Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Κοίτα ποιός μιλάει



ΑΡΘΡΟ του Κώστα Βαξεβάνη

Ο κύριος Χρήστος Μαρκογιαννάκης είναι πρώην εισαγγελέας, πρώην υπουργός, πρώην βουλευτής πρώην κομμάτων. Το πορτραίτο του θα μπορούσε να αποτελεί κάλλιστα το πορτραίτο του πολιτικού συστήματος. Αυτή η ευχέρεια που έχει να εμφανίζεται ως αποκλειστικός εκφραστής των λαϊκών συμφερόντων, όποιο κόμμα και αν υπηρετεί, και ο στόμφος με τον οποίο διαβεβαιώνει γι' αυτό, είναι τα μισά δομικά υλικά του πολιτικού συστήματος. Τα άλλα μισά είναι η ατιμωρησία και η ταύτιση των κατηγοριών που αποδίδονται με πολιτικές σκοπιμότητες.

Το όνομα του κυρίου Μαρκογιαννάκη έχει εμπλακεί σε πλείστες υποθέσεις. Δύο απ' αυτές ήταν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών. Της SIEMENS και της ενοικίασης των πυροσβεστικών ελικοπτέρων. Στο πρώτο σκάνδαλο, ο πρώην υπουργός κατηγορήθηκε ότι υπέγραψε για την παραλαβή του συστήματος παρακολούθησης C4I, παρά το ότι είχε αποκαλυφθεί ότι ήταν ακατάλληλο και η Δικαιοσύνη είχε σε εξέλιξη έρευνα που αφορούσε στελέχη της SIEMENS και προμηθευτές. Κατήγοροι του κυρίου Μαρκογιαννάκη ήταν το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς. Ένα από τα φυσικά πρόσωπα κατηγόρους ήταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Ρήγας, τότε μέλος της Επιτροπής που συνέταξε το πόρισμα παραπομπής του Χρήστου Μαρκογιαννάκη, που τώρα κάθεται μαζί του στα έδρανα της Προανακριτικής της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ.

Το άλλο σκάνδαλο με τα πυροσβεστικά, αφορούσε την υπογραφή συμβάσεων πυρόσβεσης από τον κ. Μαρκογιαννάκη σε τιμές τριπλάσιες από την πραγματική αξία. Νοικιάζαμε πυροσβεστικά ελικόπτερα με φωτογραφικούς διαγωνισμούς, αφήνοντας στο έδαφος τα ιδιόκτητα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής.

Και για τα δύο σκάνδαλα ο κύριος Μαρκογιαννάκης, δεν παραπέμφθηκε να δικαστεί παρά το γεγονός πως διατυπώνονταν εναντίον του σαφείς κατηγορίες. Ο λόγος είναι πως τα αδικήματα του πρώην υπουργού είχαν παραγραφεί με βάση το νόμο Βενιζέλου περί ευθύνης υπουργών.

Αυτός λοιπόν ο πολιτικός, που σε άλλες συνθήκες θα αντιμετώπιζε ο ίδιος προανακριτικές της Βουλής, είναι Πρόεδρος της προανακριτικής της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ. Και αυτό σίγουρα είναι αποκαλυπτικό για το πώς αντιλαμβάνεται τη Δημοκρατία η σημερινή τρικοματική κυβέρνηση. Ως τσίχλα που την μασά όποτε θέλει, με όποιο τρόπο επιθυμεί, κάνοντας πού και πού και καμιά τσιχλόφουσκα που σκάει με θόρυβο, οπότε και αναλαμβάνουν πολιτικοί τύπου Δένδια να ορκιστούν πως επρόκειτο για πυροβολισμό.

Το χειρότερο όμως δεν είναι πως ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης προεδρεύει εκεί που δεν δικαιούται ηθικά. Είναι ότι έχει αναλάβει την ψιθυρολογία διαμόρφωσης κλίματος εναντίον των μελών της Επιτροπής που κάνουν την δουλειά τους. Συνεπικουρούμενος από blogs, που πληρώνονται με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών εμφανίζει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως τον πονοκέφαλο της Επιτροπής, ως την φλύαρη που εμποδίζει τη διαδικασία, ως γραφική που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική ευθύνη. Την ίδια εικόνα προσπαθούσαν να δώσουν για τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ όταν εξέταζε τον Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου στην προηγούμενη εξεταστική για τη λίστα. Εκεί που οι δύο πρώην υπουργοί δεν μπορούσαν να απαντήσουν, (θυμίζω την ερώτηση «πού παραδώσατε κύριε Παπακωνσταντίνου τη λίστα;», η οποία έγινε επτά φορές χωρίς να απαντηθεί), για να μην φανούν οι ίδιοι αναξιόπιστοι, έπρεπε να καταστήσουν αναξιόπιστη την Κωνσταντοπούλου. Με γελοιότητες, κατινιές και υπονοούμενα.

Αφού θέλει ο κ Μαρκογιαννάκης τόσο πολύ να δίνει συνεντεύξεις για το «φαινόμενο Κωνσταντοπούλου» εμείς του προτείνουμε να μας δώσει επιτέλους εκείνες που μας αρνήθηκε πολλές φορές: για τις προμήθειες SIEMENS και για τις συμβάσεις των πυροσβεστικών. Δέχεται;

Επίσης να θυμίσουμε πως στα αίτια καταστροφής της Ελλάδας δεν θεωρεί κανένας Έλληνας ούτε την πολυλογία, ούτε την επιμονή στις Εξεταστικές. Αντιθέτως θεωρεί τον χρηματισμό πολιτικών και την ατιμωρησία τους σε πολλά σκάνδαλα. Αν θέλει ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης μπορούμε να μιλήσουμε όποια ώρα θέλει γι αυτά.

Υ.Γ.: Μετά την ανάρτηση του άρθρου, ένας παλιός κοινοβουλευτικός πήρε τηλέφωνο για να θυμίσει κάτι που λεγόταν παλιά συχνά στο Κοινοβούλιο και όχι στις Επιτροπές: «Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον».

Πηγή - KoutiPandoras.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου