Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Eνώ η Ελλάδα παραμένει στο σκληρό ευρώ, ακόμα και η Μεγάλη Βρετανία προχωρά στην υποτίμηση της στερλίνας


Του Λουκά Ελευθερίου


Ακόμα και οι πιο νεοφιλελεύθερες και θατσερικής καταγωγής κυβερνήσεις, όπως του Κάμερον στη Μ. Βρετανία, αναζητούν διέξοδο από την κρίση τους – πολύ μικρότερης έντασης από της Ελλάδας, τηρουμένων των αναλογιών – προχωρώντας σε κεϊνσιανού χαρακτήρα κινήσεις, όπως η υποτίμηση του νομίσματος και η ενίσχυση των δημόσιων επενδύσεων.

Στη συνάντησή του αυτές τις μέρες με την Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής ο Διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας ζήτησε να γίνουν δύο κινήσεις. Πρώτο, να αυξηθεί άμεσα η κυκλοφορία της στερλίνας κατά 25δις προκειμένου να γίνει αγορά χρεογράφων, παίρνοντας υπόψη τις μεγάλες πια δυσκολίες των βρετανικών επιχειρήσεων. Μέσω της υποτίμησης της λίρας, που αναμένεται να προκύψει, να διευκολυνθεί έτσι η άνοδος της εξαγωγικής ικανότητας του Ηνωμένου Βασιλείου, η διεθνής ζήτηση για βρετανικά προϊόντα, ώστε να συμβάλλει στην επανεξισορρόπηση της οικονομίας.
Και δεύτερο, να ενισχυθεί η πλευρά της προσφοράς, μέσω επενδύσεων, αυτή τη φορά όχι μόνο με την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα με το θατσερικό μοντέλο, αλλά και με ουσιαστική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων.
Το ποσοστό κέρδους για τη βρετανική βιομηχανία ήταν 4,7% στα τέλη του 2012, ενώ για τις επιχειρήσεις υπηρεσιών, που λειτουργούν σε λιγότερο διεθνοποιημένο περιβάλλον κι έτσι αξιοποιούν περισσότερο την εσωτερική αγορά, ήταν τέσσερις φορές παραπάνω, 16,9%. Με την υπερτιμημένη λίρα, σε ένα πλαίσιο μάλιστα αποδυνάμωσης της διεθνούς ζήτησης, η υποτίμηση είναι το βασικό μέσο για την ανάκαμψη των βρετανικών εξαγωγών.
Η δυνατότητα της Βρετανίας να δημιουργεί διακυμάνσεις στο νόμισμά της, και να μη δεσμεύεται από ένα καθορισμένο από τη Γερμανία σκληρό ευρώ, θεωρείται κι ως ένας από τους λόγους που τα επιτόκια των δημοσίων ομολόγων της έχουν μείνει εξαιρετικά χαμηλά σε σύγκριση με το μέγεθος της κρίσης της βρετανικής οικονομίας, σε αντιδιαστολή με αυτό που γίνεται με την Ιταλία και την Ισπανία. ΄
Από την άλλη πλευρά στην επιδείνωση της βρετανικής οικονομίας μεγάλο ρόλο έχει παίξει η μεγάλη μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Από 3,5% του ΑΕΠ που ήταν το 2009-10, περιορίσθηκε σχεδόν στο ένα τρίτο, στο 1,1%. Για αυτό και ακούγονται συνεχώς φωνές για την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, όπως από τη μελέτη που έκανε η Lombard Street Research. Γιατί τελικά τα δημοσιονομικά μέτρα και η λιτότητα, παρά τα πολύ χαμηλά επιτόκια, έφεραν το παραγωγικό πάγωμα, τη μείωση του δανεισμού των βιομηχανικών επιχειρήσεων, την κάμψη.
Η κυβέρνηση Κάμερον είναι μια από τις πιο αντιδραστικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη. Είναι πολύ πιθανό να μη κάνει ούτε καν τα βήματα που ζητάει η Τράπεζα της Αγγλίας, η London School of Economics και τόσοι άλλοι. Και μιλάμε για την υποτίμηση του νομίσματος, τη χαλάρωση της αντιπληθωριστικής και της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής, την αύξηση της επενδυτικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένης του δημοσίου. Δηλαδή για κινήσεις νεοκεϊνσιανής επινόησης, εντελώς μακριά από την ιδέα δομικών μεταρρυθμίσεων σε όφελος και των εργαζομένων και της οικονομίας της χώρας.
Έστω και ένας τέτοιος διάλογος, στην Ελλάδα, που πλήττεται από μια από τις μεγαλύτερες υφέσεις παγκοσμίως από την εποχή του 1929, είναι σχεδόν απαγορευμένος και παράνομος. Αυτό έχει επιδιώξει η τρικομματική κυβέρνηση, με την πλήρη συνδρομή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα από το κοινό και επίσημα εκφρασμένο και από τους δύο δόγμα «η έξοδος από το ευρώ είναι εθνική καταστροφή».
Μια τέτοια στάση τους είναι ιδιαίτερα αρνητική και επιθετική προς τις δυνάμεις που επιδιώκουν την σωτηρία μέσα από ένα ριζοσπαστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας. Περιορίζουν τον διάλογο μέσα στα δεδομένα, τις συντεταγμένες και τα πλαίσια της Ευρωζώνης όπου αποκλείεται κάθε τομή προωθητικού, κι επομένως αντικαπιταλιστικού, χαρακτήρα. Κι όχι μόνο αυτό. Φτάνουν στα άκρα. Εξαιρώντας τη νομισματική πολιτική από κάθε δυνατότητα αλλαγής, ουσιαστικά απαγορεύουν ακόμα και τη συζήτηση για τη λήψη κεϊνσιανών μέτρων στα πλαίσια του συστήματος για την ισοτιμία, τη ζήτηση, τις επενδύσεις, παρότι βέβαια αυτά από μόνα τους, χωρίς δομικές αλλαγές ιδιαίτερα σε σχέση με το ρόλο του δημοσίου και το κοινωνικό κράτος, είναι ανίκανα να δώσουν απαντήσεις σε μια κρίση με τέτοιο βάθος, όπως στην Ελλάδα σήμερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου