Μετά το 3ο και το συνεχές-με "κόφτη"- Μνημόνιο

Τ

Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν "σωτήρες"
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν μετέωροι και άπρακτοι την κυβέρνηση "κοινωνικής σωτηρίας" της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας λύσει όλα τα προβλήματα! Να συμφωνήσει με τους "θεσμούς", να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη "λιτότητα" και την "ανθρωπιστική κρίση". Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της "σθεναράς διαπραγμάτευσης" με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα "βαρίδια" της, έκανε "φαστ τρακ" εκλογές, για μια νέα "ισχυρή εντολή" από το ζαλισμένο "πόπολο". Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να "πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει".
Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταρρέουν και οι τελευταίες ελπίδες του ζαλισμένου "πόπολου".
​Για όσους έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις, δεν μας μένει παρά:
να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, που θα στηριχθεί:
-στην οικονομία των βιοτικών αναγκών και στα "κοινά" όσον αφορά στο περιεχόμενο,
-στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
-στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
-στην εγγύτητα, τις μικρές αποστάσεις και την ελεύθερη ενέργεια των ΑΠΕ, όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα
-Στην άμεση δημοκρατία όσον αφορά στις αποφάσεις και τους πολιτικούς θεσμούς

Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις.
Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης για τη μετάβαση σε μετακαπιταλιστικές κοινωνίες:

Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης
1. Το παγκόσμιο πλαίσιο
Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω».

Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια (βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.

Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Στο προηγούμενο της κρίσης διάστημα το χαρακτηριστικό ήταν η αύξηση ιδίως των καταναλωτικών χρεών. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.
Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».
Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.
Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.
Όμως και η αυξημένη κατανάλωση υλικών αγαθών και η αυξημένη παραγωγή τους απαιτούν αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία (αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης (τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφών συμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους.
Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.
Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.
Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργίαοικολογικών χρεών.
Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.
Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.
Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο υπερκατανάλωσης, μέχρι το 2030 θα χρειαζόμασταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη. Ο καπιταλισμός λοιπόν αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα, από τη μία εξασφαλίζει για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας καταναλώνοντας τους εναπομείναντες πόρους και από την άλλη-για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας-την«φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.
Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.
2. Όσον αφορά στην Ελλάδα
Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.
Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.
Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.
Σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv παγίoυ κεφαλαίoυ στρεφόταv στη μεταπoίηση, εvώ τo 42% τωv ιδιωτικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στην οικοδομή και τα 2/3 τωv δημoσίωv στηv υπoδoμή.
Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.
Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».
Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» της τρόικα ή των θεσμών της ΕΕ στη συνέχεια-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με ένα τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.
Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίησή» τους. Τελικά όχι μόνο των μεσαίων τάξεων.
Όσον αφορά στην Ελλάδα λοιπόν, που υπήρξε ιδιαίτερα επιρρεπής στο «να καταναλώνει περισσότερο από ό,τι παράγει», το «πρόγραμμα αναπροσαρμογής» οδηγεί στη «φτωχοποίηση» ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και του περιβάλλοντος της χώρας.
Η ζωή θα γίνει για τους περισσότερους Έλληνες –εκτός της τοπικής ελίτ-σε μεγάλο βαθμό αβίωτη. Είναι γενικά φανερό ότι η πολυπληθής ελληνική μεσαία τάξη περνά σε αυτούς που αποκαλούμε «από κάτω».
Παρόλο το αίσθημα ενοχής, που κυριαρχεί σήμερα στα περισσότερα στρώματα λόγω και της προπαγάνδας του «όλοι μαζί τα φάγαμε», κάποια στιγμή, ιδίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των ανειδίκευτων εργαζομένων και των ανέργων δε θα μπορούν να αποδεχθούν άλλο την εξαθλίωσή τους. Μαζί με κάποια μέχρι τώρα βολεμένα, αλλά «νεόπτωχα» πλέον στρώματα, θα πάψουν να συναινούν στην υπάρχουσα Ε.Ε. Δε θα μπορούν να δεχθούν για τη χώρα τον ρόλο που θα της έχει αναθέσει ο παγκόσμιος καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Σαν χώρας δηλαδή που θα έχει χάσει την αυτάρκεια, θα έχει καταστρέψει το περιβάλλον της και θα έχει γίνει περιοχή φθηνών υπηρεσιών και τουρισμού. Σαν χώρας εξαρτημένης πλήρως από τις εισαγωγές για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του πληθυσμού με δημιουργία ελλειμμάτων και άρα ανάγκης για συνέχιση της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτησή της για να συνεχίζεται το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης.
Αλλά ταυτόχρονα θα καταλάβουν ότι δε μπορούν να γυρίσουν προς τα πίσω, στο προηγούμενο της κρίσης μοντέλο ανάπτυξης που στηριζόταν στον υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής και στο μεγενθυμένο οικολογικό αποτύπωμα. Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούμε όλοι ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία μας να «ανελιχθούμε» κοινωνικά και να επιδιώξουμε την «ευημερία» μας μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που μας αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούμε καθαρά ότι η ευζωία μας δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση .
Μπορεί να επιτευχθεί αν επιδιώξουμε την ευζωία μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.
Να αντιληφθούμε ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.
Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι τη διαμόρφωση των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.
Πριν από όλα να μην αισθανόμαστε φτωχοί επειδή πιθανά δεν έχουμε χρήματα, ούτε άχρηστοι επειδή δεν έχουμε κάποια μισθωτή θέση εργασίας στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ή στο κράτος. Να μη αισθανόμαστε αδύναμοι, επειδή το κόμμα που ψηφίζαμε δεν μας εκπροσωπεί τελικά και έτσι να αποσυρόμαστε από τα «κοινά».
Αν σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν καταναλωτές πολιτικών και αποφασίσουμε να συμμετάσχουμε στις διεργασίες διαμόρφωσης της πολιτικής, στις προσπάθειες δημιουργίας συλλογικών μορφών εργασίας και παραγωγής για την ικανοποίηση βιοτικών κατ αρχήν αναγκών, θα αντιληφθούμε, ότι ο καλύτερος διαμεσολαβητής είμαστε οι ίδιοι για τον εαυτό μας.
Ένα κίνημα, που θα ξεκινήσει από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., θα πρέπει να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους,αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά θα αλλάζει και την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τονκυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.
Όσα κόμματα και πολιτικές οργανώσεις θα θέλουν να βοηθήσουν σε αυτό, θα χρειασθεί να ρίξουν το βάρος τους, όχι στις εκλογές, αλλά στην αυτοοργάνωση των πολιτών.
Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της, αν αρνηθεί τη θέση της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και δε συμμορφωθεί με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις, για να εξαναγκασθούν να κάνουν στάση πληρωμών τόκων και χρεολυσίων και να στραφούν στη στήριξη των συλλογικών αγαθών και μισθών ικανών να ικανοποιούν τις βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού.
Αν διαμορφώσει συνθήκες ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής, ώστε σημαντικές κοινωνικές κατηγορίες να βελτιώσουν τα εισοδήματά τους μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών με δικό τους νόμισμα κ.λ.π. Αν βοηθήσει να επαναπροσδιορισθούν γενικότερα από την κοινωνία οι βασικές μας ανάγκες και ο τρόπος ικανοποίησή τους-όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης- με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, επιδιώκοντας την «ευζωία με ατομική εγκράτεια και μέσα από τη συλλογική αφθονία». Επιδιώκοντας περισσότερο την αυτοανάπτυξη-αυτοπραγμάτωσή μας σαν ανθρώπινα όντα μέσα από τη συμμετοχή μας στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία-σε ισορροπία με τη φύση -και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.
3. Ο ρόλος της Τοπικοποίησης
Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική -στα πλαίσια της αποανάπτυξης-για στροφή σε μια αποκεντρωμένη, αυτοδιαχειριζόμενη, οικολογική και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών.
• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη Γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη δυνατότητα συμμετοχής σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας. Πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία
Για τη χώρα μας:
Nα αναβιώσουμε το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
Θα χρειασθεί να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.
4. Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
•Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους - εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του "εμψυχωτή")
•Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών - ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
•Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι»,γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
•οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
•Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου
5. Ο ρόλος του κοινοτισμού
Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:
• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)
Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».
Η δική μας συνολική πρόταση:
Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία δημοκρατικής αυτονομίας που θα στηριχθεί:
• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης
6. Ο Συνομοσπονδισμός
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι τοπικές κινήσεις πολιτών για τη δημοκρατική αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κίνηση για τη "Δημοκρατική Αυτονομία"-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.
Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους«συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους[1] για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α. Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας τηνκοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.
Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδίασε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).
Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούνσυνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.
7. Ο ρόλος και η έννοια της Βιο-περιφέρειας στα πλαίσια της στρατηγικής της τοπικοποίησης (Ρεγκιοναλισμού)
Δεν ταυτίζεται με την έννοια της διοικητικής περιφέρειας, όπως εκφράζεται στον «Καλλικράτη», όπου είναι μια δομή του περιφερειακού κράτους. Ούτε 100% με την έννοια της γεωγραφικής περιφέρειας. Το ίδιο δεν ταυτίζεται με την έννοια ενός οικοσυστήματος ή μιας οικοπεριοχής- όπως ορίζονται στην επιστήμη της οικολογίας- γιατί είναι συνήθως μεγαλύτερη. Δεν ταυτίζεται επίσης με μια οικοζώνη, από την οποία είναι μικρότερη. Πρόκειται για μια οικολογική και γεωγραφική ταυτόχρονα περιοχή, που αποτελεί ένα χώρο με κοινές φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες, αρκετό για να εξασφαλίζει τους κύκλους της ζωής και των θρεπτικών φυσικών στοιχείων και υλικών, καθώς και την ενσωμάτωση των αποβλήτων, αλλά και κοινές ιστορικές καταβολές και ηθικές αξίες των ανθρώπινων κοινοτήτων της, που της δίνουν μια ταυτότητα.
Χαρακτηρίζεται από τον τρόπο που εντάσσεται η ανθρώπινη κοινωνία της με το φυσικό της περιβάλλον. Από το πως δένονται οι διανθρώπινες σχέσεις με τους τοπικούς φυσικούς πόρους, όπως π.χ με τις λεκάνες απορροής του νερού, με τις άλλες μορφές ζωής και το πλέγμα των οικοσυστημάτων της περιοχής, εξασφαλίζοντας την αρμονική ενότητα του τόπου, της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα καθορίζει τη διαχείριση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων και των ανταλλαγών, με βάση τη σχετική αυτάρκεια-αυτοδυναμία της. Μπορεί να είναι μια περιοχή στα πλαίσια μιας νομαρχίας του παρελθόντος (π.χ. Μαγνησίας) με 1-2 αστικούς δήμους και μερικούς περιφερειακούς δήμους και κοινότητες, που μπορεί να εξασφαλίζει αυτοδυναμία πόρων και ενέργειας. Μπορεί βέβαια να επεκταθεί και στα πλαίσια μιας υπάρχουσας περιφέρειας του "Καλλικράτη", όπως η Θεσσαλία, αλλά θα εξαρτάται και από τον ανθρώπινο πληθυσμό της που δε θα πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000. Πολλές φορές θα χρειασθεί να μη ληφθούν υπόψη υπάρχοντα εθνικά σύνορα και να διαμορφωθεί από το διασυνοριακό κίνημα του συνομοσπονδισμού «σκιωδώς» διασυνοριακά!
Για τον καθορισμό της λοιπόν σαν μια δομή στα πλαίσια της ελλαδικής Αυτοδιοίκησης με τα σημερινά δεδομένα του Καλλικράτη, απαιτείται νομική παρέμβαση από τη πλευρά της υπάρχουσας κεντρικής εξουσίας με νέο νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και με μεταφορά πόρων προς αυτήν. Για την ολοκλήρωσή της όμως σαν θεσμός άμεσης δημοκρατίας, θα απαιτηθεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο από μια μετακαπιταλιστική κοινωνία μετάβασης στην άμεση δημοκρατία και τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, και μάλιστα με επέκταση στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.
Η Αυτοδιοίκηση στα πλαίσια μιας τέτοιας βιοπεριφέρειας μπορεί να στηρίζεται σε δομές σαν τις παρακάτω:
• Πέρα από τη πυρηνική οικογένεια, είναι επιθυμητό να δημιουργηθούν και να επικρατήσουν «διευρυμένες» οικογένειες (όχι γενετικής συγγένειας, αλλά περισσότερο ιδεολογικής συγγένειας και με όλες τις ηλικίες- η τρίτη ηλικία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη , η επιβίωσή της αδύνατη στο μέλλον από ένα καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα), σαν κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων. Το κοινό χαρακτηριστικό τους το «κοινό ταμείο».
• Στην επανασύσταση ως αυτοδιοικητικών μονάδων των υπαρχόντων χωρικών κοινοτήτων της υπαίθρου της.
• Στην επανασύσταση των μικρών δήμων, με το χωρισμό των μεγάλων πόλεων σε δήμους κάτω των 50.000 κατοίκων, οι οποίοι συστήνουν με τη σειρά τους αστικές κοινότητες με βάση τις οδούς στις γειτονιές των πόλεων που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000-2000 κατοίκους.
8. Η παρέμβαση των Τοπικών Κινήσεων Δημοκρατικής Αυτονομίας με βάση τη Βιοπεριφέρεια:
Έως ότου επιτευχθεί αυτό με νόμο από τη Κεντρική Εξουσία, το κίνημα για την Δημοκρατική Αυτονομία… (και οι αναφερθείσες Τοπικές Κινήσεις Πολιτών που θα έχει δημιουργήσει) λειτουργεί και παρεμβαίνει με βάση τη παραπάνω «σκιώδη»διαμόρφωση της Τ.Α. από τη δική του μεριά (π.χ. τον «Καλλικρατικό Βόλο» θα τον χωρίσει σε Βόλο και Νέα Ιωνία, όπως ήταν πριν το «Καλλικράτη), σε αντιπαράθεση με την υφιστάμενη Τ.Α., όσο αυτή υπάρχει. Συστήνει λοιπόν στα χωριά και στις πόλεις, με βάση την οδό( σε μεγάλη πόλη) ή την μικρή γειτονιά-σαν κοινοτικά κύτταρα- Συνελεύσεις Πολιτών(ΣΠ), όπου συμμετέχουν, συζητούν και αποφασίζουν-όσοι ενεργοί πολίτες ενδιαφέρονται στην αρχή και στη συνέχεια όσοι πείθονται ότι έχει σημασία για αυτούς- για τον προγραμματισμό και τον προϋπολογισμό του δήμου στον οποίο ανήκουν. Συστήνει επακόλουθα με εκλεγμένα και ανακλητά μέλη (με ποσόστωση 50-50 άνδρες γυναίκες και ανεξάρτητα της υπηκοότητας των πολιτών) Συντονιστικά Συμβούλια Κοινοτήτων(ΣΣΚ)- αυτών των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων- για την προώθηση των αποφάσεών τους προς τα υπάρχοντα δημοτικά συμβούλια, θέτοντάς τα προ των ευθυνών τους και πιέζοντάς τα να τις λάβουν υπόψη στον προγραμματισμό-προϋπολογισμό του υπάρχοντος δήμου. Καλύτερα θα μπορούσε να συσταθεί μια επιπλέον δομή, δηλαδή από όλα τα ΣΣΚ εκλέγεται ένα ολιγομελές Συντονιστικό Συμβούλιο Πόλης (ΣΣΠ) ήΣυντονιστικό Συμβούλιο Ενότητας Χωριών (ΣΣΕΧ)-όπου με την Ενότητα Χωριών εννοούμε κοντινά χωριά που ανήκαν πριν σε «Καποδιστριακό Δήμο»- που θα αναλάβει την προώθηση των αποφάσεων των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων ανάλογα με την προτεραιότητα των αναγκών τους, την οποία προτεραιότητα αποφασίζει δημοκρατικά το ΣΣΠ ή ΣΣΕΧ, προς τους δήμους.
Από όλα τα ΣΣΠ και ΣΣΕΧ εκλέγεται δημοκρατικά με ανακλητά μέλη και την ίδια ποσόστωση το Συντονιστικό Περιφερειακό Συμβούλιο (ΣΠΣ), το οποίο παρεμβαίνει στην υπάρχουσα Περιφέρεια και προωθεί εκείνα τα αιτήματα των κοινοτήτων που αφορούν στην Περιφέρεια.
Ένα τέτοιο Σύστημα Συμβουλίων (ΣΣ), εξελισσόμενο από βαθμίδα σε βαθμίδα, θα αποτελέσει τον πολιτικό κορμό για τη μετάβαση σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας και θα πρέπει να ενεργοποιήσει και να εμπλέξει όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στις διεργασίες του, ώστε το πρόγραμμα μετάβασης που θα αναπτύξει να είναι όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό.
Επειδή θεωρούμε τον αγροδιατροφικό τομέα σαν εφαλτήρα για τη μετάβαση προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι από την αρχή αναγκαίο να συσταθεί και ιδιαίτερο Συντονιστικό Συμβούλιο Αγροδιατροφικού Τομέα (ΣΣΑΤ), το οποίο με βάση τις διατροφικές ανάγκες που θα έχουν προταθεί από τις υπό διαμόρφωση Κοινότητες και σε συνεργασία με το ΣΣ, θα ολοκληρώσει και ένα πρόγραμμα για τις αγροδιατροφικές οικονομικές δραστηριότητες στα πλαίσια του κάθε δήμου και στη συνέχεια της περιφέρειας. Επίσης θα είναι σημαντικό να γίνει σε κάθε δήμο ένα ιδιαίτερο Συμβούλιο Δημοτικού Τομέα Οικονομίας (ΣΔΤΟ),για τη στήριξη του ιδιαίτερου οικονομικού ρόλου του δήμου που θα αφορά σε όλους τους πολίτες
Το ίδιο θα χρειασθεί να γίνει και για κάθε άλλον τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας-στηριγμένης στη συνεργατική και συνεταιριστική οργάνωσή της- στους δήμους και τις περιφέρειες, όπως για την υγεία, την χειραφετητική παιδεία-εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, τη βιοτεχνική- βιομηχανική παραγωγή, τον ενεργειακό εφοδιασμό, τοπεριβάλλον και την οικολογική ισορροπία, την αυτοάμυνα κ.λπ.
9. Και μια σημείωση σχετικά με την ιδιοκτησία
Το ζήτημα δεν μπορεί να ξεκαθαρισθεί εκ των προτέρων και θα εξαρτηθεί από τις οικονομικές δομές που θα δημιουργήσει κάθε τοπική κοινωνία ισοκατανομής (οικονομικής-κοινωνικής-οικολογικής-πολιτικής). Από τη στιγμή όμως που το βασικό κύτταρό της θα είναι η κοινότητα, είτε χωρική θα είναι αυτή, είτε δραστηριοτήτων, είτε ενδιαφερόντων, είναι προφανές ότι θα προάγεται η συλλογική ιδιοκτησία. Η ατομική δεν θα έχει καμία τύχη, γιατί οι άνθρωποι θα οργανώσουν την καθημερινότητά τους βασισμένοι στις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Μάλλον δεν θα προτιμήσουν την πυρηνική οικογένεια, αλλά τη «διευρυμένη οικογένεια» που θα περιλαμβάνει περισσότερους γονείς καθώς και τις 3 γενιές τους (παππούδες-γιαγιάδες-παιδιά), εκφράζοντας έτσι την αλληλεγγύη των γενιών. Θα είναι η ευνοϊκότερη (σε σχέση με την πυρηνική οικογένεια) εξέλιξη της παλιάς αυτοδύναμης-αυτάρκους πολυπληθούς πατριαρχικής ή μητριαρχικής οικογένειας (Οι υπάρχουσες σήμερα "ομάδες συγγένειας" της καθημερινής ζωής ή οι οικοκοινότητες, μπορούν να δώσουν μια εικόνα της «διευρυμένης οικογένειας»).
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι θα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της η ατομική ιδιοκτησία και θα εντάσσεται με τη θέλησή της στη συλλογική-κοινοτική ή ακόμα καλύτερα στη δημοτική ιδιοκτησία, αφού θα δοθεί προτεραιότητα στον δημοτικό τομέα οικονομίας. Δεν θα χρειασθεί να γίνει «δημοτικοποίηση» των μέσων παραγωγής και της γης (με νόμο και με βία), όπως απαίτησε η «κρατικοποίηση», όπου εφαρμόσθηκε μέχρι τώρα.

