Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Αριστερό χιούμορ σε καρκινικό φόντο



Δεν του έφτανε το ότι πετάχτηκε όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες νεολαίοι στην ανεργία, όταν αυτό συνέφερε την εταιρεία που εργαζόταν, χωρίς να του πληρώσουν την οφειλόμενη αποζημίωση για την απόλυση και αφού κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις κατέστρεψαν ό,τι ίχνος εργατικού δικαιώματος υπήρχε, για να μπορούν οι καπιταλιστές να καλύπτουν «νόμιμα» τη βαρβαρότητά τους· δεν του έφτανε το νεοναζιστικό καρκίνωμα που πλήττει τη ζωή μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τις διάφορες νόμιμες και παράνομες, μα πάντοτε νοσηρές και αιματηρές εκφάνσεις του· ήρθε κι ο καρκίνος αυτοπροσώπως, αυτός ο φασίστας των ασθενειών, με τη μορφή του λεμφώματος non Hodgkin, για να τον πλήξει αρχικά στο θώρακα κι ύστερα ν’ απλωθεί για ν’ αποικίσει ναζιστικώ δικαιώματι το κεφάλι, τις κλείδες και το στέρνο του. Κι αυτά σε εποχή που οι συγκυβερνήσεις, μαζί με την καταστροφή των εργατικών δικαιωμάτων έχουν μετατρέψει  το Σύστημα Υγείας σε σύστημα Θανάτου.
Μιλώ για τον George Kant, τον πολυαγαπημένο μου αριστερό των χαμηλών τόνων, του σπάνιου χιούμορ και της ποιοτικής ροκ δημιουργίας (μπορείτε ν’ ακούσετε και να κατεβάσετε κομμάτια απ’ το δίσκο του «ΤUG – Άλλη μια μέρα τοξική», στο πόρταλ του http://www.georgekant.com), για τον οποίο έχω μιλήσει εδώ και καιρό, σε παλαιότερη ανάρτηση, μεταφέροντας ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο διάλογο που είχαμε σχετικά με το νεοναζιστικό καρκίνωμα και την «νομιμότητά» του. Κι είχα υπαινιχτεί τότε την πολύ δύσκολη φάση της υγείας του, χωρίς να αναφέρω τίποτε για τον καρκίνο που τον βασάνιζε και συνεχίζει να τον τυραννάει. Τώρα, όμως, που αποφάσισε ο ίδιος να δημοσιοποιήσει με μια σειρά κειμένων την προσωπική του οδύσσεια και τον  διαρκή αγώνα που δίνει με τον καρκίνο non Hodgkin, αποφάσισα κι εγώ να μεταφέρω δυο αποσπάσματα απ’ τις αφηγήσεις του, χαρακτηριστικά του ιδιαίτερου χιούμορ που διαθέτει και που δεν τον εγκατέλειψε όλο αυτό τον καιρό που υποφέρει και συνεχίζει να αγωνίζεται. Θα σας πω μόνο ότι αμέσως μετά την πρώτη επέμβαση στην Θωρακοχειρουργική του Σωτηρία,  το αριστερό του χέρι είχε πρηστεί σε τρομακτικό βαθμό, όπως είχε παραμορφωθεί κι ολόκληρη η άνω αριστερή του πλευρά· και στην κατάσταση αυτή μπήκε στην Αιματολογική του Σωτηρία:
«Μετά και τα πρηξίματα λοιπόν και αφού κατάφερα μέσα σε 10 μέρες να βγάλω τους σωλήνες και να λειτουργώ κανονικά χωρίς πόνους πλέον, με στείλανε άμεσα για νοσηλεία και χημειοθεραπείες στην αιματολογική κλινική του Σωτηρία. Μάλιστα για το χέρι με καλέσανε να είμαι δείγμα προς φοιτητές, και πήγα σε ένα αμφιθέατρο εκεί μέσα και με ρωτάγανε για να καταλάβουν και καλά τι είχα, και έβγαζα πουκάμισα, έλεγα ότι το χέρι είναι έτσι γιατί πάω γυμναστήριο αλλά γυμνάζω μόνο την αριστερή μου μεριά γιατί είμαι αριστερός και κάτι τέτοια. Ήταν δυο που γελάσανε πολύ πάντως. Οι άλλοι μάλλον θεωρήσανε ότι έχω σχιζοφρένεια και όχι Λέμφωμα.»
Κι ας παραθέσω άλλο ένα απόσπασμα από την τελευταία του ανάρτηση:
«Εισαγωγή, λοιπόν, για άλλον έναν ολόκληρο και παραπάνω μήνα στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Τελικά, με τόσο Λαϊκό, εγώ Κιάμο έπρεπε να ακούω και όχι pearl jam. Η rice είχε και ένα φάρμακο που λέγεται «πλατίνα». Κλασικά ρωτούσα ερωτήσεις σημαντικές τις νοσοκόμες για το αν θα ξυπνήσω με μαλλί πλατίνα ή αν το επόμενο μου cd θα γίνει πλατινένιο, αν την πλατίνα την έπαιρνε και ποτέ ο Μισέλ Πλατινί και αν έχει να κάνει με την πλάτη. Κάπου εκεί μου άρχισαν οι νοσηλεύτριες τα αναλγητικά πόνου τύπου tramal, μάλλον για να βγάζω τον σκασμό
Όπως συμβαίνει συνήθως με τα αποσπάσματα, έτσι και μ’ αυτά, αν τα διαβάσει κανείς εκτός του καρκινικού πλαισίου των συμφραζομένων, είναι πολύ εύκολο να παρερμηνεύσει  τον χαρακτήρα των δραματικών αφηγήσεων του Γιώργου. Γι’ αυτό, σαν συντροφική παραίνεση, διαβάστε οι ίδιοι ολόκληρα τα κείμενά του στο http://www.georgekant.com, κι όσοι μπορέσετε επικοινωνήστε μαζί του ή γράψτε κάποια σχόλια, για να του δώσετε κουράγιο. Και το αξίζει όσο δεν φαντάζεστε, και το χρειάζεται.
[Συντροφική παράκληση: Όλοι όσοι αναδημοσίευσαν και αναδημοσιεύουν κείμενά μου στα blogs και στα portals τους, αλλά και όλοι όσοι ευαρεστηθούν και διαθέτουν ανάλογα μέσα, παρακαλούνται να αναδημοσιεύσουν κι αυτό το κείμενο, καθώς και όσα απ’ τα κείμενα του George Kant κρίνουν οι ίδιοι δημοσιεύσιμα, ώστε να γίνει γνωστή η περίπτωσή του όσο το δυνατόν ευρύτερα. Με την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται για μια «ατομική» περίπτωση, αλλά για «αντιπροσωπευτική» των καταστάσεων που ζουν  όσοι είχαν την ατυχία να αρρωστήσουν σοβαρά και να εμπλακούν αυτή την εποχή στο Κρατικό Σύστημα Θανάτου που, κατ’ ευφημισμόν, ονομάζεται «Σύστημα Υγείας».]
Ο Άπατρις της Πάτρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου