο που χάραξε ο Ξυδέας



Μια παράπλευρη οδός στην περιοχή «Άρωμα» πλησίον της Σουβάλας, ό,τι έγραψε ή έλεγε σε περιστάσεις ο αιγινήτης ζωγράφος Τζέκος (Φραγκίσκος Κάππος), ό,τι έγραψαν και κι ακόμα λένε πολιτικοί κρατούμενοι από το κολαστήριο των Φυλακών της Αίγινας κι ό,τι ψιθυρίζουν ακόμα οι παλιοί του νησιού μας, μας θυμίζουν ότι από δω πέρασε κάποτε ο γιατρός Ξυδέας. Η ανυπόφορη μπόχα των 200 μέτρων της παραλίας της πόλης της Αίγινας που εμπεριέχει το Δημαρχείο, την ανεκδιήγητη συμφεροντολογία των τοπικών τσάμπα εντύπων και μπλογκς, την φεϊσμπουκίζουσα δεξιόστροφη μπουρδολογία, την καρκατσουλευμένη διάθεση αυτών που βλέπουν στη ζωή τους μόνο τα κότερα των πλουσίων και απολαμβάνουν τον εσπρέσο αλλάζοντας μαζί τα εσώρουχα και την απόψή τους για τα τοπικά ζητήματα, δεν μπορεί να ξέρει ούτε να αναφερθεί στο ήθος και στο ανάστημα ενός γιατρού. Τα αργυρά ευρωσφαίρια έχουν υψηλά ποσοστά πλέον στο αίμα τους για μπορούν να ξεχωρίσουν τον γιατρό από τους διπλωματούχους που έχουν το τεκμήριο της ιατρικής διάγνωσης, ακόμα κι αν πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Για αυτούς οι ασθενείς, είναι τα «σακιά» που φεύγουν για την Αθήνα συνοδευόμενα από τα ευρώ για το πλοίο ή το θαλάσσιο ταξί, για τον «καφέ» του γιατρού του δημόσιου νοσοκομείου, και την ευχή των συγγενών. Ευρώ που μπορούν να μείνουν στο νησί, όχι σε ένα πλαίσιο δωρεάν υγείας και παροχής αλλά στη βάση της απόλυτης εκμετάλλευσης της υποδομής και του προσωπικού, του «καταρρέοντος» Κέντρου Υγείας Αίγινας. Τα «σακιά» μπορούν κι εδώ να πεθάνουν. Αυτό λέει το «μεικτό» σύστημα που προτείνουν χρήσιμοι ηλίθιοι, μνημονιακοί και συμφεροντολόγοι κολαούζοι της τοπικής μας αγοράς.
Τα 200 μέτρα της παραλίας είναι ένα αδιάσπαστο μπλοκ, και το αριστερίζων φουαγιέ των προβληματισμένων, στα κολλητά καφενεία της παραλίας, μοιάζει να είναι εκείνο που τα κάνει όλα ανεκτά. Πέρα από αυτά τα σύνορα στα οποία ακόμα και η τελευταία σταγόνα ιδρώτα του σερβιτόρου και του καραγωγέα, μετριέται με υποδιαιρέσεις του ευρώ, η Αίγινα της Σιωπής δέχεται πάντοτε ως δώρο αυτό που έχει μάθει να της το παρέχουν. Διότι κανείς και ποτέ δεν διεκδίκησε γιατρό αγωνιστή, γιατρό πονετικό, γιατρό που να τρέχει με το γάιδαρο στο τελευταίο χωριό, γιατρό που να νοιάζεται, γιατρό που να φοράει παντόφλες στον άνθρωπο με τα λασπωμένα παπούτσια (αν είχε να φορέσει) όταν έμπαινε στο κατώφλι του σπιτιού του. Όμως αυτόν είχε, τον Ξυδέα του. Το γιατρό του. Κι αυτό ήταν δώρο. Για αυτό και δεν θα διεκδικήσει, καθώς φαίνεται, επαγγελματίες οδηγούς-τραυματιοφορείς, πλήρη επάνδρωση σε ιατρικό και βοηθητικό προσωπικό, ελικοδρόμιο για το Κέντρο Υγείας, δωρεάν διακομιδή στα νοσοκομεία, τοπική χερσαία συγκοινωνία για να μην πληρώνει ταξί ή να έρχεται με τα πόδια στην Αίγινα απ’ το χωριό και κυρίως, δεν θα διεκδικήσει, Δωρεάν και Δημόσια παροχή Υγείας και Περίθαλψης.
Αν σήμερα μπορούν να διακανονίζουν ζητήματα υγείας στο νησί διάφορα τίποτα με τις αναμασημένες δεξιές αναλύσεις τους για το «καταρρέον» δημόσιο πασπαλίζοντάς τες με μπόλικη γαρνιτούρα ρεαλισμού παριστάνοντας τα τοπικά μεγέθη, είναι διότι έχουν απέναντί τους την Αίγινα της Σιωπής, την Αίγινα των Αποκλεισμένων. Για αυτό επιπλέουν ως φελλοί στον Αργοσαρωνικό, στο πέλαγος της Σιωπής και στα «νησιά της Αθήνας». Για αυτό δεν μιλά κανείς τους για τον Ξυδέα. 

ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΧΙ !



Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα που θέλει να αυτοαποκαλείται κοιτίδα της δημοκρατίας και του πολιτισμού, 200.000 παιδιά  μένουν ξεκρέμαστα χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελπίδα.
Είναι τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν ή ήρθαν σε μικρή ηλικία στη χώρα μας. Τα παιδιά που πολλές φορές αποκαλούμε 2η γενιά μεταναστών, αλλά στην πραγματικότητα η μόνη πατρίδα που έχουν γνωρίσει είναι η Ελλάδα.. Που πολλά από αυτά δεν είναι πια παιδιά. Είναι εργαζόμενοι ή άνεργοι, κάποια από αυτά έγιναν πιο γνωστά μέσα από τη δουλειά τους σαν μουσικοί ή ηθοποιοί, αλλά ακόμα εξακολουθούν να ζουν με την αγωνία του αύριο
Και ενώ αυτά θεωρούν την Ελλάδα πατρίδα τους το ελληνικό κράτος φροντίζει να τους δείξει ότι ο Ξένιος Δίας δεν ζει πια εδώ.
Η κυβέρνηση, που ολοένα και περισσότερο υιοθετεί την ατζέντα της άκρας Δεξιάς, αποφάσισε εν μια νυκτί να παγώσει τον νόμο 3838/2010 που ψηφίστηκε επί υπουργίας Ραγκούση. Ο νόμος εκείνος για πρώτη φορά ασχολιόταν με τα ζητήματα που αφορούν τα παιδιά των μεταναστών κάνοντας κάποια δειλά βήματα όσον αφορά την παραχώρηση ιθαγένειας. Ρύθμιζε επίσης τις διαδικασίες πολιτογράφησης ενώ έδινε υπό προϋποθέσεις το δικαίωμα της ψήφου στις δημοτικές εκλογές.
Βήματα που σε άλλες χώρες της ΕΕ είχαν γίνει πολύ νωρίτερα και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Η νόμιμη παραμονή και των 2 γονιών για μια πενταετία, η εξαετής φοίτηση σε ελληνικό σχολείο και τα τεστ γνώσεων ελληνικής ιστορίας ήταν οι βασικές προϋποθέσεις για την παραχώρηση ιθαγένειας.
Το αποτέλεσμα εκείνου του νόμου ήταν ότι από τα 200.000 παιδιά μόλις 6.072 κατάφεραν μέχρι σήμερα να πάρουν την ιθαγένεια. Ο νόμος Ραγκούση δηλαδή «πέτυχε» να πάρει την ιθαγένεια μόλις το 3% των παιδιών των μεταναστών.

Τώρα η κυβέρνηση θέλει να μειώσει ή και να εξαφανίσει ακόμα και αυτό το αστείο ποσοστό που θέτει την Ελλάδα με διαφορά στην τελευταία θέση της ΕΕ.

Αξιοποιώντας την πρόσφατη απαράδεκτη απόφαση 460/2013 της πλειοψηφίας δικαστών  ΣτΕ – καθώς υπήρξε και μειοψηφία 13 δικαστών – που έκρινε αντισυνταγματικά μια σειρά άρθρων του νόμου Ραγκούση, «διαρρέεται» ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο νόμο για στην ουσία θα αφήνει ξεκρέμαστα τα παιδιά των μεταναστών.

Η ιθαγένεια μέσα από ένα κυκεώνα προϋποθέσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών θα είναι όνειρο απατηλό για όσους θα την ζητήσουν. Εξετάζεται ακόμα και το ενδεχόμενο της αναδρομικής ακύρωσης και όσων παιδιών κατάφεραν να την πάρουν με το νόμο Ραγκούση! Διάφορα φασιστοειδή φτάνουν να ζητούν και την επανάληψη των δημοτικών εκλογών του 2010 λόγω της συμμετοχής σε αυτές μεταναστών!

Όχι τυχαία οι μόνοι που πανηγυρίζουν για αυτή την απόφαση είναι οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Αυτοί που ψάχνουν σε νηπιαγωγεία και νοσοκομεία αλλοδαπούς για να τους διώξουν!
Άλλωστε ο δικηγόρος Ιωάννης Ανδριόπουλος που έκανε την προσφυγή ενάντια στο νόμο Ραγκούση το μοναδικό πολιτικό κόμμα που διαφημίζει στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook είναι η Χρυσή Αυγή.

Το βασικό επιχείρημα κυβέρνησης και δικαστών είναι να μην είναι η Ελλάδα ελκυστική για τους μετανάστες. Η αλήθεια είναι ότι ούτως ή  άλλως έχει πάψει να είναι ελκυστική λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι ένα ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό Ελλήνων –ιδιαίτερα νέων – ετοιμάζεται ή έχει ήδη μεταναστεύσει σε άλλες χώρες αναζητώντας αυτό που η χώρα του στερεί επί 2 δεκαετίες από άλλους: την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.
Οι οργανώσεις που υπογράφουμε αυτό το κείμενο αγωνιζόμαστε για τον κοινό αγώνα ελλήνων και μεταναστών για μια καλύτερη ζωή χωρίς φτώχεια, εγκληματικότητα, ανεργία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Καλούμε την κυβέρνηση να επαναφέρει σε ισχύ τον νόμο Ραγκούση με την ελάχιστη δυνατή τροποποίηση που απαιτείται για να γίνει συμβατός με την απόφαση του ΣτΕ, ως ένα στοιχειώδες βήμα ειδικά για όσους έχουν ήδη καταθέσει αιτήσεις ιθαγένειας.

Διεκδικούμε έναν νόμο που θα βελτιώνει τον νόμο Ραγκούση όσον αφορά την ιθαγένεια, την πολιτογράφηση και την συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Άνθρωποι που ζούνε για χρόνια στην χώρα μας, κάνουν οικογένειες, δουλεύουνε, πληρώνουν ένσημα και φόρους, είναι φίλοι μας και γείτονές μας έχουν κάθε δικαίωμα να γίνουν ορατοί.
Δικαιώματα στα παιδιά των μεταναστών σημαίνει δικαιώματα για όλα τα παιδιά. Που σήμερα λιποθυμάνε από την πείνα στα σχολεία ή αναγκάζονται να  εγκαταλείψουν το σχολείο της «υποχρεωτικής 9ετούς φοίτησης» που επικαλούνται υποκριτικά και οι δικαστές του ΣτΕ στην απόφασή τους.
Ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών σημαίνει πραγματική δημοκρατία για όλη την ελληνική κοινωνία.

Τη πρωτοβουλία μας μέχρι τώρα στηρίζουν οι:
Ανοιχτή Πόλη, Αsante, Action Congo Hellas, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , YRE-Antinazi Zone.