Τι να κάνουμε: τα πρώτα βήματα, μετά τη κατάρρευση της οικονομίας και της πολιτικής των «μνημονίων»

Περισσότερα στο:
http://topikopoiisi.blogspot.gr/p/blog-page_10.html


Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Τοκογλυφική απαίτηση!

Όπως γράφουν οι Financial Times,εξαιρετικά εντυπωσιακή η απαίτηση προς την Ελλάδα:
“Απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά στο να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Η δέσμευση αυτή πρέπει να είναι νομικά κατοχυρωμένη από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τυχόν εναπομείναντα έσοδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών. Αυτό θα καθησυχάσει τους δημόσιους και ιδιωτικούς πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβαση στην αγορά.
Ο de facto αποκλεισμός της δυνατότητας μιας στάσης πληρωμών θα εξαλείψει την απειλή μιας μη αποπληρωμής δόσεων του GRC II. Σε περίπτωση που δεν αποπληρωθεί μια μελλοντική δόση, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με στάση πληρωμών, αλλά θα πρέπει να δεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη δυνατή συνέπεια της τυχόν μη αποπληρωμής.”
Αυτό είναι εντελώς πρωτάκουστο. Πρόκειται για πιο σκληρούς όρους από όσους επέβαλε ποτέ η Βρετανική Αυτοκρατορία, ακόμα και με την υποστήριξη κανονιοφόρων και του Βασιλικού Ναυτικού. Που να επέβαλε σε οποιονδήποτε, όχι μόνο στις όποιες διαμάχες της με την Ελλάδα.
Μια "με κάθε τρόπο" δέσμευση για την αποπληρωμή του χρέους είναι αρκετά συνηθισμένη, αλλά μια απόλυτη είναι απλά ανήκουστη. Αυτό που λέει στη κυριολεξία είναι ότι αν υπάρξει ένα ξέσπασμα πανδημίας στη χώρα (ή οποιαδήποτε άλλη καταστροφή μπορείτε να σκεφτείτε π.χ. καταστροφικός σεισμός), τότε η Ελλάδα πρέπει πρώτα να εξοφλήσει τα χρέη και μετά να προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους πολίτες της σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής.

Γενικότερα, με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που προώθησαν στη τελευταία σύνοδο κορυφής( τελικά όλες οι χώρες δήλωσαν την πρόθεσή τους να ενταχθούν σε αυτό εκτός από τη Βρετανία και την Τσεχική Δημοκρατία), προβλέπεται η επιβολή αυτόματων κυρώσεων στις χώρες που θα παρουσιάζουν υπερβολικά ελλείμματα. Προβλέπεται ακόμη η εισαγωγή στα εθνικά συντάγματα (κατά προτίμηση) του λεγόμενου χρυσού κανόνα, που θα περιορίζει το δημόσιο έλλειμμα σε ποσοστό 0,5% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση. Κάθε κράτος μέλος που θα υπογράψει τη Συνθήκη θα έχει τη δυνατότητα μετά από σχετική έκθεση της Επιτροπής ή με δική του πρωτοβουλία να προσφεύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να επαληθεύσει εάν ένα άλλο κράτος μέλος έχει εφαρμόσει σωστά το χρυσό κανόνα. Το Δικαστήριο θα μπορεί να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις σε ένα κράτος, οι οποίες θα ανέρχονται έως και 0,1% του ΑΕΠ. Θέλουν να μετατρέψουν τα ίδια τα κράτη σε Ανώνυμες Εταιρείες.

Μετά από όλα αυτά τα "δικά μας" ιθύνοντα τσακάλια εξακολουθούν να βάζουν σαν "κόκκινη γραμμή" την παραμονή μας σε αυτή την χρηματοπιστωτική εταιρεία Ε.Ε.
Τι να πει κανείς; Αξιοι της επιλογής τους όσοι τους ανέχονται ακόμη!

TI EINAI ΑΓΑΠΗ...WHAT IS LOVE

Η γυναίκα του έχει τραυματιστεί και η κατάσταση είναι πολύ άσχημη.








Της φέρνει φαγητό και την φροντίζει στοργικά








Της φέρνει κι άλλο φαγητό, όμως σοκάρεται από το θάνατό της και προσπαθεί να την συνεφέρει










Συνειδητοποιεί ότι είναι νεκρή και κλαίει γοερά








Στέκεται πλάι της κι εξακολουθεί να κλαίει








Αποδέχεται πια ότι δεν θα ξαναγυρίσει κοντά του

Γενάρη μήνα κλάδευε!



Του Γιάννη Μακριδάκη

Τον τελευταίο μήνα, όπως κάθε Γενάρη, χιλιάδες άνθρωποι στην ελληνική περιφέρεια εργάζονται επίπονα και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες, επί πολύ δύσκολων και σκληρών διαπραγματεύσεων για να επιτύχουν ο καθένας το δικό του PSI. Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μη γυρεύεις, λέει η παραδοσιακή ρήση και με αυτήν ως μπούσουλα πορεύονται παλιοί και νέοι αγρότες....

Περισσότερα εδώ

Νέα προσπάθεια κοινής αγροτικής καλλιέργειας στην περιοχή της Θεσσαλονίκης

Στη δημιουργία κοινής αγροτικής καλλιέργειας, προχώρησαν μέλη της ανεξάρτητης κίνησης πολιτών του δήμου Θερμαϊκού, έχοντας ως στόχο να προσφέρουν σε κάθε πολίτη τα προς το ζην, μέσα σε μία δύσκολη οικονομική συγκυρία.
Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου, όταν και μπήκε τρακτέρ στο πρώτο χωράφι των 9,5 στρεμμάτων και έγινε η προετοιμασία του, με τον καλλιεργητή (σκάλισμα) ώστε το επόμενο διάστημα να γίνει η σπορά.
Στο πλαίσιο αυτό μέχρι στιγμής και σύμφωνα με τα μέλη της πρωτοβουλίας έχουν παραχωρηθεί από 6 ιδιώτες 40 στρέμματα, σε διάφορες περιοχές του δήμου Θερμαϊκού.
Σε κάποιες από αυτές τις εκτάσεις θα σπαρθούν ρεβύθια, φακιές και άλλα όσπρια, ενώ στις υπόλοιπες θα φυτευτούν ανοιξιάτικα λαχανικά, αφού πρώτα χωριστούν σε μικρά κομμάτια των 100, 200 ή και 300 μέτρων(ανάλογα με τη συμμετοχή), εκτάσεις που θα μετατραπούν σε μικρούς μπαξέδες και θα τα αναλάβουν ατομικά μέλη της Πρωτοβουλίας για την καλλιέργειά τους.
«Η πρωτοβουλία αυτή, έχει ως στόχο να υπάρχει μία κοινή αγροτική καλλιέργεια που θα ξεκινάει από εμάς και θα καταλήγει σε εμάς», λέει στο thousandnews.gr, ο Μιχάλης Κεχρής, μέλος της πρωτοβουλίας πολιτών του δήμου Θερμαϊκού .
Ο ίδιος τονίζει μάλιστα πως «το σκεπτικό στο οποίο βασίστηκε αυτή η ιδέα και ξεκίνησε να υλοποιείται είναι πως τα χρόνια δυσκολεύουν και οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να βγάζουν τουλάχιστον τα προς το ζην. Μέσα από αυτή τη κίνηση θα μπορεί ο καθένας να καλλιεργεί μαρούλια, ντομάτες και ό,τι άλλο μπορεί, ώστε να μην αναγκάζεται να τα χρεώνεται και να τα αγοράζει απ’ έξω».
Να σημειωθεί πως η κίνηση αυτή οργανώθηκε και υλοποιείται από τα μέλη της πρωτοβουλίας πολιτών του δήμου Θερμαϊκού, τα οποία θα βοηθούν παράλληλα και οικογένειες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Επίσης την ίδια δυνατότητα θα έχει και ο κάθε πολίτης που έχει οικονομικές δυσκολίες και θέλει να συμμετάσχει σε αυτή την κίνηση.
Πηγή: thousandnews.gr

Αρπαχτή Στη Τσέπη Των Καταναλωτών!

Επίθεση του “Υπουργείου Μεγάλων Εταιριών” στις Αγορές Βιοκαλλιεργητών!
Θεωρούν εμπόριο την διάθεση των αγροτικών προϊόντων από τους παραγωγούς στους καταναλωτές!
Εισέβαλαν ακόμη και σε κοινωνικούς χώρους απαιτώντας κρατική άδεια για την παρουσία των παραγωγών!
Πρόστιμα χιλιάδων ευρώ έδωσε το “Υπουργείο Μεγάλων Εταιριών” (παλιότερα το λέγανε υπουργείο εμπορίου) στους «κροίσους» των παραγωγών γιατί ξέφυγαν από το «σύστημα» του εμπορίου και ανταγωνίζονται τα μεγάλα καταστήματα!
Δεν είναι δυνατόν οι τιμές στις αγορές βιοκαλλιεργητών να είναι μικρότερες από αυτές των μεγαλοκαταστημάτων (στα ελληνικά αλυσίδες super markets).
Δεν είναι δυνατόν ο παραγωγός να έρχεται σε απ’ ευθείας επαφή με τους καταναλωτές κερδίζοντας ταυτόχρονα και αυτός και ο καταναλωτής!
Δεν είναι δυνατόν ο καταναλωτής να παίρνει φρέσκα βιολογικά προϊόντα και να διαλέγει τοπικές ποικιλίες έξω από τον παγκοσμιοποιημένο διατροφικό κώδικα (Codex Alimentarius)!
Δεν είναι δυνατόν οι παραγωγοί να οργανώνουν οι ίδιοι τις αγορές τους, να προστατεύουν τους καταναλωτές από τους απατεώνες και να μπορούν να υπάρχουν μέσα στο σύστημα της απάτης και της αισχροκέρδειας!
Εκστρατεία διάσωσης του κερδοσκοπικού συστήματος των παγκόσμιων εταιριών και των μεγαλοκαταστημάτων, ξεκίνησε το Υπουργείο Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (ΥΠΑΑΝ)
Εδώ και μερικές εβδομάδες η διεύθυνση εμπορίου ξεκίνησε πραγματική εκστρατεία για το ανέβασμα των τιμών των βιολογικών προϊόντων στις υπαίθριες αγορές βιοκαλλιεργητών. Επιβάλλοντας με πρόστιμα στους βιοκαλλιεργητές την είσπραξη χαρατσιού από τους βιοκαταναλωτές! Το αποκορύφωμα ήταν το περασμένο Σάββατο, όπου συνεργεία του εμπορίου εισέβαλαν στην υπο-κατάληψη αγορά της Κυψέλης απαιτώντας άδειες για την παρουσία των παραγωγών και ταμειακές μηχανές για το ΦΠΑ, που οι παραγωγοί πρέπει να εισπράττουν από τους καταναλωτές!
Οι αγρότες ήταν στο ειδικό καθεστώς ΦΠΑ, γιατί σαν παραγωγοί πλήρωναν ΦΠΑ για την αγορά των εισροών τους αλλά δεν εισέπρατταν. Το κράτος τους επέστρεφε το 50% του ΦΠΑ των εισροών τους. Η κυβέρνηση της τρόικας αποφάσισε να μετατρέψει τους παραγωγούς σε εμπόρους, υποχρεώνοντάς τους με αυτό τον τρόπο να εισπράττουν ΦΠΑ από τους καταναλωτές και το περίσσευμα να το αποδίδουν στο κράτος. Ταυτόχρονα αυξήσανε πολύ περισσότερο το χαράτσωμα των καταναλωτών γιατί για να γίνει αυτό ο παραγωγός χρειάζεται ταμειακή μηχανή, λογιστή σε μηνιαία βάση κ.λπ. Έτσι η επιβάρυνση στα προϊόντα υπερβαίνει το 20%! (Με τον σημερινό ΦΠΑ του 13%). Αν υπολογίσουμε ότι η διεύθυνση εμπορίου θέλει και έξοδα για άδειες, τότε το χαράτσι στους καταναλωτές θα υπερβεί το 25%!
Δεν θα ανεχτούμε άλλη αρπαχτή στα πενιχρά μας εισοδήματα
Δεν έχουμε πια άλλη επιλογή:
* Η ανατροπή όλων αυτών που μας καταστρέφουν και μας στερούν την ελπίδα μας για μια καλύτερη ζωή είναι μονόδρομος.
* Ας στραφούμε στην ΟΙΚΟ-αυτάρκεια και την ανταλλαγή αγαθών. Το θηρίο χωρίς το δικό μας καρπό θα συρρικνωθεί!
Οι αγορές ΒΙΟκαλλιεργητών ΔΕΝ θα κλείσουν!
Θα τις στηρίξουμε εμείς οι ΒΙΟκαταναλωτές!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από το ΥΠΑΑΝ και την κυβέρνηση να ακυρώσουν τα πρόστιμα και τα χαράτσια που επέβαλαν στους παραγωγούς.
Αθήνα, 15 Ιανουαρίου 2012
Το ΔΣ της ΒΙΟΖΩ

Ανακοίνωση του Συλλόγου Βιοκαλλιεργητών Αγορών Αττικής

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ;
... ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ!

Αγαπητοί καταναλωτές και συνάδελφοι βιοκαλλιεργητές
ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ!
ΕΜΠΟΡΟΙ ΟΥΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΥΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ!

Οι Υπουργοί Ανάπτυξης, Γεωργίας και Οικονομικών, παρακάμπτοντας το νόμο για τον αγρότη, μας αναγκάζουν να κάνουμε έναρξη επαγγέλματος ως έμποροι/επιτηδευματίες. Δηλαδή να αποκτήσουμε ταμειακή μηχανή και να επιβάλουμε 13% ΦΠΑ στον καταναλωτή, ήτοι να έχουμε διπλή φορολόγηση και ως παραγωγοί και ως έμποροι με το εξής παρανοϊκό σύστημα: πουλώντας ο εαυτός μας παραγωγός τα προϊόντα μας στον εαυτό μας έμπορο.
Αυτές οι υπουργικές αποφάσεις είναι παράνομες, παράλογες και ανήθικες, διότι ο νόμος για το επάγγελμά μας είναι σαφής και το δικαίωμα των αγροτών στη λιανική πώληση ξεκάθαρο.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΟΤΗΣ;
Νόμος 3874/2010, Άρθρο 2 - Ορισμοί - Δικαίωμα εγγραφής…
α. Επαγγελματίας Αγρότης είναι το ενήλικο φυσικό πρόσωπο…εφόσον…:
αα) Είναι κάτοχος αγροτικής εκμετάλλευσης….όπου
δ)….Στις δραστηριότητες της αγροτικής εκμετάλλευσης περιλαμβάνεται εκτός από την παραγωγή των προϊόντων και η αποθήκευση, τυποποίηση, συσκευασία και η εν γένει τοποθέτηση μέχρι και του σταδίου της χονδρικής και λιανικής πώλησης αποκλειστικά των προϊόντων που παράγει η ίδια η αγροτική εκμετάλλευση, καθώς και η πρώτη χωρική ή οικοτεχνική μεταποίησή τους…
Οι αποφάσεις που ορίζουν ότι αγρότες είμαστε μόνο μέχρι τον χονδρέμπορο δεν θα περάσουν!
Η πολιτική που θέλει να πάμε στα σπίτια μας και να αφανίσει τα ελληνικά προϊόντα και την ελληνική γεωργία δεν θα περάσει!
Η πολιτική που θέλει τους καταναλωτές στο έλεος των πολυεθνικών και των super market δεν θα περάσει!
Η πολιτική που αυξάνει τις τιμές στην χειρότερη στιγμή της κρίσης δεν θα περάσει!
Έμποροι ούτε είμαστε ούτε θα γίνουμε!
Στήριξε τους έλληνες παραγωγούς!
ΑΓΟΡΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΤΩΡΑ!
Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Αθήνα, 16-1-2012
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

μικρό εγχειρίδιο για τη νομική αντιμετώπιση καυτών ενεργειακών ζητημάτων

[έκδοση 1.0.1 / 11 Νοεμβρίου 2011] από: http://mhxanh.org/reyma

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Για να μην παρεξηγιόμαστε
2. Απαντώντας σε βασικά ερωτήματα:
α. Ποια είναι η σχέση μας με τη ΔΕΗ και τι δικαιώματα έχει απέναντί μας;
β. Μπορώ να εμποδίσω τον ΔΕΗτζή που έρχεται να πάρει την ένδειξη του
μετρητή ή να κόψει το ρεύμα;
γ. Τι ισχύει για το ειδικό τέλος ακινήτων;
δ. Μπορώ να πάω στη ΔΕΗ και να ζητήσω να πληρώσω μόνο την αξία του
ρεύματος ή να καταβάλω κάποιο ποσό με επιφύλαξη;
ε. Ισχύει ότι αν πληρώσω το λογαριασμό μέσω τραπεζικού ΑΤΜ, μπορώ να μην
καταβάλω το ποσό που αντιστοιχεί στο χαράτσι και στα υπόλοιπα τέλη;
στ. Είναι αλήθεια ότι όσο η οφειλή μου προς της ΔΕΗ είναι κάτω από 5.000 ευρώ,
δεν έχω κίνδυνο ποινικής δίωξης;
3. Αναζητώντας την ελεύθερη πρόσβαση στο ρεύμα
α. Μπαλαντέζα: Η πρώτη κίνηση αλληλεγγύης
β. Η επανασύνδεση του μετρητή
γ. Η απευθείας σύνδεση στο δίκτυο
δ. Το “πείραγμα” του μετρητή
ε. Σημειώσεις για το άνοιγμα της “χελώνας”
4. Κατακλείδα[έκδοση 1.0.1 / 11 Νοεμβρίου 2011]
Όλο το εγχειρίδιο εδώ

Για ποιά «οικολογία»;


του Γιώργου Δημητρίου

1. Μολονότι θεμέλιο της δράσης και της οπτικής του «πράσινου» κινήματος, η θεματική της προστασίας του περιβάλλοντος είναι πλέον διάχυτη στην προγραμματική δημαγωγία της πλειοψηφίας των πολιτικών κομμάτων του δυτικού κόσμου και των γραφειοκρατιών μηχανισμών τους, σε όλα τα επίπεδα της διοικητικής κατανομής του χώρου.
2. Το κόστος της ανάπτυξης λαμβάνεται υπόψη από αυτοδιοικήσεις, διακυβερνήσεις - κρατικές και υπερεθνικές - και από την ίδια την βιομηχανική οικονομική οργάνωση, στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης του πλανήτη με τρόπους συμβατούς με την αγορά και τους διαθέσιμους πόρους.
3. Η οικολογία - επιστήμη της αλληλεπίδρασης των έμβιων στο φυσικό τους περιβάλλον – αποτέλεσε μεν την βάση συγκρότησης μιας σωρείας εγγενών τομέων αλλά οδήγησε διαχρονικά στην παρεξήγηση των βασικών σκοπών της: η εργαλειακή της χρήση μετάλλαξε την φύση της σαν συνολική, κριτική, οπτική στο μοντέλο της βιομηχανικής ανάπτυξης.
Όλο το άρθρο εδώ

Η απλή αλήθεια για τη διάβρωση των ακτών της Αιγιάλειας

Αίγιο 24 Ιανουαρίου 2012

Γνωρίζουμε τον ένοχο: κάθε μέρα απομακρύνονται και πωλούνται δεκάδες τόνοι από το δομικό υλικό των ακτών

Οι καταγγελίες για τη διάβρωση των ακτών στην Αιγιάλεια μοιάζουν πλέον με άσφαιρα πυρά εντυπωσιασμού.

Γνωρίζουμε ότι η κύρια αιτία για τη διάβρωση των ακτών της Αιγιάλειας – την υπ’ αριθμό 1 απειλή για τη βιωσιμότητα ενός ολόκληρου Δήμου – είναι η απομάκρυνση χιλιάδων τόνων αδρανών υλικών από τα έξι ποτάμια της Αιγιάλειας. Αυτά τα υλικά έχτιζαν τις ακτές και αντιστάθμιζαν τη φυσική διάβρωση από τα κύματα. Εδώ και 40 χρόνια αυτή η πορεία αντιστράφηκε. Την τελευταία δεκαπενταετία η διάβρωση επιταχύνθηκε αφού αυξήθηκε ο ρυθμός απόληψης αδρανών για να κατασκευαστούν τα λιμάνια Πάτρας και Αιγίου και για να θησαυρίζουν οι έμποροι. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί υπό την κάλυψη των έργων για να ολοκληρωθεί το λιμάνι Αιγίου.
Αυτή τη στιγμή, το χειρότερο φαινόμενο παρατηρείται στο Μεγανείτη, δίπλα στο Αίγιο. Κάθε πρωί, πριν βγει ο ήλιος, φορτηγά φεύγουν μέσα από την κοίτη του ποταμού φορτωμένα με υλικό. Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, μετά από εισήγηση της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, διαβεβαίωσε ότι εξετάζει την υπόθεση. Τίποτα όμως δεν θα γίνει χωρίς αποφασιστικότητα σε τοπικό επίπεδο. Ο δήμος Αιγιάλειας, αν θελήσει, μπορεί να σταματήσει αυτό το έγκλημα.
Το σημείο και ώρα είναι γνωστά: από τη θέση της Βιομηχανίας όπλων μέχρι το ύψος του Χατζή, κάθε πρωί. Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς; Το οποιοδήποτε προσωρινό οικονομικό όφελος από την εμπορία αδρανών είναι ασήμαντο μπροστά στα εκατοντάδες εκατομμύρια που κοστίζει η απώλεια χιλιάδων στρεμμάτων παραλιακής γης (μαζί με την απειλή για τις γέφυρες στην εθνική οδό και την καταστροφή των αντιπλημμυρικών αναχωμάτων).
Αν δεν σταματήσει το έγκλημα, οι καταγγελίες στη Βουλή, οι εκκλήσεις για μελέτες και έργα προστασίας των ακτών είναι άχρηστες. Πώς θα διορθώσεις κάτι όταν η αιτία που το προκαλεί συνεχίζεται;
Κώστας Παπακωνσταντίνου
Γραμματέας Περιφερειακού Συμβουλίου
Μέλος Επιτροπής Περιβάλλοντος Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας

Τι γνωρίζετε για το αλκοόλ; Κάντε ένα αλκοτέστ στον εαυτό σας

ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΒΟΛΟΥ

Το αλκοόλ προκαλεί εξάρτηση; Α. Ναι Β. Όχι
Απάντηση: Α. Ναι.

Το αλκοόλ (αιθυλική αλκοόλη ή αιθανόλη) είναι φάρμακο ισχυρά εξαρτησιογόνο. Απορροφάται από το στομάχι και διανέμεται στα υγρά του σώματος. Για να επιτευχθεί ευθυμία ή μέθη, απαιτούνται όλο και μεγαλύτερες ποσότητες. Αυτό οδηγεί σταδιακά σε δυσάρεστα «στερητικά συμπτώματα», που εκδηλώνονται όταν δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα αλκοόλης στο αίμα. Η μακρόχρονη κατανάλωση οδηγεί πάντα σε ψυχολογική και σωματική εξάρτηση, με βαθμιαία επιδείνωση της υγείας μας.
Η συνέχεια του ...αλκοτέστ εδώ

Είσαι ό,τι τρώς

"Είσαι ό,τι τρως!": Η σοφή φράση του Ιπποκράτη πραγματικά αντικατοπτρίζει την σημασία της καλής διατροφής και δίαιτας στην ποιότητα ζωής μας.

ΟΥΔΕΝ ΩΦΕΛΟΣ ΕΚ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΕΣΤΙ , ΕΑΝ ΤΟ ΥΓΙΑΙΝΕΙΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΗ , δηλαδή αν απουσιάσει η υγεία από τον άνθρωπο , δεν υπάρχει κάποιο όφελος γι΄αυτόν απ΄όλα γενικά τα άλλα αγαθά του . (Ιπποκράτης) .

Είμαστε ότι τρώμε . Και αυτό που τρώμε καθορίζει τις σκέψεις, τη ζωή μας, το παρόν, το μέλλον, και το πεπρωμένο μας...! (Αλέξης Κάρελ γιατρός βιολόγος , Βραβείο Νόμπελ) .

Η μεσογειακή διατροφή και κυρίως η ελληνική παραδοσιακή διατροφή παίζει μεγάλο ρόλο στην πρόληψη μιας σειράς ασθενειών που έχουν σχέση με τον σύγχρονο τρόπο ζωής όπως την αρτηριοσκλήρωση, τον διαβήτη και την αρτηριακή πίεση. Αυτό είναι επιστημονικά επιβεβαιωμένο από διατροφολόγους και διαιτολόγους. Ένα σημαντικό στοιχείο αυτής της παραδοσιακής διατροφής είναι το αγνό λάδι ψυχρής πιέσεως, όπως παράγεται εδώ και αιώνες στην Ελλάδα. Εκτός από την βιολογική και ποιοτική του αγνότητα θα πρέπει να αναφερθεί και η μεγάλη προστασία που χαρίζουν οι φαινόλες και τα ακόρεστα λιπαρά που περιέχει. Ίσως να είναι αυτό το μυστικό γιατί οι πρόγονοι των ελλήνων είχαν καλή υγεία ως την ηλικία των εκατό και πλέον ετών.
Οι μικροοργανισμοί ΕΜ κάνουν την τροφή μας ιδιαίτερη!
Με την ήπια τεχνολογία των ΕΜ (Ενεργοί Μικροοργανισμοί) μπορούμε να εξευγενίσουμε ακόμα περισσότερο τις ξεχωριστές τροφές. Ειδικά το ελαιόλαδο μπορεί να μετατραπεί με την εφαρμογή των ΕΜ σε έναν ασύγκριτο θησαυρό της καθημερινής μας τροφής. Μπορούμε σήμερα με τη βοήθεια της ηλεκτροφυσικής, να αποδείξουμε επιστημονικά τη διαφορά στην ποιότητα των βιολογικών προϊόντων συγκρίνοντας τις μετρήσεις του οξειδαναγωγικού δυναμικού που περιέχουν. Οι ΕΜ διπλασιάζουν την ενέργεια για ανάπτυξη που διαθέτουν οι πρώτες ύλες της διατροφής μας.
Με τη χρήση των ΕΜ μπορούμε να αξιοποιήσουμε τον πλούτο των φυσικών ενεργειών που υπάρχουν στο χώμα, στο νερό και στον ήλιο για την δημιουργία μιας τροφής που μπορεί να μας χαρίζει υγεία και μακροζωία.

Για το ότι το μυστικό της υγείας είναι η καλή και σωστή διατροφή δείτε και το βίντεο εδώ

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΠΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 21, 22,23 Απριλίου 2012




από χέρι σε χέρι και
και από γενιά σε γενιά
για να μη χάσουμε αύριο
αυτά που έχουμε σήμερα.
Πελίτι

Αγαπητοί φίλοι,

Με ιδιαίτερη χαρά σας καλούμε να συμμετάσχετε στις Διεθνείς Ημέρες Σπόρων που θα λάβουν χώρα στη γη του Πελίτι στο Μεσοχώρι Παρανεστίου από τις 21 έως τις 23 Απριλίου 2012. Ελάτε να μοιραστούμε τις εμπειρίες σας και τις πρακτικές που έχετε αναπτύξει στον κήπο, τη γειτονιά, την πόλη ή τη χώρα σας σε σχέση με τις ντόπιες ποικιλίες και γενικά με την καλλιέργεια τροφής. Ελάτε να συμμετάσχετε στη μεγάλη ανταλλαγή κατά την οποίαν μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον τους σπόρους των προγόνων μας. Τώρα που η οικονομική κρίση είναι στην πόρτα μας, τώρα που χάνουμε βασικές ελευθερίες κερδισμένες με δύσκολους αγώνες, είναι η ώρα για συσπείρωση. Σε περιόδους σοβαρών οικονομικών κρίσεων είναι ακόμα πιο σημαντική η ελεύθερη πρόσβαση σε σπόρους. Ελάτε στον πανευρωπαϊκό διάλογο σχετικά με τις μορφές του αγώνα για αυτό το δικαίωμα.

Οργάνωση: Πελίτι (www.peliti.gr) με την υποστήριξη
-της Πανευρωπαϊκής Εκστρατείας για τους Σπόρους η οποία οργάνωσε τη Διεθνή Ανταλλαγή Σπόρων στις Βρυξέλες τον Απρίλιο 2011 www.seed-sovereignty.org,
-του Δήμου Παρανεστίου www.paranesti.gr καθώς και
-του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Παρανεστίου http://www.kpeparanestiou.gr

Περισσότερα και για το πρόγραμμα εδώ

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

θεματική άμεσης δημοκρατίας ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 1η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Πότε : Τετάρτη, 1 Φεβρουάριος 2012
Ώρα: από τις 8:00 μ.μ. μέχρι τις 8:30 μ.μ.
Τοποθεσία
ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΗ-ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ
ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕΥΜΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ. ΣΤΙΣ 8 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ,ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΗΝΥΜΑ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Το "απαγόν" ή σβήσιμο είναι άλλη μία μοναδική μορφή διαμαρτυρίας που χρησιμοποίησαν τον Σεπτέμβριο του 2002 οι αργεντινοί καταναλωτές για να ακυρώσουν τις αυξήσεις στο ρεύμα και σε άλλα κοινωνικά αγαθά κοινής ωφέλειας.Εσβησαν ταυτόχρονα τα φώτα για ένα τέταρτο σε όλη τη χώρα!Τη βύθισαν στο σκοτάδι και ανάγκασαν κυβέρνηση και εταιρείες σε άτακτη υποχώρηση.
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ !!!!!!!!!!!!!



Σας κοινοποιούμε τη δράση που αποφάσισε η συνέλευση μας στις 2/1/2012
και ειναι αναρτημένη στο facebook δείτε εδώ
παρακαλούμε στηρίξτε τη δράση και διαδώστε το !!!
Ολοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε
Ευχαριστούμε
Α.Λ.Σ.Κορυδαλλού
--
άμεση δημοκρατία τώρα και παντού

Xρόνης Μίσσιος: H κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό!

“Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να ‘χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!”
ο Χρόνης Μίσσιος, μιλά εφ’ όλης της ύλης, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι “πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!” και προτείνοντας “να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα”.
Όλο το άρθρο εδώ

Σοκάροντας τους ανθρώπους ως την υποταγή

Η στρατηγική του Σοκ!
Δείτε το βίντεο εδώ

Συγκλονίζει το χαμένο βίντεο από την καταστροφή της Σμύρνης

Άλλοι θεωρούν πως είναι ένας απλός συνωστισμός σε λιμάνι. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι αυτό το βίντεο αποτελεί ένα χαμένο και εξαιρετικά πολύτιμο ιστορικής αξίας ντοκουμέντο από την καταστροφή της Σμύρνης.
Ο δημιουργός αυτού του ντοκιμαντέρ είναι ο George Magarian. Γεννήθηκε το 1895. Εργάστηκε ως διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και την χρονική περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, προσπάθησε με δραστηριότητες να ανακουφίσει τα θύματα της τραγωδίας. Επιπλέον χρησιμοποιώντας μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε εικόνες της ανθρωπιστικής καταστροφής, σε Σμύρνη, Αθήνα αλλά και Πειραιά.
Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξη αυτού του βίντεο διότι ήταν φυλαγμένο για τουλάχιστον 60 χρόνια στο σπίτι της συζύγου του. Ώσπου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, "ανακάλυψε" το ντοκουμέντο και το μετέτρεψε σε ψηφιακή μορφή για να το σώσει.

Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο εδώ

Συνωστισμένοι ΚΑΙ στο Ζάλογγο οι Έλληνες !

Το πέσιμο των ηρωίδων από τον Βράχο μπορεί και να μην οφείλονταν τελικά στην ανυπότακτη θυσία των Σουλιωτισσών του Ζαλόγγου αλλά σε συνωστισμό τους !!!
Διαβάστε όλοκληρο το άρθρο εδώ

«Εγώ, μια Ρωμαιοκαθολική καλόγρια, θα υποστηρίξω την Ελλάδα»,

της Κατρίν Μαρτέν Η Catherine Martin είναι Ρωμαιοκαθολική μοναχή. Το άρθρο της δημοσιεύθηκε στη γαλλική εφημερίδα La Croix και αναδημοσιεύθηκε από το site "Προοδευτική Πολιτική":

Ζώντας εδώ κι οκτώ χρόνια στην Ελλάδα την κατάσταση της χώρας και τις αντιδράσεις που αυτή προκαλεί, νιώθω υποχρεωμένη να παρέμβω. Εδώ και μήνες δίδεται για την Ελλάδα η εικόνα μιας χώρας όπου βασιλεύει η διαφθορά, όπου η φοροδιαφυγή είναι εθνικό άθλημα κι όπου τα σκάνδαλα ξεσπούν και αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο με πυρετώδη ρυθμό. Τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν είναι εντελώς ψέμα -και πρόθεσή μου δεν είναι να εξωραΐσω την πραγματικότητα. Από την άλλη, συχνά η νοηματοδότηση κάποιου πράγματος εξαρτάται και από το πώς αυτό λέγεται.
Ολόκληρο το κείμενο εδώ

Μεταξύ άλλων το άρθρο λέει:
"Πριν τελειώσω, θα ήθελα απλά να σημειώσω κάτι σχετικά με μια έκφραση που στα αυτιά μου ακούγεται παράξενα: μιλάμε για «χρέος της Ελλάδας προς την Ευρώπη». Πάντοτε συναισθανόμουν το αντίθετο: πως είναι η Ευρώπη που χρωστάει στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα δάνειο που παραχωρήθηκε εδώ και πάνω από είκοσι πέντε αιώνες κι έκτοτε έχουν δοθεί αμέτρητες δόσεις, που δε καταμετρώνται μεν σε δραχμές ή σε ευρώ, αλλά που η αξιοποίησή τους παρήγαγε ανεκτίμητους θησαυρούς."