Κίνδυνος περιβαλλοντικής καταστροφής



Σήμερα, 26/02/2013, ξεκίνησε προγραμματισμένη στρατιωτική άσκηση στη ΒΔ Χίο, η οποία απειλεί για άλλη μια φορά με εκτεταμένη περιβαλλοντική καταστροφή και γενική υποβάθμιση την πρόσφατα κατεστραμμένη χερσαία περιοχή του νησιού και τα ήδη επιβαρυμένα αλιευτικά πεδία της περιοχής.
Έπειτα από την καταστροφή των δασών και του χερσαίου φυσικού πλούτου της Χίου που προκλήθηκε από τις εκτεταμένες πυρκαγιές του προηγούμενου καλοκαιριού, νέα περιβαλλοντική καταστροφή αναμένεται να πλήξει τη Χίο. Η προγραμματισθείσα στρατιωτική άσκηση από χερσαίες μονάδες του στρατού στη βορειοδυτική πλευρά της Χίου κατά τις 26, 27, 28 Φεβρουαρίου με πραγματικά πυρά, η οποία προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στο θαλάσσιο χώρο και χερσαίες περιοχές της ΒΔ Χίου, εκτιμάται σε συνολική έκταση που ξεπερνά τα 190 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ο διευθυντής του Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας, «ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ», κος Θοδωρής Τσιμπίδης επισημαίνει ότι «η προγραμματισμένη άσκηση προσβάλει κάθε έννοια περιβαλλοντικής διαχείρισης και αντιβαίνει στη σχετική διαταγή διαρκούς ισχύος του Υπουργείου Άμυνας, που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2005, σύμφωνα με την οποία οι διεξαγόμενες ασκήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να σχεδιάζονται στη βάση λεπτομερών στοιχείων και συνεργασίας με τους αρμόδιους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και με τους αρμόδιους περιβαλλοντικούς φορείς».
Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας, «ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ», υπογραμμίζει ότι η στρατιωτική άσκηση όπως σχεδιάζεται να γίνει σε μη χαρακτηρισμένο πεδίο βολής (χωρίς τις προβλεπόμενες προδιαγραφές και σχετικές άδειες) και αποκλειστικά στο θαλάσσιο χώρο αντίκειται στην ελληνική, την ευρωπαϊκή νομοθεσία και τις διεθνείς συμβάσεις με τις οποίες δεσμεύεται η Ελλάδα για την προστασία των θαλάσσιων ειδών και οικοτόπων. Επίσης, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με κάθε έννοια προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, της βιοποικιλότητας, των παραγωγικών οικοσυστημάτων της παράκτιας ζώνης, της δημόσιας υγείας, καθώς και της διασφάλισης της βιωσιμότητας της αλιείας.
Η χρήση βαρέων όπλων και οι βολές από ξηρά προς την παράκτια ζώνη με τη χρήση πραγματικών πυρών σε ευαίσθητα οικοσυστήματα προκαλούν ανυπολόγιστες συνέπειες στο θαλάσσιο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία. Ο διασκορπισμός τοξικών ουσιών και βαρέων μέταλλων, που εμπεριέχονται ακόμα και στα συμβατικά πυρομαχικά, βιοσυσσωρεύονται στην τροφική αλυσίδα και επιβαρύνουν έμμεσα την υγεία των κατοίκων της περιοχής, αλλά και των θαλάσσιων οργανισμών.
Πέραν τούτου, απειλείται με καταστροφή το παραγωγικότερο αλιευτικό πεδίο της Χίου, το οποίο αποτελεί και σημαντική πηγή για την τοπική οικονομία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο προηγούμενο αντίστοιχο πεδίο βολής που χρησιμοποιείτο επί χρόνια στο νότιο τμήμα της Χίου, παρατηρείται έως σήμερα ολική καταστροφή της θαλάσσιας ζωής και εξαφάνιση των ιχθυαποθεμάτων. Κι όλα αυτά, σε μία περίοδο όπου καταγράφεται κατακόρυφη μείωση και υποβάθμιση των ιχθυαποθεμάτων στο Αιγαίο και διευρύνεται η απόγνωση των επαγγελματιών του αλιευτικού κλάδου.
Ο κύριος Τσιμπίδης αναφέρει ότι «Χαρακτηριστικό δείγμα της σοβαρότητας με την οποία διοργανώνονται αυτές οι ασκήσεις βολής είναι, η οδηγία που αναγράφεται στη σχετική ανακοίνωση προς τους αλιείς και κατοίκους της περιοχής, ότι σε περίπτωση που βρουν κάποιο βλήμα που δεν έχει εκραγεί, να μην τα πλησιάσουν και να ειδοποιήσουν το στρατό!»
Η αδράνεια που επιδεικνύει επί χρόνια το ΥΠΕΘΑ στο θέμα της χωροθέτησης και δημιουργίας σύγχρονου πεδίου βολής, το οποίο θα τηρεί όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας, τους περιβαλλοντικούς όρους και θα συμβάλει ταυτόχρονα στην εκπαίδευση και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται την απειλή της δημόσιας υγείας και να δικαιολογεί την ολική καταστροφή σπάνιων οικοσυστημάτων, με τη δήθεν επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας.
Θοδωρής Τσιμπίδης,
Διευθυντής Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ»