Σχόλιο: στην καπιταλιστική λογική –αλλά και κάθε οικονομίστικη-δεν υπάρχει η έννοια του χαρίσματος ή του «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό»(από τις καλύτερες στιγμές του χριστιανισμού). Η κάθε αξία που παράγεται στα πλαίσιά του, πρέπει να εκφρασθεί σε εμπορευματική αξία και να μεταβιβασθεί μέσω της αγοράς. Ακόμα και οι πνευματικές αξίες μέσω των νόμων για την «πνευματική ιδιοκτησία» έχουν μετατραπεί σε εμπορεύσιμες μέσω της «αγοράς πατεντών».
Οι αρχαίοι έλληνες δεν ζουν για να διεκδικήσουν τις «δραχμές» και τα «τάλαντα» από τους σημερινούς σφετεριστές της πνευματικής τους ιδιοκτησίας. Οι νεοέλληνες αλήθεια, με τον τρόπο που έχουν επιλέξει να ζουν και να συνδιαλέγονται- η μεγάλη τους πλειοψηφία- είναι οι κληρονόμοι αυτής της πνευματικής κληρονομιάς;
Το σημερινό κυρίαρχο αξιακό τους σύστημα έχει ρίξει στο καλάθι των αχρήστων τα περισσότερα από τα στοιχεία του αξιακού συστήματος των αρχαίων και πρώτα-πρώτα την έννοια του «πολίτη», υπέρ της έννοιας του «ιδιώτη»( η βρισιά των αρχαίων «είσαι ιδιώτης», έχει μετατραπεί σε συμβουλή για ιδιώτευση από τους νεοέλληνες γονείς: «μην ασχολείσαι με τα κοινά, κοίτα τον εαυτό σου και τη δουλειά σου». Παρεπιπτόντως: μόνο στα γερμανικά έχει διατηρηθεί σαν βρισιά: «du idiot!», δηλαδή «είσαι χαζός!»). Η σημερινή ιδιώτευση και ο υπέρμετρος ατομικισμός του νεοέλληνα είναι και η υπέρμετρη αξία του πολιτισμικού αξιακού συστήματος του καπιταλισμού.
Αυτή οδήγησε και σε ναυάγιο τον ελληνικό καπιταλισμό, αφού η «ύστερη ελληνική καπιταλιστική τάξη» δεν μπόρεσε ποτέ να λειτουργήσει σαν «συλλογική τάξη», αλλά κάθε καπιταλιστής για την «πάρτη του», ιδιοποιώντας τα κέρδη των επιχειρήσεών του-και βγάζοντάς τα στην Ελβετία- και μη επενδύοντας για το «κοινό καλό του έλληνικού λαού»(όπου επένδυσε προκαλούσε κοινωνικές και περιβαλλοντικές ζημιές).
Το θέμα δεν θα έπρεπε να μπαίνει στη βάση του «σου χρωστώ υλικές αξίες, μου χρωστάς πνευματικές, άρα πατσίσαμε». Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα υπήρχαν δίκαιες ανταλλαγές μεταξύ των λαών και των πολιτών. Και με βάση τις καπιταλιστικές αξίες θα ήταν σωστό αυτό, αλλά μια άλλη-καθοριστική- καπιταλιστική αξία είναι αυτή της δύναμης και ο «δυνατός έχει πάντα δίκαιο» και ότι θέλει αναγνωρίζει(ο ίδιος ο καπιταλισμός μπόρεσε να αναπτυχθεί σε κυρίαρχο κοινωνικό σχηματισμό χρησιμοποιώντας τη δύναμη και λεηλατώντας τις «νέες περιοχές» με τις «ανακαλύψεις»). Τα «χρέη» έχουν δημιουργηθεί ακριβώς στη βάση των άνισων ανταλλαγών.
Οι νεοέλληνες αν δε θέλουμε να χρωστάμε δεν θα πρέπει να απαιτούμε και τα χρωστούμενα. Να αποφασίσουμε να απορρίψουμε το συνολικό αξιακό σύστημα του καπιταλισμού και την ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας μέσω των αγορών και να «επιστρέψουμε προς τα εμπρός», δηλαδή στις «εν δυνάμει» προσφορές των οικοσυστημάτων μας και στις δυνατότητες των «εντοπισμένων κοινοτήτων» μας.

Μύθοι και πραγματικότητα

για την κρίση, το χρέος,τη δανειακή σύμβαση,τη χρεοκοπία και το ευρώ
29/1 Κυριακή στις 10.30πμ

Στο αμφιθέατρο του Δημαρχείου στο Μαρκόπουλο (κεντρική πλατεία)
συζήτηση για την κρίση με θέμα :
«Είναι μονόδρομος τα Μνημόνια και οι αντιλαϊκές πολιτικές; Υπάρχει διέξοδος;»
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Κατρούγκαλος Γιώργος Αναπληρωτής Καθηγητής Συνταγματολόγος στο πανεπ. Θράκης
Μαρκέτος Σπύροςαναπληρωτής καθηγητής ιστορίας του ΑΠ Θεσσαλονίκης
Μαυροειδής Παναγιώτηςεκπρόσωπος της «Πρωτοβουλίας ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ»
Τσιακίρης Λευτέρηςοικονομικός μελετητής,μέλος της Επ. Αγώνα στο Μαρκόπουλο

Μετά τις αρχικές τοποθετήσεις των ομιλητών θα ακολουθήσουν ερωτήσεις
και συζήτηση με δυνατότητα παρεμβάσεων από τους παραβρισκόμενους.
Θα προβληθεί σχετικό βίντεο για την κρίση.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ στο ΔΗΜΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
«Όχι στα χαράτσια» ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ
Τηλ. 6934552574

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

AΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΙΝΟ: TI ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ Η ΠΡΩΗΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΛΟΓΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑIKHΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Το πήρα με το ταχυδρομείο και δεν είχε την πηγή(την οποία δεν έψαξα, αλλά νομίζω ότι ισχύει):

Aν συσχετίσουμε αυτά που λέει η επικεφαλής της λογιστικής υπηρεσίας της Commission με τις καταγγελίες της Γεωργαντά και των υπόλοιπων μελών της ΕΛΣΤΑΤ που την συνεπικουρούν, φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΠΑΤΗ!!!

Συνέντευξη της Marta Andreasen, που τώρα είναι ευρωβουλευτής του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Κανάλι Russia Today.
H Marta Andreasen ήταν πριν εκλεγεί ευρωβουλευτής επί κεφαλής της λογιστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission).
Eνώ ήταν σε εκείνο το πόστο, προειδοποίησε για ελαττώματα του λογιστικού συστήματος που όπως είπε, το έκαναν τρωτό στις απάτες...

Ε: Ήσασταν επιφυλακτική όσον αφορά την ιδέα της ΕΕ όταν ξεκινήσατε στη θέση της επικεφαλής του λογιστικού τομέα της Commission;
A: Όχι δεν ήμουν επιφυλακτική, κι η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ένα project συνεργασίας. Νόμιζα ότι μοιράζονταν λύσεις μεταξύ τους τα διάφορα κράτη-μέλη. Και για το λόγο αυτό ένοιωθα ότι ήταν μεγάλη τιμή για μένα να είμαι μέρος αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι επίσης τιμή να είμαι μέρος της διοικητικής μεταρρύθμισης που ήταν εν εξελίξει.

Ε: Tι ανακαλύψατε που σας έκανε να αλλάξετε γνώμη;
A: Aνακάλυψα ότι δεν είχαν καθόλου τον έλεγχο των πληρωμών που έκαναν από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βασικά δεν ρωτούσαν αν οι χρηματοδοτούμενοι άξιζαν της χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν είχαν τα απαραίτητα προσόντα. Κι εγώ ήμουν υπεύθυνη για την υπογραφή εκείνων των πληρωμών. Για τον λόγο αυτό είχα την μεγαλύτερη ευθύνη και νόμιζα πως έπρεπε να ξέρω αν πληρώνω το σωστό άτομο και για τον σωστό σκοπό. Αλλά αυτοί δεν νοιάζονταν, κι ούτε μου επέτρεψαν να κάνω αλλαγές ώστε να μπορέσουμε να δούμε εάν γίνονταν οι κατάλληλες πληρωμές.

Ε: Γεγονός είναι πως απολυθήκατε επειδή κρούσατε τον κώδωνα του κινδύνου. Noμίζετε πως έχει κάτι αλλάξει από τότε;
Α: Όχι, δεν νομίζω πως έχει αλλάξει κάτι. Τώρα είμαι στην επιτροπή ελέγχου του προϋπολογισμού του Ευρωκοινοβουλίου που επιβλέπει τις πληρωμές που γίνονται από τον προϋπολογισμό. Κι επίσης συμμετέχω και της επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου που επιβλέπει τον σχεδιασμό του προϋπολογισμού. Και διαπιστώνω ότι και στις δυο επιτροπές δεν έχουν κανένα σεβασμό για τα χρήματα των φορολογουμένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και δεν βλέπω να έχουν γίνει θεμελιώδεις αλλαγές. Κάθε λογικός άνθρωπος στον έξω κόσμο πάντα θέλει να ξέρει για κάθε πληρωμή που κάνει σε ποιόν πηγαίνει και για ποιόν λόγο. Αυτά τα ερωτήματα δεν τίθενται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μετά η λύση είναι να κατηγορεί τα κράτη-μέλη...

Ε: Noμίζετε ότι οι Βρυξέλλες μπορούν να αλλάξουν, υπάρχει προθυμία να κάνουν τέτοιους ελέγχους;
A: Όχι, δεν νομίζω ότι έχουν καμμία προθυμία να συμμαζέψουν αυτές τους τις πρακτικές, επειδή έχουν διαφορετική ατζέντα, δηλαδή θέλουν να προωθήσουν το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και για να προωθήσουν αυτό το project,θέλουν να μπορούν να παίρνουν τα χρήματα και να τα δίνουν στους ανθρώπους που θα υποστηρίξουν το project, κι όχι στους ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για τη σωστή χρήση των χρημάτων, ούτε στους ανθρώπους που πρόκειται να χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για να αναπτύξουν την οικονομία του κάθε συγκεκριμένου κράτους-μέλους, αλλά μόνο στους ανθρώπους που προωθούν την ιδέα του project της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ε: Bρισκόμαστε σε εποχή λιτότητας τώρα, και τα κράτη-μέλη σε όλη την Ευρώπη κάνουν περικοπές στις δημόσιες δαπάνες τους. Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι κάνουν κι οι Βρυξέλλες το ίδιο;
A: Φυσικά και όχι. Ξέρετε, χθες τη νύχτα, στην επιτροπή προϋπολογισμού, μας πήρε 6 ώρες να επικυρώσουμε τον προϋπολογισμό του 2012, και ζητούσαν αυξήσεις άνω του 4%. Εγώ ζητούσα μειώσεις (των αποδοχών των μελών της Ευρωβουλής, των επιτροπών, της Επιτροπής κλπ) λέγοντας πως πρέπει να μειώσουμε τουλάχιστον τις αποδοχές των ευρωβουλευτών, και δεν το δέχθηκαν. Ξέρετε, βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης, και οι λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης νομίζουν ότι ο προϋπολογισμός της δεν έχει καμμία σχέση με την κρίση, αλλά θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Την Ελλάδα την φέρανε στη ζώνη του ευρώ ενώ δεν πληρούσε τα απαιτούμενα για να μπει στη ζώνη του ευρώ. Τώρα ο κόσμος λέει ότι η Ελλάδα είπε ψέμματα. Ίσως να είπε ψέμματα στους λογιστικούς της λογαριασμούς, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ένα γραφείο στατιστικής, την ΕUROSTAT. Όφειλαν να εξετάσουν τα νούμερα, αλλά δεν τα εξέτασαν. Τηρούσαν απόλυτη σιγή... Δέκα χρόνια αργότερα συνειδητοποίησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά ενώ έχουν 1000 ανθρώπους που δουλεύουν για τη EUROSTAT δεν έκαναν τίποτα. Και κάτι άλλο. Ο προϋπολογισμός χρησιμοποιήθηκε για να αναπτυχθούν οι οικονομιες των χωρών που εμπαιναν στην ευρωζώνη. Η Ελλάδα πήρε 60 δισεκατομμύρια λίρες αγγλίας τα τελευταία 20 χρόνια από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ερώτημα είναι, που πήγαν τα χρήματα.

Ε: Oι Ευρωπαϊκές χώρες περιμένουν το χειρότερο, βασικά, αλλά αυτό που έχουν κατά νου οι Ευρωαρχηγοί είναι να φέρουν δια της βίας μεγαλύτερη χρηματιστική ένωση υπό το πρίσμα της οικονομικής κατάρρευσης που φαίνεται πως είναι μέτρο απελπισίας. Ποιος θα έχει τα μεγαλύτερα κέρδη εάν η ευρωπαϊκή ένωση δεν καταρρεύσει, και παραμείνει ενωμένη;
A: Noμίζω οι γενικοί διευθυντές κι οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες θα κερδίσουν τα περισσότερα. Κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που διαφημίζουν και προωθούν το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο αυτοί οι ίδιοι θα έχουν όλη την εξουσία, και θα είναι υπεράνω όλων των κρατών-μελών.

Ε: Kαι τέλος, αισθάνεστε δικαιωμένη για τις αμφιβολίες σας τώρα;
A: Eίναι λυπηρό, αλλά νοιώθω δικαιωμένη, γιατί αν οι άνθρωποι με είχαν ακούσει κι είχαν ανταποκριθεί στους ισχυρισμούς μου δέκα χρόνια νωρίτερα ίσως να μην είχε συμβεί αυτό. Για το λόγο αυτό, ναι, νοιώθω δικαιωμένη, αλλά είναι λυπηρή δικαίωση γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. .. --

Το νέο Μνημόνιο: Τι ζητά αυτή τη φορά η τρόικα



Σε 10 σελίδες εκτείνονται οι κατευθύνσεις του νέου Μνημονίου, όπως αυτές διατυπώθηκαν από την τρόικα με επιστολή προς τους αρχηγούς των κομμάτων τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου. Το «μενού» περιλαμβάνει μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και δραστική περικοπή των επικουρικών συντάξεων. Πληροφορίες θέλουν τους δανειστές να ζητούν ενυπόγραφες δεσμεύσεις ότι η χώρα θα τηρήσει τα συμφωνηθέντα και μετά τις εκλογές. Διαψεύδει η κυβέρνηση τα περί αναδρομικών αυξήσεων στα αντικειμενικά κριτήρια των ακινήτων. Πώς θα καλυφθούν οι αποκλίσεις ύψους 2 δις ευρώ από τον προϋπολογισμό του 2011.
Λεπτομέρειες διαβάστε στο http://tvxs.gr/news/ellada/ti-zita-ayti-ti-fora-i-troika


Σχόλιο: Η κυρίαρχη συλλογιστική της τρόικας παραμένει η ίδια. Η φιλοσοφία της συντριπτικής πλειοψηφίας των μέτρων είναι ήδη διατυπωμένη στο Μεσοπρόθεσμο και σε τελευταίες εκθέσεις της και συμπληρώνεται τώρα από αρκετές επιμέρους λεπτομέρειες για την επιτήρηση των στοιχείων και εξελίξεων στον τραπεζικό τομέα και τη φορολογική διοίκηση. Η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου για φοροδιαφυγή και διαφθορά επαναλαμβάνεται, αλλά με ευθύνη κυβερνώντων και ελεγκτών προσέφερε ως τώρα πενιχρότατα αποτελέσματα. Για πρώτη φορά επίσημα μπαίνουν στο στόχαστρο οι αμυντικές δαπάνες. Μια κατεύθυνση σίγουρα θετική, πλην όμως καθυστερημένης και αμφίβολης φερεγγυότητας, αφού με παρούσα την τρόικα, συνεχίστηκε το ράλι των εξοπλιστικών προμηθειών, με πωλητές εταίρους και πιστωτές μας!
Παρά την μέχρι σήμερα αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής τόσο στον αυστηρά δημοσιονομικό τομέα όσο και στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, οι προτάσεις για τα επιβεβλημένα μέτρα στο πλαίσιο της δεύτερης δανειακής σύμβασης εμμένουν στην ίδια θεραπεία! Μια θεραπεία ακόμη πιο αναποτελεσματική σ' ένα ευρωπαϊκό και διεθνές οικονομικό περιβάλλον, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προβλέπεται πιο αρνητικό και ζοφερό για το 2012.
Η εμμονή, επίσης, στην αποσάθρωση του όποιου κοινωνικού και περιβαλλοντικού κεκτημένου της χώρας όχι μόνο δεν προσφέρει βραχυχρόνια οφέλη, αλλά επιπλέον υπονομεύει μακροχρόνια την ελπίδα και τους πραγματικούς όρους για ένα νέο βιώσιμο πρότυπο ευημερίας των πολιτών.
Η ιδιαίτερη απαίτηση της τρόικας για την στήριξη των τραπεζών μέσω μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου δεν αντανακλά παρά την ιδιότυπη «θεσμική ομηρεία» τομέων της δημόσιας πολιτικής από το χρηματοπιστωτικό σύστημα: Την ίδια στιγμή που οι τράπεζες απολαμβάνουν της δημόσιας χρηματοδότησης, αυτή γίνεται χωρίς επαρκή διασφάλιση χρηματοδοτικής στήριξης της πραγματικής οικονομίας και χωρίς έλεγχο και κοινωνική λογοδοσία.

Έρωτά μου, τοκογλύφε

Του Κώστα Βαξεβάνη*

Τα στερεότυπα στις λέξεις δημιουργούν στερεότυπα στο μυαλό. Η Θεσσαλονίκη, από τη δεκαετία του ‘80, ζει και αναπαύεται σε δύο στερεότυπα: πως είναι ερωτική πόλη και αδικημένη πόλη......
Το πρώτο δημιουργήθηκε από τους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου. Αθηναίοι, κυρίως νέο-γιάπηδες, που ανέβαιναν ως τη Θεσσαλονίκη, έκαναν τις δουλειές τους και στη συνέχεια ξέσφιγγαν τη γραβάτα, τα έσπαγαν στα μπουζούκια, ερωτεύονταν το ταμπεραμέντο του Βορρά και ζούσαν τους εφήμερους έρωτες που τους έκαναν ασφαλείς τα 500 τόσα χιλιόμετρα από την Αθήνα. Τα ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν για τη Θεσσαλονίκη είχαν και αυτά τον ρόλο τους, αλλά ήταν απειροελάχιστος μπροστά στη λύσσα για ζωή που διένυε χιλιόμετρα Εθνικής κι έπαιρνε αεροπλάνα, για να πιστέψει πως ερωτεύεται στη Θεσσαλονίκη και τελικώς ερωτεύεται τη Θεσσαλονίκη.
Το στερεότυπο της αδικημένης πόλης δημιουργήθηκε από τους ηγέτες της πόλης και γρήγορα πέρασε στην ίδια την πόλη. Από ανίκανους ηγέτες, που βιάζονταν να αντικειμενοποιήσουν την ανικανότητά τους και να ηρωοποιηθούν μέσα από την αντιπαράθεση με το «κράτος των Αθηνών». Οι περισσότεροι από αυτούς είναι σήμερα υπόδικοι ή κατάδικοι. Έκλεψαν κρατικό χρήμα, εξυπηρέτησαν συμφέροντά τους, εξαπάτησαν τον κόσμο που ανατράφηκε με συνθήματα και δημιουργούσε ψευδοράματα, κατανοώντας ενστικτωδώς ίσως πως οράματα δεν υπάρχουν.
Η αποκάλυψη για το κύκλωμα της μαφίας στη Θεσσαλονίκη δεν έχει μόνο μια αστυνομική διάσταση. Είναι η τραγική στιγμή που η πόλη, παραδομένη χρόνια σε αυτά τα στερεότυπα, γυρνάει ξαφνικά το βλέμμα και βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Ή, καλύτερα, που ξεφυλλίζει το άλμπουμ με τις φωτογραφίες της και βλέπει τον πρώην νομάρχη με τον τοκογλύφο, τον δολοφόνο με τον τοπικό δημοσιογράφο, τον πρώην δήμαρχο με τον εγκληματία. Αγκαλιά, σε στάσεις οικειότητας και σιγουριάς για την αδιατάρακτη πορεία τους.
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που την ξεγέλασαν. Ούτε ερωτική ούτε αδικημένη. Όχι περισσότερο από τις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Μια πόλη, όμως, όπου η πιο αισχρή συντήρηση ανέβηκε στον εκκλησιαστικό άμβωνα, τον θώκο του Νομάρχη, στην καρέκλα του δημάρχου. Δεν είναι τυχαίο που η τριανδρία Άνθιμου, Ψωμιάδη, Παπαγεωργόπουλου επικράτησε στην πόλη. Ούτε είναι τυχαίο που μπορείς να βρεις δεκάδες φωτογραφίες του καθενός απ’ αυτούς με τα μέλη της μαφίας του Βορρά. Δεν γνωρίζονταν απλώς, εκπροσωπούσαν τα ίδια πράγματα. Ο φερόμενος ως εγκέφαλος του κυκλώματος είχε το πατριωτικό προφίλ του στελέχους του ΛΑΟΣ. Όπως και ο δημοσιογράφος μέλος του κυκλώματος, φιλούσαν το χέρι του Άνθιμου, έπαιρναν την ευλογία του και ήταν οι πιο συνεπείς υποστηρικτές του Βατοπεδίου. Για μια ακόμη φορά πατριωτισμός και θρησκεία έγιναν τα καταφύγια των απατεώνων. Μόνο που η Θεσσαλονίκη ταυτίστηκε μαζί τους, νομίζοντας πως ταυτίζεται με τις ιδέες.
Στην πραγματικότητα βολευόταν. Τα προβλήματα που έχει η πόλη είναι μεγάλα. Κυκλοφοριακό, πρόβλημα πάρκινγκ, ανεργία, καταστροφής της παραγωγικής βάσης. Πολύ εύκολα για όλα αυτά έφταιγε η Αθήνα. Το κράτος των Αθηνών. Μια προσεκτική ματιά, ωστόσο, στη σύνθεση των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία 30 χρόνια αποδεικνύει πως το κράτος, συμπεριλαμβανομένων των πρωθυπουργών, ανήκε στη Θεσσαλονίκη. Βόλευε, όμως, αφάνταστα το σχήμα. Και αυτούς που διοικούσαν την πόλη αλλά και ψυχολογικά τους κατοίκους.
Μια τεχνητή αντιπαράθεση με το Κέντρο, ξεκινώντας από τον ΠΑΟΚ και φτάνοντας ως τα εθνικά θέματα, δημιουργήθηκε και υποδαυλίστηκε για να κρατήσει ομήρους χιλιάδες ανθρώπους σε ένα παρωχημένο πολιτικό μοντέλο που με τη σειρά του κάλυπτε συμφέροντα. Η Θεσσαλονίκη με αφέλεια σχεδόν κουνούσε τη σημαία. Του ΠΑΟΚ, του Ψωμιάδη, της Μακεδονίας.
Στην πόλη που πάντα είχε τη δυνατότητα να γίνει το πρότυπο των Βαλκανίων, οι Ψωμιάδηδες έκαναν γενέθλια στον Μεγάλο Αλέξανδρο. Και η πόλη παρακολουθούσε αυτούς που δεν έδειχναν καμιά συνέπεια στα καθήκοντά τους να ξέρουν με ακρίβεια τη μέρα γέννησης του Μεγαλέξανδρου και το ζώδιο της αδελφής του της γοργόνας, ώστε να το γιορτάζουν κιόλας. Η πόλη αυτιστικά ψιθύριζε «μπράβο, καρντάσι, είμαστε οι καλύτεροι». Τέτοια γελοιότητα που έγινε πολιτική. Στα γενέθλια, βεβαίως, ο αδελφός Ψωμιάδη πούλαγε τις σημαίες του μαγαζιού του και η κυρία Ψωμιάδη τα γλυκά της επιχείρησής της Plaisir.
Αυτή η εξοικείωση με την πιο γελοία πλευρά της πολιτικής, η αποδοχή της γραφικότητας ως εμμονή στα παραδοσιακά πρότυπα, των μισαλλόδοξων ακραίων κηρυγμάτων ως αλήθεια των αδικημένων, αποδυνάμωσε κάθε αντίσταση στη Θεσσαλονίκη. Παραδόθηκε. Και ξαφνικά ανακαλύπτει πως ο έρωτάς της ήταν ένας απατεώνας. Ένας τοκογλύφος.
Όλο το ιδεολόγημα χώρεσε σε 2.000 συνομιλίες που κατέγραψε η ΕΥΠ και περιγράφουν με ακρίβεια τον ιστό εξουσίας της πόλης. Τοκογλύφοι, πολιτικοί, εκβιαστές, δημοσιογράφοι, όλα σε ένα. Ναι, η Θεσσαλονίκη φαίνεται και σε μένα ερωτική. Αλλά αυτό που γινόταν τόσα χρόνια ήταν ο βιασμός της. Από τον εθνικισμό, το μίσος, το παρακράτος. Το χειρότερο δεν είναι πως αυτοί που τα εκπροσωπούσαν κέρδιζαν, αλλά το ότι ψηφίζονταν από τους Θεσσαλονικείς.

Υπεύθυνη δήλωση ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ του 86χρονου κινηματογραφιστή Νίκου Μπιλιλή

Μπιλιλής Νικόλαος του Σταματίου και της Γεωργίας, γεννηθείς εν Θεσσαλονίκη στις 7 Αυγούστου του έτους 1926, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Μητροπόλεως αρ. 61 Τ.κ. 54623 δηλώ υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του Νόμου περί ψευδούς δηλώσεως ότι:

Δείτε τη δήλωση στο http://www.koutipandoras.gr/?p=14472

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΥΓΕΤΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΤΑΥΓΕΤΟ

"Ο περιβαλλοντικός Σύλλογος «οι Φίλοι το Ταϋγέτου» ανακοινώνει ότι την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012 οργανώνει την 3η αναδάσωση της φετινής περιόδου στο καμένο δάσος του Ταϋγέτου, ύστερα από σχετική έγκριση του Δασαρχείου Καλαμάτας.
Για το σκοπό αυτό ζητούμε την βοήθεια Εθελοντών, Συλλόγων, των Εθελοντικών οργανώσεων και φορέων, τους οποίους καλούμε να προσέλθουν στη θέση «Σταυρωτό Δεντρί» στο 31ο χιλιόμετρο του Εθνικού δρόμου Καλαμάτας-Σπάρτης και ώρα 9.00 πμ.
Με στη συμμετοχή τους θα συμβάλουν στην επαναδημιουργία του δάσους, το οποίο όταν στο μέλλον θα επισκέπτονται για αναψυχή, θα το βλέπουν όπως το κληρονόμησαν προ του 2007 με δέντρα και πράσινο και όχι γυμνό και μαύρο. Ας αποδείξουμε ότι θέλουμε τον Ταΰγετο με δέντρα και όχι καψαλισμένο.
Το μεσημέρι θα προσφερθούν, όπως πάντα, στους εθελοντές παραδοσιακή φασολάδα με τα συναφή της, τσίπουρο και κρασί.-"

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Πορεία για τους απεργούς χαλυβουργούς:

Σάββατο 28/1, 12.30μμ, πλ. Ελευθερίας, Βόλος

Πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς του Ασπροπύργου,
με συνδιοργανωτές διάφορες συλλογικότητες από το Βόλο και
τις Λαϊκές Συνελεύσεις Αιγάλεω και Χαϊδαρίου

"Γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός.»

«Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός.» Γ. Σεφέρης

Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 - 1904)


Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.

β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.

γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πορταριάς



Οι κάτοικοι της Πορταριάς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο διαμαρτυρόμαστε έντονα για τον τρόπο που η ΔΕΥΑΜΒ ξεκίνησε την παρουσία της στο χωριό μας δηλαδή με την χλωρίωση και υποβάθμιση του πόσιμου νερού.
Μέχρι τώρα και για εκατοντάδες χρόνια οι κάτοικοι του χωριού φρόντιζαν με δικά τους μέσα την προστασία και την συντήρηση των πηγών, των δεξαμενών και των δικτύων γι’αυτό και οι πηγές ήταν και εξακολουθούν να είναι πεντακάθαρες όπως και το νερό που τρέχει στις βρύσες των σπιτιών μας.
Το νερό και η άριστη ποιότητά του είναι μια από τις βασικές αιτίες που το χωριό μας άντεξε στο χρόνο ακόμη και στις πλέον δύσκολες περιόδους. Κάτω μάλιστα από τις σημερινές πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες το νερό του Πηλίου με τα τέλεια φυσικά χαρακτηριστικά του, αποτελεί ένα γερό θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να στηριχτούμε για να κρατηθεί ζωντανή η όποια τουριστική δραστηριότητα εξακολουθεί να μένει όρθια..
Αυτό το φυσικό αγαθό που απλόχερα μας το δίνει η φύση και το οποίο φροντίζουμε με πάθος και σεβασμό έρχεται η ΔΕΥΑΜΒ να το απαξιώσει ρίχνοντας χλώριο για να αντιμετωπιστεί, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν τα στελέχη της επιχείρησης, μία ασήμαντη και περιστασιακή μόλυνση.
Καταδικάζουμε τη λογική της αστικοποίησης των χωριών του Πηλίου και της συστηματικής αδιαφορίας απέναντι στις ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών και ζητάμε:
1. Την αντιμετώπιση των όποιων μικρών προβλημάτων που μπορεί να παρουσιαστούν στο πόσιμο νερό με καθαρισμό και συντήρηση δεξαμενών και δικτύων, εύρεση και άμεση αντιμετώπιση των αιτιών που μπορεί να υπάρχουν
2. Τον απόλυτο σεβασμό των τοπικών κοινωνιών και την αντιμετώπιση της υπόθεσης του πόσιμου νερού με γνώμονα τον ρόλο που παίζει στην ψυχολογία και την τοπική οικονομία
3. Την αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων σε ότι αφορά την χρήση του νερού από τους κατοίκους του χωριού μας και την αναθεώρηση των σχεδίων της ΔΕΥΑΜΒ για την επιβολή χαρατσιών μέσω της τοποθέτησης υδρομετρητών. Επιτέλους πρέπει ακόμη να αναγνωρισθεί η προσπάθεια όλων μας εδώ πάνω για τη διατήρηση της άριστης ποιότητας των νερών αλλά και των κερδών που έχει αποκομίσει η συγκεκριμένη επιχείρηση από την ως τώρα εκμετάλλευση τεράστιων ποσοτήτων νερού από την πηγή μας
4. Την εγκατάλειψη των σχεδίων για μόνιμο σύστημα απολύμανσης με χλώριο

Κάλεσμα σε συνάντηση του δικτύου "ένας άλλος κόσμος"

Κρίση, ανεργία, μιζέρια, αβεβαιότητα και πολλά άλλα αρνητικά χαρακτηρίζουν τους τελευταίους μήνες. Εκατοντάδες άνθρωποι όμως σε όλη την Ελλάδα αγωνίζονται πέρα από την κρίση για έναν άλλο κόσμο, μια άλλη ηθική, γεμάτη αλτρουισμό, έμπρακτη αλληλεγγύη και καθημερινές πρακτικές που βάζουν τα θεμέλια του εναλλακτικού δικού μας σήμερα για ένα άλλο αύριο. Ξέρουμε ότι οι ουτοπίες του σήμερα είναι ο ρεαλισμός του αύριο, για αυτό όλοι εμείς που ήδη ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα δικτύωσης "ένας άλλος κόσμος" μπορούμε να πολλαπλασιαστούμε, ανταλλάσσοντας γνώση, πρακτικές εμπειρίες και κοινά οράματα με πολλούς άλλους που θέλουν να μάθουν, να βοηθήσουν, αλλά και να αλλάξουν την ζωή τους.

Η πλατφόρμα ηλεκτρονικής δικτύωσης του "Ένας άλλος κόσμος" κλείνει ήδη μερικούς μήνες λειτουργίας, υπάρχουν όμως αρκετά βήματα που πρέπει να γίνουν για να μπορεί αυτό το εργαλείο να αναδείξει τη μέγιστη χρησιμότητά του.

Πρώτο βήμα είναι η τακτική χρήση του από όλους και ο εμπλουτισμός του με υλικό- ανακοινώσεις που ήδη διακινούμε, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Επίσης, όσοι είναι ενεργοί διοργανώνοντας εκδηλώσεις μπορούν να τις ενσωματώνουν στο κοινό ημερολόγιο του "ένα άλλος κόσμος", ώστε να είναι εμφανή σε όλους μας με ένα χρηστικό τρόπο.
Ήδη ετοιμάζεται ένα βίντεο για το πως μπορούμε να χρησιμοποιούμε την ηλεκτρονική πλατφόρμα, ενώ μέσα από το φόρουμ του "ένας άλλος κόσμος" μπορούμε να λύσουμε κάθε απορία, αλλά και να δούμε πως μπορούμε να βελτιώσουμε την ιστοσελίδα.
Προτείνουμε μια πρώτη συνάντηση γνωριμίας στην Αθήνα, το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012, ώρα 18:00, στο συνεργατικό καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος, Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους, Ακαδημία Πλάτωνος.
Η πρόσκληση αποστέλλεται και σε συλλογικότητες που δεν μετέχουν ήδη στη δικτύωση, σαν πρόσκληση γνωριμίας και επικοινωνίας.

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την συμμετοχή σας με ένα email στο iliosporoi@yahoo.gr
Για την πρωτοβουλία δικτύωσης Ένας άλλος κόσμος:
- Ηλιόσποροι - δίκτυο για την κοινωνική και πολιτική οικολογία, www.iliosporoi.net / iliosporoi@yahoo.gr
- European Village - www.european-village.org / info@european-village.org

Οι χαμηλοί μισθοί στη Γερμανία προκάλεσαν την κρίση του ευρώ

Η Γερμανία μπορεί να είναι η χώρα που συμβάλλει περισσότερο στα πακέτα διάσωσης των χωρών της ευρωζώνης, ίσως όμως να πληρώνει απλώς ένα πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε. Πρόκειται για το συμπέρασμα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO), σύμφωνα με την οποία η γερμανική πολιτική της συγκράτησης των μισθών τις τελευταίες δεκαετίες έχει πλήξει τους γείτονές της, συμβάλλοντας στη σημερινή κρίση χρέους της ευρωζώνης.

Όλο το άρθρο εδώ

Παρέμβαση της ομάδας Real Democracy Now! Berlin/GR στην ομιλία Σημίτη - Cohn-Bendit στο Βερολίνο, 23/1/2011.

Δελτίο τύπου

Χτες, Δευτέρα 23/1/2011 το ίδρυμα Heinrich-Böll των Γερμανών Πρασίνων διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα "Η Ελλάδα στην κρίση; Πώς μπορεί η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην Ευρώπη;". Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ημερίδα με ομιλητές τους Κώστα Σημίτη και Daniel Cohn-Bendit. Ο Κ. Σημίτης περιορίστηκε στο να καταγγείλει ως λαϊκιστές όσους αμφισβητούν τον μονόδρομο του Μνημονίου. Επέρριψε αποκλειστικά την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που τον διαδέχτηκε και καταλόγησε ανεπάρκεια σε όσους διαπραγματεύτηκαν τους όρους του Μνημονίου με τους δανειστές, την "ισχυρή πλευρά", όπως τους χαρακτήρισε. Δεν αμφισβήτησε τους στόχους και τις μεθόδους του Μνημονίου. Αντίθετα, ανέπτυξε την άποψη πως οι στόχοι του θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί, αν λαμβανόταν υπόψη εκ των προτέρων η συνεχής αλλαγή των ευρύτερων παγκόσμιων οικονομικών δεδομένων. Αναλώθηκε στο γνωστό εκβιαστικό ψευδοδίλημμα "ευρώ ή δραχμή -- αποχώρηση ή παραμονή στην Ευρωζώνη" αποφεύγοντας να ασχοληθεί με την ουσία της χρηματοπιστωτικής κρίσης ως παράγωγο του οικονομικού ιμπεριαλισμού. Ο Daniel Cohn-Bendit αφού άσκησε κριτική στην επιλογή των ισχυρών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία) να ακολουθήσουν τιμωρητική στάση και πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Προέταξε ένα κακέκτυπο αλληλεγγύης, η οποία όμως δεν αμφισβητεί την δομή της Ευρωζώνης, μιας αλληλεγγύης με όχημα ιδιωτικές επενδύσεις και δήθεν ανάπτυξη που δίνει όπως έχει αποδειχθεί πλήρη στήριξη στην κερδοσκοπία και τη λεηλασία δημόσιου πλούτου από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR πραγματοποίησε παρέμβαση με στόχο να καταδείξει τις ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού και των κυβερνήσεών του αναφορικά με την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, επιμένοντας στο θέμα της διαφθοράς και την ευθύνη συνεργατών του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του (Siemens, Ferrostahl). Ο Κ. Σημίτης αρνήθηκε να απαντήσει στην παρέμβαση. Η ενέργεια αυτή της ομάδας Real Democracy Now! Berlin/GR βρήκε θετική απήχηση στο ακροατήριο και προκάλεσε το ενδιαφέρον ανταποκριτών του ξένου τύπου. Μετά το τέλος της εκδήλωσης, η ομάδα μοίρασε στο ακροατήριο το παρακάτω κείμενο: http://wp.me/p1BmDF-7b (ελληνικά) http://wp.me/p1BmDF-79 (γερμανικά) Real Democracy Now! Berlin/GR www.realdemocracynowberlingr.wordpress.com

Αντίο ανάπτυξη!