Νέος φόρος για τα σκουπίδια από το 2014



ΤΩΡΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΑΠΟ ΕΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
ΛΥΣΗ ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ : ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΑΙ Η ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ
Νέος φόρος για τα σκουπίδια από το 2014
 Νέο ειδικό τέλος ταφής για τα μη επεξεργασμένα απόβλητα που οδηγούνται σε χώρους υγειονομικής ταφής πρόκειται να ισχύσει από τις αρχές του 2014, αυξάνοντας κατά πολύ το κόστος της διαχείρισης των απορριμμάτων που καλούνται να καταβάλλουν οι δήμοι και, κατ΄ επέκταση, οι δημότες τους μέσα από τα δημοτικά τέλη.
Σύμφωνα με την πρόεδρο του Δ.Σ. του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) Κ. Λαζαρίδου, από το 2014 το τέλος θα προστίθεται στο ποσό που καταβάλλεται ήδη σε κάθε περιοχή για τη λειτουργία των ΧΥΤΑ, και θα είναι 35 ευρώ τον τόνο. Θα αυξάνεται μάλιστα κατά 5 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι να φτάσει τα 60 ευρώ τον τόνο.
Αυτό σημαίνει ότι για τη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, που "πληρώνει" σήμερα 22 ευρώ για κάθε τόνο σκουπιδιών που καταλήγει στον ΧΥΤΑ, το ποσό αυτό θα φτάσει τα 57 ευρώ για το 2014, τα 62 ευρώ για το 2015 κ.ο.κ. Αντίστοιχα για την Αθήνα, που "πληρώνει" σήμερα 45 ευρώ για κάθε τόνο, το ποσό θα φτάσει τα 80 ευρώ για το 2014, τα 85 για το 2015 κ.ο.κ.
Η κ. Λαζαρίδου, μιλώντας σε ημερίδα της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας για την ανακύκλωση συσκευασιών, σχολίασε ότι τα ποσά που θα εισπράττονται από το παραπάνω τέλος θα καταλήγουν στο "πράσινο ταμείο" για περιβαλλοντικά έργα.
Ευρωπαϊκό λάθος χαρακτήρισε το ειδικό τέλος ταφής ο ομότιμος καθηγητής περιβαλλοντικής μηχανικής Θ. Λέκκας, ο οποίος, κατά την ομιλία του στην ημερίδα, επισήμανε ότι η ανακύκλωση μπορεί να ενθαρρυνθεί με διάφορους τρόπους, εκτίμησε ότι δεν θα πρέπει οι πολίτες να τιμωρούνται για τα απορρίμματα που καταλήγουν στους ΧΥΤΑ ενώ σχολίασε και ότι τα χρήματα που θα συγκεντρώνονται είναι αμφίβολο ποιον σκοπό θα εξυπηρετούν.
Στο ίδιο πνεύμα, και ο αντιδήμαρχος Θέρμης, Σωκράτης Φάμελλος, υπογράμμισε την ανάγκη τα ποσά που θα προκύψουν από το ειδικό τέλος ταφής να καταλήγουν στους ΟΤΑ και όχι στο "πράσινο ταμείο" καθώς, όπως είπε, "τέτοια κονδύλια ήδη χρησιμοποιούνται για να καλύψουν "τρύπες" και άλλου είδους ελλείμματα".
Σε ό,τι αφορά την ανακύκλωση, η κ. Λαζαρίδου επισήμανε ότι ο σχετικός στόχος προβλέπει την ανάκτηση του 60% του συνόλου των αποβλήτων στην Ελλάδα και την ανακύκλωση απορριμμάτων σε ποσοστό από 55 έως 80%. Από την πλευρά του ο κ. Λέκκας ανέφερε ότι από τους μπλε κάδους συλλέγεται το 60% των υλικών συσκευασίας που διακινούνται με τα αντίστοιχα προϊόντα στην Ελλάδα ενώ το υπόλοιπο ποσοστό (40%) καταλήγει στους κάδους των απορριμμάτων. Προκειμένου δε να αυξηθεί το ποσοστό συλλογής υλικών συσκευασίας πρότεινε να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό σύστημα κέντρων διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών, β' τύπου, όπως το χαρακτήρισε, ώστε να συγκεντρώνονται περισσότερες συσκευασίες από τα σκουπίδια, αφού πρώτα απομακρύνονται από αυτά, τα οργανικά απόβλητα.
Σχετικά με τα αποτελέσματα της διαδικασίας ανακύκλωσης, ο Ι. Ραζής από την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης γνωστοποίησε ότι το 2012 ανακυκλώθηκαν 240.000 τόνοι υλικών, ενώ η Εταιρεία μέχρι στιγμής καλύπτει το 82% του ελληνικού πληθυσμού και 240 από τους 325 ΟΤΑ της χώρας, με 28 Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών. Ωστόσο, λόγω κρίσης, τα έσοδα της εταιρείας μειώθηκαν κατά 34% από το 2008 μέχρι το 2012 καθώς μειώθηκε η κατανάλωση ενώ αυξήθηκαν και τα περιστατικά κλοπών ανακυκλώσιμων υλικών από τους μπλε κάδους. Ειδικά για την Κεντρική Μακεδονία, σημείωσε ότι η ανάκτηση υλικών βρίσκεται σε μεγαλύτερα ποσοστά από το σύνολο της χώρας, ενώ το υπόλειμμα που καταλήγει στους ΧΥΤΑ είναι μικρότερο από ό,τι σε άλλες περιοχές.