«Χρειαζόμαστε περισσότερη ανάπτυξη για να ξεπεράσουμε την κρίση και να σωθούμε!»
Αυτό διατυμπανίζουν οι κάθε λογής ιθύνοντες αυτού του «αναπτυγμένου» κόσμου.
Μα καλά, δεν έχουμε αρκετή ανάπτυξη; Τι στο διάολο «αναπτυγμένες χώρες» είμαστε τόσο καιρό;
Να «σωθούμε»; Από τι; Από την πείνα ή από τη καταστροφή του πλανήτη; Μήπως από το ίδιο σύστημα και τις ελίτ του;
Μέχρι τώρα η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία ξέρει να βάζει μόνο 3 στόχους: ανάπτυξη! ανάπτυξη! ανάπτυξη!
Και οι πολιτικοί αυτό ξέρουν να λένε: κοινωνική ευημερία μόνο μέσω της οικονομικής ανάπτυξης!
Ένας πολιτικός τόλμησε για μια στιγμή να πει ότι θα μπορούσε το μέλλον να είναι χτισμένο με «λιγότερα αυτοκίνητα»(ο πράσινος πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης στη Γερμανία Winfried Kretschmann, κατά την έναρξη της θητείας του) και οι αντιδράσεις άμεσες από τα ΜΜΕ και τους άλλους πολιτικούς ιθύνοντες: σύγχυση, έκπληξη, αγανάκτηση, θυμός!
Λιγότερο; Αυτό είναι ένα ταμπού στην πολιτική - και βεβαίως στην οικονομία. Η οικονομία να αναπτυχθεί λιγότερο; Μια τέτοια πρόταση θα έβλαπτε την καριέρα κάθε πολιτικού που θα την έκανε, ανεξάρτητα του κόμματος που θα ανήκε.
Στο θέμα αυτό, για παράδειγμα στη Γερμανία, από την Αριστερά μέχρι τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους υπάρχει ο πολύ μεγάλος συνασπισμός: όλοι αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη -στη Γερμανία, στην Ευρώπη και στην παγκόσμια οικονομία- για ανάπτυξη. Όση περισσότερη τόσο το καλύτερο. Ο καπιταλισμός χωρίς ανάπτυξη; Είναι μια παράσταση τρόμου!

Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια, λέει ο William Rees χωρίς δισταγμό. Ο καναδός οικονομολόγος ερευνά το θέμα της «ανάπτυξης» και διδάσκει εδώ και χρόνια, ότι θα μπορούσαμε να πάμε σε μια οικονομία που να λειτουργεί χωρίς ανάπτυξη. Είναι πεπεισμένος ότι θα ήταν καλύτερο και για την ανθρωπότητα, αλλά και οπωσδήποτε για το περιβάλλον.
Ο οικονομολόγος το εξηγεί αυτό προτείνοντάς μας μια εικόνα του πλανήτη, ο οποίος είναι -ως γνωστό- στρογγυλός και πεπερασμένος. Ο Rees υπενθυμίζει αυτό που πάντα λέει στις ομιλίες του: ότι η οικονομία είναι ένα υποσύστημα αυτού του πεπερασμένου κόσμου και στη συνέχεια δείχνει- όπως και οι πιο κλασικοί οικονομολόγοι- τη καμπύλη της οικονομίας που είναι ανοδική χωρίς να τελειώνει ποτέ. Η καμπύλη βασίζεται σε μια λανθασμένη υπόθεση, γιατί σε ένα πεπερασμένο κόσμο, δεν μπορεί ένα υποσύστημά του-η οικονομία- να αυξάνεται απείρως, ούτε και όταν την ονομάσει κανείς πράσινη ή αειφορική. Αυτή ακριβώς η σκέψη είναι ανύπαρκτη στα συμβατικά οικονομικά μοντέλα.
Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αγνοεί μονίμως τους νόμους της φύσης. Αν συνεχίσει να το κάνει αυτό, καταστρέφει τη βάση της ύπαρξής της. Θα μπορούσε όμως να λειτουργήσει διαφορετικά; Ναι: αντί να παράγει περισσότερα, θα έπρεπε να παράγει καλύτερα. Ο στόχος θα έπρεπε να είναι μια «σταθερής κατάστασης οικονομία», η οποία χρησιμοποιεί κυρίως πόρους, τους οποίους μπορεί να τους αναπαραγάγει πάλι η ίδια ή η φύση- από μόνοι τους ανανεώσιμοι. Μια οικονομία δηλαδή, που είναι σε αρμονία με τη φύση.
Ακούγεται ονειρικό, στην πραγματικότητα όμως θα έχει ριζοσπαστικές συνέπειες. Πού επενδύει κάποιος τα χρήματα του σε μια οικονομία που δεν αυξάνεται πλέον; Από πού θα προέλθουν οι νέες θέσεις εργασίας; Και πως θα αναπτύσσεται τότε η καινοτομία; Ο Rees γνωρίζει όλα τα αγχωτικά ερωτήματα που μπαίνουν και απαντά καταπραϋντικά: «Μια σταθερής κατάστασης δημόσια οικονομία δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε". Εν τέλει, οι στόχοι της είναι η μεγαλύτερη σταθερότητα στις αγορές, η όλο και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και η οικολογική ασφάλεια. Μια τέτοια οικονομία δεν είναι επίσης σε καμιά περίπτωση βαρετή ή μη παραγωγική. Γιατί και στα πλαίσιά της θα αντικαθίσταται το παλιό με το καινούργιο, δηλαδή η παλιά βιομηχανία-τεχνολογία με νέες τέτοιες, πιο ήπιες και έξυπνες. Μόνο η οικονομία σαν σύνολο δεν θα αυξάνεται πλέον συνέχεια.
Ο William Rees, εδώ και πολύ καιρό δεν είναι ο μόνος που σκέφτεται έτσι. Παγκοσμίως υπάρχουν τώρα μια σειρά οικονομολόγοι που κάνουν έρευνα για τις συνθήκες της «κοινωνίας μετά την ανάπτυξη». Δεν θέλουν όλοι αυτοί να δημιουργήσουν «πολλές Ελλάδες», δηλαδή χώρες των οποίων οι οικονομίες να συρρικνώνονται με τη διαδικασία του σοκ, αλλά μια ήπια μετάβαση προς μια οικονομία της «αποανάπτυξης». Το Καναδικό Ινστιτούτο Casse διερευνά την επίτευξη αυτού του στόχου, στο πανεπιστήμιο Πόρτλαντ του Όρεγκον πρόσφατα συστάθηκε έδρα για αυτό τον σκοπό, στη Γαλλία υπάρχει το κίνημα Decroissance, αλλά και στη Γερμανία εντωμεταξύ μερικοί οικονομολόγοι τολμούν και διερευνούν αυτή την «σταθερή δημόσια οικονομία».
Τον όρο -και έτσι ολόκληρη τη σχολή σκέψης- τον επινόησε ο πρώην οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας Herman Daly. Αυτός διαπίστωσε ότι πολλές από τις συνταγές που διαμόρφωνε ο «Βορράς» για τις φτωχές χώρες, παρόλο που δημιουργούσαν εκεί αύξηση της παραγωγής, ταυτόχρονα και παράλληλα καταστρέφανε το περιβάλλον και δεν βελτιώνανε απαραίτητα την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. «Μεγέθυνση σημαίνει περισσότερα πράγματα, ανάπτυξη σημαίνει καλύτερα πράγματα», λέει ο Daly, και καλεί εν τέλει την πολιτική να βάλει σα στόχο την ποιότητα. Η επίτευξη αυτού του στόχου θα είχε και σαν παράπλευρη συνέπεια και τη μείωση της μεγέθυνσης.
Η κατανάλωση που έχει μεγάλο οικολογικό αποτύπωμα θα πρέπει να μειωθεί
Ο Daly έχει για αυτό πολύ πρακτικές προτάσεις. Μερικές έχουν γίνει σήμερα από τα γνωστότερα αιτήματα της περιβαλλοντικής πολιτικής, όπως π.χ. η οικολογική φορολογική μεταρρύθμιση( «ο ρυπαίνων πληρώνει»), η οποία θα ενσωμάτωνε επιτέλους το πραγματικό κόστος της κατανάλωσης των φυσικών πόρων στις τιμές. Ή φόρος των ορυκτών πρώτων υλών και καυσίμων και ένα παγκόσμιο σύστημα διαπραγμάτευσης της εμπορίας των δικαιωμάτων εκπομπής επιβλαβών ουσιών, όπως του διοξειδίου του άνθρακα(εφαρμόσθηκε μετά τη συμφωνία του Κυότο, όμως όχι από τους μεγαλύτερους υπαίτιους των εκπομπών και έτσι δεν έχει τα αποτελέσματα που αναμένονταν.
Άλλες ιδέες του Herman Daly: προτείνει τη μείωση και την αναδιανομή της εργασίας - έτσι οι άνθρωποι δεν θα χρησιμοποιούν τον πλούτο τους για να αγοράζουν περισσότερα πράγματα, αλλά για να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Θέλει περισσότερη δημόσια και λιγότερη ατομική ιδιοκτησία. Αν υπάρχει δικαιότερη κατανομή του πλούτου, ο καθένας χρειάζεται λιγότερα, άρα θα παράγονταν λιγότερα πράγματα. "Αυτό μπορεί να ακούγεται ριζοσπαστικό", λέει ο ίδιος, αλλά προσθέτει ότι τέτοιες ιδέες δεν αποκλείουν ούτε την μικρή ιδιωτική κατοχή, ούτε την ύπαρξη μικρής τοπικής αγοράς. Θεωρούν απλώς ότι η μεγάλη συγκέντρωση πλούτου υπονομεύει την ίδια την ύπαρξη και τη νομιμότητά του, ενώ οι τιμές της αγοράς, οι οποίες δεν αντιπροσωπεύουν και το περιβαλλοντικό κόστος, είναι παράλογες.
«Αποαναπτυξιακός» τρόπος σκέψης: για όλους τους υποστηρικτές του στην ουσία σημαίνει μείωση πάντα της μη οικολογικής κατανάλωσης και οργάνωση του «λιγότερου» με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο. Διότι μόνο αν τουλάχιστον οι πλούσιες χώρες δαπανούν λιγότερο, θα μπορούσε να σωθεί το περιβάλλον. Συγκεκριμένα, αυτό σημαίνει: οι άνθρωποι στις πλούσιες χώρες να αγοράζουν λιγότερα νέα πράγματα και να προτιμούν να χρησιμοποιούν τα παλιά για περισσότερο χρόνο, επισκευάζοντάς τα, καλύτερα μάλιστα μόνοι τους.
Με σφυρί και κατσαβίδι να περάσουμε στο μέλλον; Οι περισσότεροι καθεστωτικοί πολιτικοί και οι οικονομολόγοι θεωρούν τις ιδέες αυτές τρελές. Από πού θα προέλθει η πολιτική βούληση και οικονομική δύναμη, η οποία θα μπορέσει να πείσει τους πολίτες ότι το λιγότερο είναι καλύτερο και ταυτόχρονα να κάνει ανακατανομή, οικολογικοποίηση του φορολογικού συστήματος, να συνεχίζει να καταβάλει το δημόσιο χρέος και να βοηθήσει τον «Νότο»;
Ο Serge Latouche, ο «γέρος» του γαλλικού κινήματος Decroissance, αντιδρά σε τέτοιες ερωτήσεις, στο μεταξύ, αρνητικά: δεν δέχεται την κατηγορία ότι είναι «μακριά από την αλήθεια», από εκείνους μάλιστα που δέχονται χωρίς αντίρρηση όλες τις αντιφατικές «πεποιθήσεις» της κλασικής οικονομίας. Το αντεπιχείρημα του Latouche είναι η πολυμορφία και πολυποικιλία. Αυτός επικεντρώνεται στις πολλές κινήσεις σε επίπεδο βάσης, στους καταναλωτικούς αντιρρησίες, στα δίκτυα ανταλλαγών, στις περιφερειακές πρωτοβουλίες διακίνησης-πώλησης προϊόντων, σε αυτούς που υποφέρουν από την υπάρχουσα κατάσταση και ως εκ τούτου προσπαθούν ήδη σήμερα να ζουν με «αποαναπτυξιακό» τρόπο. Είναι πιστός στο σύνθημα: αν η μεταβολή της πρακτικής πάρει αρκετά μεγάλες διαστάσεις, τότε θα αναγκασθούν να ακολουθήσουν και η θεωρία και πολιτική στρατηγική.
Η Ρητορική βέβαια είναι έξυπνη. Αλλά οι περισσότεροι διανοητές της «αποανάπτυξης» ξέρουν καλά ότι ενώ η κριτική τους για την οικονομική ανάπτυξη είναι ισχυρή, η εναλλακτική τους πρόταση χρειάζεται να περιγραφεί και να σχεδιασθεί λεπτομερέστερα. Φαίνεται ότι το πιο δύσκολο να αναδιαμορφωθεί είναι η χρηματοπιστωτική αγορά. Ο Ελβετός οικονομολόγος Hans Christoph Binswanger, ο επόπτης καθηγητής του διδακτορικού του διευθυντή της Deutsche-Bank Josef Ackermann έχει αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα για το πώς μπορεί να μειωθεί η τεράστια πίεση που ασκούν στην οικονομία τα επιτόκια των δανείων. Ο Binswanger θέλει να μειώσει αυτήν την πίεση, μειώνοντας τη δημιουργία χρήματος από τις τράπεζες. Η δυνατότητα «από χρήμα να παραχθεί και πάλι χρήμα» είχε αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Το κράτος μπορεί να μειώσει πάλι αυτή τη δυνατότητα των τραπεζών με το να τις υποχρεώσει να αυξήσουν τα ελάχιστα αποθεματικά που πρέπει να έχουν για να δανείζουν τη πραγματική οικονομία. Επιπλέον, θέλει για παράδειγμα οι μετοχικές εταιρείες που επικεντρώνονται στη παραπέρα αύξηση του κέρδους, να αντικαθίστανται από άλλες μορφές επιχειρήσεων: από συνεταιρισμούς ή ιδρύματα και κοινωνικές επιχειρήσεις, που δεν ενσωματώνουν τη δυναμική της ανάπτυξης και του κέρδους, αλλά στοχεύουν στην οικονομία ικανοποίησης των αναγκών(κοινωνική οικονομία).
Ο δικός μας Γιώργος Καλλής, καθηγητής του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης -του Ινστιτούτου ICREA- και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας για την αποανάπτυξη, αναπτύσσει τη θεωρία και τις εφαρμογές της: «Απέναντι στο σύστημα του καπιταλισμού, των ιδιωτικών τραπεζών και των νεοφιλελεύθερων αγορών υπάρχουν τοπικές κοινωνίες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και αυτοοργανώνονται στο πλαίσιο μιας άλλης οικονομίας που δεν στηρίζεται στα χρήματα και το κέρδος. Επαναπροσδιορίζουν τις ανάγκες τους, μειώνουν την κατανάλωση, αυτοδιαχειρίζονται την τροφή και την ενέργεια τους, τοπικοποιούν την παραγωγή. Εργάζονται πάνω στην ιδέα της βιώσιμης αποανάπτυξης, μιας ομαλής οικονομικής απομεγέθυνσης για ένα βιώσιμο μέλλον στο οποίο θα ζούμε καλύτερα καταναλώνοντας λιγότερα».
Σύμφωνα με τους Δημήτρη Καπογιάννη(επίκουρο καθηγητή ΤΕΙ Μεσολογγίου) και Τάκη Νικολόπουλο(καθηγητή ΤΕΙ Μεσολογγίου): Από τη μια υπάρχει η ιδιωτική εμπορευματική οικονομία και από την άλλη η δημόσια ή κρατική οικονομία. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο μπορούμε να κατατάξουμε σήμερα τις μη καπιταλιστικές επιχειρήσεις (στον παραγωγικό ή εμπορευματικό τομέα ) και τις διάφορες συλλογικές ενώσεις (στον μη εμπορευματικό ή τομέα της μη – αγοράς ) που συνιστούν ένα τρίτο τομέα της οικονομίας και δημιουργούν τον κοινό συλλογικό πλούτο.
Το κίνημα της άμεσης δημοκρατίας στη χώρα, που αναπτύσσεται τελευταία μετά το σύνταγμα, διακηρύσσει: «ΚΚατά τη γνώμη μας, αυτό που κατέρρευσε είναι, επίσης, το κεντρικό φαντασιακό του Καπιταλισμού, που είναι η διαρκής ανάπτυξη της Παραγωγής και της Κατανάλωσης, γιατί προσκρούει στο οικολογικό όριο της εξάντλησης των πόρων του πλανήτη και γιατί δημιούργησε έναν ανθρωπολογικό τύπο επικίνδυνο και καταστροφικό. Αυτό που ζούμε είναι το τέλος αυτής της αφήγησης. Εμείς ως Άμεση Δημοκρατία προτάσσουμε ως απάντηση την εθελούσια αποανάπτυξη της κοινωνίας και εργαζόμαστε γι' αυτό θεωρώντας την Αποανάπτυξη ως την υλική βάση της Άμεσης Δημοκρατίας»
Στο δικό μας μπλοκ και το βιβλίο για την τοπικοποίηση προωθούμε την στρατηγική της τοπικοποίησης στα πλαίσια της γενικότερης πρότασης για την αποανάπτυξη: «Τοπικοποίηση είναι η στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην "υπαρκτή" παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, και αμεσοδημοκρατική οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους»
Αν όλες αυτές οι ιδέες γινόταν πραγματικότητα, τότε τι θα σήμαινε αυτό για το σύστημα; Ο Βρετανός Tim Jackson, επικριτής της κατανάλωσης και από τους πρώτους στοχαστές της κοινωνίας της «αποανάπτυξης», λέει: «μετά τις διαλέξεις μου με ρωτά συνήθως το μισό ακροατήριο, γιατί αφήνω ανέγγιχτο τον καπιταλισμό, και το άλλο μισό γιατί θέλω να τον καταστρέψω».
Προφανώς η κοινωνία της αποανάπτυξης, αν ποτέ μπορέσουμε να πάμε σε αυτή την κατεύθυνση, θα είναι μια μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Η κρίση, με την απομυθοποίηση και την ιδεολογική κατάρρευση του καπιταλισμού που φέρνει μαζί της, αλλά και τη προώθηση της «φτωχοποίησης» των μεσαίων τάξεων και του «αναπτυγμένου» κόσμου, μπορεί να θέσει σε κίνηση σημαντικές μειοψηφίες-αν όχι πλειοψηφίες- πολιτών παντού(στην αρχή στους «αδύνατους κρίκους» της Ν. Ευρώπης). Αυτές, δημιουργώντας από τώρα -σε μικρογραφία έστω-τους θεσμούς αυτής της κοινωνίας, θα θέσουν τις βάσεις για αυτή την μετάβαση, ξεπερνώντας «στη στροφή» τον ίδιο τον καπιταλισμό(μένει βέβαια ανοιχτό το ζήτημα της πιθανής βίας από τη μεριά του, όταν θα τον «προσπερνάμε»).
Ειδικά για την Ελλάδα, του συγκυριακά πιο «αδύναμου κρίκου» του καπιταλισμού και του «ναυαγού της ανάπτυξης», θα είναι πιο εύκολη αυτή η μετάβαση. Βέβαια, η γενικότερη πρόταση για την αποανάπτυξη, κινδυνεύει να γίνει αντιληπτή εδώ, σαν δεκανίκι του «αποαναπτυσσόμενου καπιταλισμού», που θα επιδιώξει στο επόμενο διάστημα τη συρρίκνωση των μεσοστρωμάτων και τον περιορισμό του καταναλωτικού μοντέλου, ώστε να αφορά πλέον μόνο τις οικονομικές ελίτ. Ο κίνδυνος να κατηγορηθεί ότι με τη ρητορική της λιτότητας, προτείνει την «πτώχευση της κοινωνίας» και ότι θέλει να «χρυσώσει το χάπι» για τους «νεόπτωχους» για να υπάρξει από τη μεριά τους συναίνεση και να μετατρέψει τον καταναγκασμό τους σε δική τους επιλογή είναι αυτονόητος. Αλλά αυτή η κατηγορία θα μπορεί να βρει ερείσματα στην κοινωνία μόνο, αν δεν διακηρύξει ρητά και αν δεν επιδιώξει πρακτικά, το ξεπέρασμα των καπιταλιστικών σχέσεων σε όλα τα επίπεδα και δεν προετοιμασθεί ταυτόχρονα για κοινωνικές συγκρούσεις και ανταγωνισμούς.
Ψηλά το κεφάλι λοιπόν! Δεν θέλουμε να μας «σώσουν» οι «αναπτυξιολάγνοι» δανειστές, τραπεζίτες, επενδυτές κ.λπ, με το πολιτικό προσωπικό τους. «Δεν τους χρωστάμε, δεν τους πληρώνουμε!».
Θα σωθούμε μόνοι μας! Θα ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα, παράγοντάς τα με τις δυνάμεις μας και τους δικούς μας πόρους, στηριζόμενοι περισσότερο στα συλλογικά αγαθά, με καλύτερη ποιότητα και δίκαιες ανταλλαγές. Αρκεί να είναι επιλογή μας ο αντικαταναλωτισμός, η κοινωνική αλληλεγγύη, η ισοκατανομή και η κοινωνική και περιβαλλοντική μέριμνα. Τότε δεν θα χρειασθούμε τα λεφτά τους και τις «δόσεις» τους και δεν θα μας επιβάλουν οι «σωτήρες» την «φτωχοποίησή» μας. Γιατί θα επιλέξουμε-όχι ηττημένοι-τη μελλοντική μας ευημερία, μέσα από την λιτότητα («λιτότητα της ατομικής κατανάλωσης, μέσα από την αφθονία των συλλογικών αγαθών»).

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εμείς οι λαϊκές συνελεύσεις, οι συλλογικότητες και τα άτομα που αποδεχόμαστε το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας και την ανάγκη συντονισμού της οργάνωσης και της δράσης μας,
υπερψηφίζουμε επί της αρχής την Πρόταση Διακήρυξης για την Άμεση Δημοκρατία:

ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα ως πολίτες της δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζούμε την επιτάχυνση της κατάλυσης των τελευταίων δημοκρατικών κατακτήσεων και της κατ' επίφαση δημοκρατίας. Καταργούνται ακόμη και τα βασικά δικαιώματα που παρείχε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πηγαίνουμε από την ολίγη δημοκρατία στην εταιρειοκρατία και την παγκόσμια οικονομική και πολιτική τυραννία. Η εφαρμογή της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά από την Ελλάδα. Από την επιτυχία ή αποτυχία του πειράματος στη χώρα μας θα εξαρτηθεί η επέκτασή του και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Κατά τη γνώμη μας, αυτό που κατέρρευσε είναι, επίσης, το κεντρικό φαντασιακό του Καπιταλισμού, που είναι η διαρκής ανάπτυξη της Παραγωγής και της Κατανάλωσης, γιατί προσκρούει στο οικολογικό όριο της εξάντλησης των πόρων του πλανήτη και γιατί δημιούργησε έναν ανθρωπολογικό τύπο επικίνδυνο και καταστροφικό. Αυτό που ζούμε είναι το τέλος αυτής της αφήγησης. Εμείς ως Άμεση Δημοκρατία προτάσσουμε ως απάντηση την εθελούσια αποανάπτυξη της κοινωνίας και εργαζόμαστε γι' αυτό θεωρώντας την Αποανάπτυξη ως την υλική βάση της Άμεσης Δημοκρατίας. Εκτιμούμε ότι το σύστημα δεν είναι άτρωτο, δεν είναι πανίσχυρο. Το τρωτό του σημείο είναι η αντίσταση του λαού. Στην πραγματικότητα ο λαός δεν είναι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά είναι αυτός που με τον πολύμορφο, επίμονο, αυθόρμητο και ενωτικό του αγώνα όλους αυτούς τους μήνες, έχει καθορίσει τις εξελίξεις και έχει οξύνει τα αδιέξοδα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας. Ο λαός έχει επιλέξει τη σύγκρουση δημιουργώντας τους δικούς του μηχανισμούς αλληλεγγύης.
Απάντηση στις ολοκληρωτικού τύπου εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα και την προσπάθεια χειραγώγησης του λαού μέσω δημοψηφισμάτων ή εκλογών, είναι η αυτοοργάνωση της κοινωνίας μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις. Απάντηση στους εκβιασμούς του χρέους, της παραμονής στο ευρώ ή της επιστροφής στη δραχμή, είναι η άμεση δημιουργία αντιδομών κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργατικής οικονομίας.
Είμαστε πρόσωπα και συλλογικότητες που προέρχονται από συνελεύσεις και πλατείες από όλη την Ελλάδα και θεωρούμε ότι η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα του χρέους, αλλά αποτέλεσμα του υπάρχοντος πολιτικοοικονομικού συστήματος, γιατί ποτέ δεν ήμασταν ελεύθεροι, ποτέ δεν ήμασταν ίσοι, ήμασταν ήδη μία χρεωκοπημένη κοινωνία. Θεωρούμε ότι η απάντηση στην κρίση είναι η Άμεση Δημοκρατία.
Αρνούμαστε την αντιπροσώπευση, αλλά και κάθε είδους διαμεσολάβηση, όχι μόνο γιατί εξυπηρετούν αποκλειστικά οικονομικές ολιγαρχίες, αλλά επειδή δεν υπάρχει στην κοινωνία κάτι το ενιαίο για να αντιπροσωπευθεί. Απέναντι στο απαξιωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα η άμεση δημοκρατία μπορεί να αποτελέσει το χειραφετητικό πρόταγμα, αρκεί να αντιληφθούμε ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτική, αλλά πολιτειακή και τελικά πολιτισμική. Απέναντι στον μονοσήμαντο πολιτισμό της ιεραρχίας, της στοχοστρέφειας, της Κυριαρχίας και του Καταναγκασμού, αντιπαραθέτουμε έναν πολιτισμό απελευθέρωσης και κατανόησης.
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική ανάπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ανθρώπου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας, που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους που όλοι βιώνουν τη χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας όπως προκύπτουν από ιστορικές εμπειρίες αλλά και από αυτό που βιώνουμε στις συνελεύσεις, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας και στα πανεπιστήμια είναι:
Ελευθερία: Είναι η απουσία οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών καταναγκασμών και σχέσεων εκμετάλλευσης καθώς και η δυνατότητα του κάθε ανθρώπου να πραγματώνει το σύνολο των ικανοτήτων του και να συμμετέχει στη διαμόρφωση των θεσμών της κοινωνίας και της λειτουργίας τους.
Ισότητα: Είναι η ισοκατανομή των κοινωνικών αγαθών, η ισότιμη συμμετοχή όλων στις πολιτικές διαδικασίες, η ισηγορία, η αποδοχή της διαφορετικότητας της ανθρώπινης φύσης καθώς και η πρωταρχική προϋπόθεση και συνθήκη της δικαιοσύνης. Είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί και έχουμε όλοι αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή.
Αλληλεγγύη: Είναι το συλλογικό πνεύμα, η καθολική αμοιβαιότητα, η συντροφικότητα, η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλοβοήθεια, η διάθεση των κοινωνικών αγαθών και σε μέλη της κοινωνίας που δεν είναι σε θέση να προσφέρουν στη δημιουργία τους, αφού η εξαίρεση είναι το όπλο της εξουσίας.
Αυτονομία: Είναι η δυνατότητα όλων των πολιτών που συγκροτούν δήμο, να συμμετέχουν ισότιμα και χωρίς διαμεσολάβηση στην κυβερνητική, στην εκτελεστική, στην νομοθετική και στη δικαστική λειτουργία.
Συμφιλίωση με τη φύση, προστασία του περιβάλλοντος: Είναι η εναρμόνιση της ανθρώπινης ύπαρξης με τη φύση, αναστροφή της καταστροφικής για το περιβάλλον ανάπτυξης, σεβασμός των οικοσυστημάτων.
Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :
1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.
2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας, μέσω ανοιχτών και διαφανών διαδικασιών.
3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό. Σε κάθε περίπτωση οι εκπρόσωποι είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.
4. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και τακτική, είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.
Το πρόταγμά μας για μία νέα κοινωνία, το επιστέγασμα της οποίας απαιτείται να είναι ένας νέος πολιτισμός, δεν περιορίζεται αποκλειστικά προς τους συμπολίτες μας, αλλά και προς όλους τους λαούς του κόσμου για μία παγκόσμια κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επανάσταση. Ζητούμενο και στόχος του αγώνα που διεξάγουμε είναι ένας νέος άνθρωπος που, απαλλαγμένος από τις συνθήκες και τους παράγοντες εκμετάλλευσης που οδήγησαν στα σημερινά πρωτοφανή και αμείλικτα αδιέξοδα, θα δώσει τις δικές του απαντήσεις για έναν κόσμο ειρήνης, δημιουργίας, αλληλεγγύης και αρμονίας. Προτρέπουμε τους πάντες να οργανωθούν σε μη ιεραρχημένες ομάδες και να αναπτύξουν άλλες παράλληλες δομές πάνω στο πνεύμα της Άμεσης Δημοκρατίας (δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, παραγωγής, ανταλλαγής και διανομής προϊόντων και υπηρεσιών, συλλογική καλλιέργεια γαιών, απελευθέρωση κοινωνικών χώρων, δημιουργία αυτόνομων κοινοτήτων, κλπ) για να προάγουμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κόντρα στα σχέδιά τους.
Ο καινούργιος κόσμος που οραματιζόμαστε δεν περιγράφεται σε καμία ήδη υπάρχουσα ιδεολογία. Πρόκειται να τον δημιουργήσουμε από την αρχή συνδιαμορφώνοντας τις απόψεις μας μέσα από τις διαδικασίες της Άμεσης Δημοκρατίας. Ο ίδιος ο λαός θα επιλέξει τα μέσα και τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματώσει τη θέλησή του.

Σκέφτομαι και γράφω: «Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα».

Έκθεση του μαθητή της 6ης Δημοτικού Πέτρου Σαλ…, την οποία πήρα με το ηλ. ταχυδρομείο:

Η δημοκρατία γεννήθηκε πρώτη φορά πριν από χιλιάδες χρόνια στην Ελλάδα και μετά απλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο πολύ γρήγορα, παρόλο που δεν υπήρχε Ιντερνετ. Η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο από τα πολιτεύματα, είναι πολύ καλό πράγμα. Αν δεν ήταν, θα την είχαμε καταργήσει όπως τα θερμόμετρα με τον υδράργυρο.

Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα σημαίνει να μπορείς να λες ελεύθερα τη γνώμη σου, φτάνει να συμφωνεί μαζί σου ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και ο Πρωτοσάλτης. Δημοκρατία επίσης είναι να μπορείς να διαδηλώνεις ελεύθερα για ό, τι πράγμα θέλεις.

Υπάρχουν χιλιάδες διαδηλώσεις για να πηγαίνεις κάθε τόσο. Θα ήθελα κι εγώ να πάω σε μια διαδήλωση που θα λέει ότι μπορούμε να τρώμε ελεύθερα σουβλάκια, τσίζμπουρκερ και άλλα σκατοφαγιά κάθε μέρα κι όχι 1 φορά το μήνα, αλλά δεν έχει φτιαχτεί ακόμα τέτοια διαδήλωση. Σ’ αυτές που γίνονται σήμερα οι μεγάλοι διαδηλώνουν για το ίδιο πράγμα αλλά ξεχωριστά.

Άμα βρεθούνε όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί, μπορεί να τσακωθούνε και να αρχίσουνε τις μπουνιές. Στις διαδηλώσεις περνάς ωραία, είναι σκέτη περιπέτεια, αρκεί να φοράς μάσκα, γυαλιά και να αντέχεις το ξύλο. Οι μεγάλοι που πηγαίνουν σ’ αυτές καλά θα κάνουν να αγοράζουν δικά τους γυαλιά γιατί την τελευταία φορά που πήγε ο μπαμπάς μου, μου πήρε τα γυαλιά του κολυμβητηρίου για να μην τον τσούζουν τα μάτια του και μου τα έχασε. Εγώ νεύριασα και μετά …τσακώθηκε με τη μαμά που τον έλεγε άχρηστο και πως αν ήταν άξιος θα έτρωγε κι αυτός μερικά λεφτά από αυτά που τρώγανε και οι άλλοι και τώρα δε θα αναγκαζόταν να τρέχει στις διαδηλώσεις, και να τρώει ξύλο, 40 χρονών άνθρωπος, αλλά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε.

Στη Δημοκρατία ψηφίζεις όποιον θέλεις για να γίνει βουλευτής και μετά άμα δε σου αρέσει μπορείς να τον βρίσεις, να τον φασκελώσεις ή να του πετάξεις αυγό ελεύθερα. Αυτός όμως όσες βρισιές κι αν ακούσει δεν το κουνάει από τη θέση του, δεν καταλαβαίνει Χριστό. Οι διαφορετικοί βουλευτές μέσα στη Βουλή φωνάζουν, τσακώνονται, κάνουν τους εχθρούς και τους μαλωμένους και καμιά φορά βρίζουν ο ένας τον άλλο. Ένας είπε τους άλλους γαϊδούρια προκαιρού και μετά αυτοί τον κάνανε Υπουργό. Άρα στη Δημοκρατία μπορείς να βρίζεις ελεύθερα άμα είσαι μεγάλος. Άμα πάλι είσαι μικρός, μπορεί να σε βάλει η δασκάλα τιμωρία γιατί είπες το Θοδωρή, μαλακοπίτουρα.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία που είναι καλή. Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Χούντα που είναι κακή. Είναι αυτή που είχε ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός. Στη Χούντα δεν κάνουν εκλογές και δεν κλείνουν τα σχολεία 4 μέρες. Ούτε τώρα κάνουμε εκλογές γιατί θα είναι καταστροφή για τον τόπο, λένε όλοι στις τηλεοράσεις, που δε θέλουν να χάνουμε μαθήματα και να μείνουμε αγράμματοι. Σήμερα έχουμε για πρωθυπουργό έναν πολύ καλό κύριο τον Παπαδήμο που αρέσει πολύ στη γιαγιά γιατί είναι σοβαρός, όμορφος, τα λέει ωραία απέξω χωρίς να τα διαβάζει σαν τον προηγούμενο, και έχει έρθει απ’ το εξωτερικό. Η γιαγιά που έχει Αλσχάιμερ νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και απορεί γιατί δε φοράει στολή. Το βασιλιά δεν τον είχε ψηφίσει κανείς για να μας κυβερνά, αλλά ούτε και τούτον τον έχει ψηφίσει κανείς, γι αυτό μπερδεύεται η γιαγιά.

Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μου δεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτό που θέλει η δασκάλα μας. Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε ο αδερφός μου, η μαμά μου κι εγώ. Είμαστε πιο πολλοί απ’ τον μπαμπά μου. Είμαστε ο λαός. Και ο μπαμπάς είναι ένας καλός κυβερνήτης που μας ακούει.

Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στο σπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός από δημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά.

Η Φύση όμως εξοντώνει τα πλάσματα που είναι σπάταλα!

"Οι κεφαλαιοκράτες σήμερα βρίσκονται σε φάση παρακμής ( φάση "Μαρίας Αντουανέττας" ) . Δεν μπόρεσαν να χαλιναγωγήσουν την απληστία τους και πριονίζουν το κλαδί που κάθονται ( καταστρέφουν το οικοσύστημα )"
Οι τεράστιες, αλλά πεπερασμένες δυνατότητες του οικοσυστήματος κατασπαταλώνται και η κοινωνία παραμένει δεμένη στο πετρέλαιο, ανατρέποντας τις ισορροπίες της φύσης. Η Φύση όμως εξοντώνει τα πλάσματα που είναι σπάταλα και ανατρέπουν τις ισορροπίες της. Η μόνη ελπίδα για τις ανθρώπινες κοινότητες να επιβιώσουν είναι να οργανώσουν τις κοινωνίες της μη σπατάλης και της ισοκατανομής των φυσικών πόρων.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Έκανε τον κύκλο της

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.
Και πεθαίνουμε.... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...»


Αυτά τα προφητικά(;) λόγια φώναζε ο αείμνηστος Θανάσης Βέγγος υποδυόμενος τον ταξιτζή στην ταινία του πρόωρα χαμένου Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου το 1995 «ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ» στον Α (Harvey Keitel) …

Έ, "όχι, κουφάλα νεκροθάφτη", δεν θα πεθάνουμε!
Ψηλά το κεφάλι! Δεν θα μας «σώσουν» οι «αναπτυξιολάγνοι» δανειστές, τραπεζίτες, επενδυτές κ.λπ, με το πολιτικό προσωπικό τους. Θα σωθούμε μόνοι μας. Θα ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα, παράγοντάς τα με τις δυνάμεις μας και τους δικούς μας πόρους, στηριζόμενοι περισσότερο στα συλλογικά αγαθά, με καλύτερη ποιότητα και δίκαιες ανταλλαγές. Αρκεί να είναι επιλογή μας ο αντικαταναλωτισμός, η κοινωνική αλληλεγγύη, η ισοκατανομή και η κοινωνική και περιβαλλοντική μας μέριμνα. Τότε δεν θα χρειασθούμε τα λεφτά τους και τις «δόσεις» τους και δεν θα μας επιβάλουν οι «σωτήρες» την "φτωχοποίησή" μας, γιατί θα είναι εθελοντική από τη μεριά μας η λιτότητα.

Οι δειλοί και μοιραίοι υπέγραφαν!


Το έλαβα με το ταχυδρομείο:

Οι δειλοί και μοιραίοι υπέγραφαν ( λες και μοίραζαν αυτόγραφα!!!) χωρίς να διαβάσουν τίποτα! .Το ομολογούν ξεδιάντροπα ! Ακόμα κι αυτή η καθ΄ ύλην αρμόδια υπουργός..απλώς έριξε μια ματιά ! Και θέλουν να γίνουν ηγέτες της πατρίδας μας...΄Ο, τι στο τέλος θα μείνει απ΄ αυτήν. Κι η χώρα βουλιάζει...Και οι θρασύδειλοι απειλούν με ...''μακελειό'' !!! Και ο Υπουργός της Α - δικαιοσύνης θέλει την αντικατάσταση των εισαγγελέων. Και τακτοποιούν και τακτοποιούνται με διαδικασία fast track, όποιος προλάβει. Βάλτε τώρα που γυρίζει.....και μας λεν και φασίστες και μας λεν και μαλάκες! Γιατί άραγε; Γιατί δεν τους ...χειροκροτούμε κι από πάνω! Κι αλήθεια, τι γίνεται μ΄εκείνο το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος της ακριβής μας Πατρίδας;
Καλά, καημένε Ελύτη, εσύ πέθανες νωρίς...Σε σένα απευθύνομαι μεγάλε του ΄Εθνους και της Πατρίδας ποιητή που έγραφες ".. ΄Ηρθαν ντυμένοι
''φίλοι'' αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα...'' Πολύ φοβάμαι, ναι φοβάμαι, πως ήρθε η ώρα να ''...δέσει το χώμα με τη φτέρνα τους''. Θα τους το επιτρέψουμε ;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Σαν συννημμένα επίσης είχε τα παρακάτω κείμενα:
Σκληρή επίθεση αρεοπαγίτη κατά Λοβέρδου και πολιτικού συστήματος και
Δεν διάβασαν το Μνημόνιο, λένε!

Δεκάδες τόνους λαχανικών μοίρασαν αγρότες στο Σύνταγμα

Εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν το πρωί της Τετάρτης στο Σύνταγμα για να προμηθευτούν λαχανικά που αποφάσισαν να διανείμουν δωρεάν αγρότες από τη Βοιωτία. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μέσα σε 4 ώρες μοιράστηκαν συνολικά 25 τόνοι λαχανικών, ενώ δεν έλειψαν και οι εντάσεις και τα σπρωξίματα μεταξύ των πολιτών. Οι αγρότες αποφάσισαν να μοιράσουν δωρεάν τα προϊόντα τους, αντιδρώντας σε αναφορές που μιλούν για επικίνδυνα μέταλλα και άλλες ουσίες στα προϊόντα της περιοχής.
Δείτε την είδηση εδώ
Σχόλιο: σημαντική η αλληλεγγύη των αγροτών προς τους πολίτες της Αθήνας, αλλά η υποψία για τα επικίνδυνα χημικά στα προϊόντα τους δεν είναι αβάσιμη. Ακόμα και να μην επιδρούν σε αυτά τα νερά του μολυσμένου Ασωπού, δεν είναι απαλλαγμένα από χημικά κατάλοιπα των χημικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων που χρησιμοποιούν οι συμβατικοί μας αγρότες. Η αλληλεγγύη προς τους καταναλωτές θα ήταν σημαντικότερη, αν αποφάσιζαν να μεταβούν σε οικολογικό τρόπο καλλιέργειας, προσφέροντάς τους υγειινά προϊόντα. Γιατί η αποκατάσταση της υγείας στους σημερινούς καιρούς κοστίζει πάρα πολύ για τους οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.

Μια άλλη άποψη για την "πλατεία" και τις...πατάτες στο: http://amesidemocratia.blogspot.com/2012_01_01_archive.html#8130818067208172251

Μάθημα για το χώμα

Μετά τη χτεσινή βροχή ήταν τέλεια η μέρα για δειγματοληψία χώματος στον Αγρό. Είχε, φυσικά, προγραμματιστεί από πριν, και συμμετείχαν όχι μόνο η παρέα του Αγρού αλλά και οι μαθητές του Μάριου Δεσύλλα από τη Σχολή Αρχαίας Ελληνικής και Κινέζικης Ιατρικής. Αρχικά, ο Μάριος μας μίλησε για το χώμα αυτό καθαυτό (είχε προηγηθεί το σχετικό θεωρητικό μάθημα στη σχολή), και μας έδειξε το εργαλείο με το οποίο κάνουμε τη δειγματοληψία.
Η συνέχεια του μαθήματος εδώ

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Δημοτικός λαχανόκηπος και στο Αγρίνιο


Τη δημιουργία δημοτικού Λαχανόκηπου, όπου οι δημότες θα μπορούν να καλλιεργούν λαχανικά με βιολογικό τρόπο, εξετάζει ο δήμος Αγρινίου.
Η δημοτική αρχή σκέφτεται να διαθέσει αγροτεμάχια 50-100 τμ σε δημότες, μίας συνολικής έκτασης 10.000 τμ στην περιοχή Δοκιμίου.

Όπως αναφέρει agriniovoice, δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα θα έχουν κατά προτεραιότητα οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, με την προϋπόθεση να είναι μόνιμοι κάτοικοι του αστικού συγκροτήματος Αγρινίου, να μην χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα ή λιπάσματα και να καλλιεργούν λαχανικά με βιολογικό τρόπο για αποκλειστικά ατομική χρήση. Επίσης θα έχουν την υποχρέωση να διαθέτουν το 10% της παραγωγής τους στο κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου.

Ο δήμος Αγρινίου καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους να καταθέσουν αίτηση εκδήλωσης ενδιαφέροντος στο Γραφείο Γεωργικής Ανάπτυξης του Δήμου, που βρίσκεται στο πρώην ΚΤΕΛ, από 23 Ιανουαρίου 2012 έως 17 Φεβρουαρίου 2012.

Η κατασκευή του δημοτικού λαχανόκηπου, σύμφωνα με το agriniovoice, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό προσέλευσης των ενδιαφερομένων, ενώ, ο δήμος φέρεται να εξετάζει την διάθεση ακόμη 16 στρεμμάτων, εάν υπάρξει αυξημένη ζήτηση.

tvxsteam tvxs.gr/node/82733

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΔΕN ΧΡΕΟΚΟΠΕΙ


Κοινωνική Οικονομία και Δίκτυα Ανταλλαγών πέρα από το Χρήμα:
Το επιτυχημένο πείραμα της Τοπικής Εναλλακτικής Μονάδας στο Βόλο

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου, 6:30 μμ
Κτίριο πάρκου ΤΥΠΕΤ, Βριλήσσια


Σε καιρούς οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κρίσης, οι αντιστάσεις και η αναζήτηση συνολικής διεξόδου είναι απαραίτητες, αλλά δεν αρκούν. Σε πλήθος χώρες η εναλλακτική οικονομία έχει λειτουργήσει ως δίχτυ ασφαλείας για την κοινωνία και ως βιώσιμη απάντηση σε κρίσιμες πλευρές των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης.

Eχουν προσκληθεί για παρεμβάσεις:
- Ένωση Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Βριλησσίων
- Δημοτική κίνηση ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ στα Βριλήσσια
- Φυσιολατρική Κίνηση «Βριλησσός»
- Δημοτική κίνηση ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
- Εμπορικός Σύλλογος Χαλανδρίου
- Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος & Ρεματιάς Πεντέλης - Χαλανδρίου
- Δημοτική κίνηση ΠΕΝΤΕΛΗ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
- Εμπορικός σύλλογος Μελισσίων / Πεντέλης
- Σύνδεσμος Αγορών Βιοκαλλιεργητών Αττικής

Εσπερίδα για την οικιακή παραγωγή και κατανάλωση βιομάζας για θέρμανση

Τη Δευτέρα το απόγευμα διοργανώθηκε μια εκδήλωση στον Αλμυρό Μαγνησίας με συντονιστή τον Δ. Γούσιο, Καθηγητή Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας με θέμα:
«Οργάνωση παραγωγής και κατανάλωσης βιομάζας από κάθε νοικοκυριό για τη θέρμανσή του»
Η συγκεκριμένη δράση έγινε στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος «NOVAGRIMED: γεωργικές καινοτομίες σε μεσογειακές περιοχές», ενώ το τεχνικό κομμάτι της παραγωγής βιομάζας από αγριοαγγινάρα κάλυψε ο Ν. Δαναλάτος Καθηγητής Γεωργίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Η εκδήλωση έχει σαν αντικείμενο την παρουσίαση των απαιτούμενων διαδικασιών που μπορούν να υιοθετήσουν τα αγροτικά νοικοκυριά προκειμένου
α) να καλλιεργήσουν ενεργειακά φυτά για την παραγωγή βιομάζας,
β) να τη μεταποιούν οι ίδιοι και
γ) να την αξιοποιήσουν για τη θέρμανσή τους,
εξασφαλίζοντας πλήρη ενεργειακή αυτονομία και απεξάρτηση από το πετρέλαιο.

Ο κ Γούσιος μίλησε για την αγρο-ενέργεια και την αναγκαιότητα να επενδύσουμε στη βιομάζα στα πλαίσια ενός αειφορικού και ανταγωνιστικού ενεργειακού τομέα. Είναι απαραίτητο να ενσωματώσουμε αυτή την προσέγγιση σε ένα παραγωγικό σύστημα που δεν ελέγχουμε και που ο εμπορικός κλάδος έχει την κυριαρχία και εμείς είμαστε απλά καταναλωτές. Η κυριαρχία αυτού του τομέα μάλιστα φάνηκε καθώς σε ελάχιστο χρόνο εμφανίστηκαν στην αγορά λέβητες και μηχανήματα καύσης βιομάζας, ενώ αντίστοιχα αυξήθηκαν και οι προμηθευτές πέλλετ και η τιμή του άρχισε να πιέζεται προς τα πάνω. Ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στα παιχνίδια του εμπορίου είναι να γίνουμε εμείς παραγωγοί για να συμπιέσουμε τους όρους που πάνε να επιβάλλουν τα εμπορικά δίκτυα.
Στην συνέχεια η πρόταση εστιάστηκε στην στήριξη στους αγρότες να ενσωματώσουν 5-10 στρέμματα σε κάθε εκμετάλλευση. Θα πρέπει να σημειώσουμε πως 2 τόνοι αγριοαγγινάρας αντιστοιχούν σε ένα τόνο πετρέλαιο, ενώ η παραγωγή εξαρτάται από τις συνθήκες, ενώ μετρήσεις που έχουν γίνει στην Θεσσαλία δίνουν παραγωγές από 600 κιλά ως 4 τόνους/στρ ή αν μπορούσε να κάνουμε μια αντιστοιχία με το σιτάρι 4-5 φορές η απόδοση του σιταριού στην περιοχή.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε πως θα μπορούσαν να επικρατήσουν 3 σενάρια και το πέλετ να παράγεται σε:
• ατομικό επίπεδο με pelletizer κόστους 1500 ευρώ
• γειτονιάς (10 οικογένειες) κόστους 4000
• μεγάλη επένδυση, όπου ο κάθε δημότης θα πάει τη βιομάζα και θα παίρνει πελλέτα.

Αναφέρθηκε η σημασία της παραγωγής πελλέτας σε τοπικό επίπεδο, γιατί δεν μπορεί πχ να έρχεται από άλλη χώρα, να κουβαλάει ένα μεγάλο ενεργειακό αποτύπωμα και να έχει κόστος μεταφοράς μεγαλύτερο από το κόστος παραγωγής.
Μελέτη που έγινε στον Δήμο Αλμυρού σχετικά με τα αποθέματα βιομάζας έδειξε πως θα μπορούσε να γίνει μια επένδυση τόσο για την παραγωγή πελέτας όσο και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και μάλιστα αυτό έχει μια κοινωνική διάσταση με το Δήμο να κάνει την επένδυση και να τροφοδοτεί με ενέργεια – θέρμανση σχολεία, κοινωνικές επιχειρήσεις κλπ.
Σε ένα άλλο επίπεδο προτάθηκε η δημιουργία ενός ενεργειακού συνεταιρισμού στα πρότυπα της ενεργειακής συνεταιριστικής στην Καρδίτσα. Θα πρέπει να γίνει σαφές πως το τρόπος που θα γίνουν οι χειρισμοί θα πρέπει να εστιάζονται σε τοπικό επίπεδο, ώστε παράλληλα να ενισχύεται η τοπική οικονομία. Επίσης οι πολίτες δεν πρέπει μόνο να βλέπουν τι χρήματα θα πάρουν πχ από τη νέα ΚΑΠ αλλά πως θα μειώσουν αυτά που ξοδεύουν. Γιατί αν το κόστος αγοράς της πελλέτας είναι 250 -300 ευρώ ο τόνος, ενώ το κόστος αν ο γεωργός την παράγει είναι 50-60 ευρώ, αντιλαμβανόμαστε το όφελος. Επίσης σχολιάστηκε πως ένα μέρος της παραγομένης βιομάζας μπορεί να διοχετευθεί τοπικά στις τουριστικές επιχειρήσεις του Πηλίου, ή της λίμνης Πλαστήρα ενισχύοντας την τοπική οικονομία και αν αντίστοιχα οι κατασκευές των μηχανημάτων γίνονται από κάποιες τοπικές επιχειρήσεις καταλαβαίνουμε πως το όφελος είναι απείρως μεγαλύτερο.
Στη συνέχεια ο κ Δαναλάτος αναφέρθηκε στα ποσοστά των ΑΠΕ στην Ευρώπη και ακολούθως εστίασε σε τεχνικά ζητήματα της καλλιέργειας. Η συμβολή των ΑΠΕ στη παραγωγή ενέργειας είναι της τάξης του 8%, ενώ όταν μιλάμε για ΑΠΕ στην Ευρώπη μιλάμε κυρίως για βιομάζα (65%) ακολούθως για υδροηλεκτρικά (27%) μετά για γεωθερμία (4%) μετά για ανεμογεννήτριες (3%) και τέλος για φωτοβολταικά (1%). Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν αποτελέσματα σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για πετρέλαιο, φυσικό αέριο και βιομάζα καθώς επίσης και των αποδόσεων διαφόρων καλλιεργειών όπως η ελαιοκράμβη και το καλαμπόκι για την παραγωγή ενέργειας για να καταλήξουμε στην αγριοαγγινάρα.
Για την αγριοαγγινάρα λοιπόν η οποία είναι αναφέρεται στην Ηλιάδα σαν ενεργειακό μάλιστα φυτό (χρήση για καύση) η αφετηρία είναι πως παίρνουμε ένα ζιζάνιο, ένα φυτό που οι αγρότες έμαθαν να το πολεμούν και το κάνουμε φίλο της γεωργίας. Αναφορικά με τις συνθήκες καλλιέργειας είναι ένα φυτό που όταν καλλιεργείται για ενέργεια δεν απαιτεί εισροές, λιπάσματα και φυτοφάρμακα ενώ μπορεί να δώσει λύσεις σε περιοχές που έχουν μεγάλο πρόβλημα νιτρορύπανσης. Μάλιστα έγινε μια πιο συγκεκριμένη πρόταση για εκτεταμένη καλλιέργεια αγριοαγγκινάρας σε τέτοιες περιοχές φέρνοντας σε αντιπαραβολή το τεράστιο κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας κυρίως στα νησιά όπου η παραγωγή στηρίζεται στο πετρέλαιο. Η πρόταση μάλιστα της χρήσης βιομάζας σύμφωνα με τον εισηγητή είναι πολλαπλά πιο συμφέρουσα από την επένδυση στην αιολική ενέργεια .
Τέλος αναφορικά με τον καλλιεργητικό κύκλο να πούμε πως μιλάμε για πολυετή καλλιέργεια, η οποία συγκομίζεται Ιούλιο – Αύγουστο και μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μηχανήματα από άλλες καλλιέργειες για τη συλλογή της.