Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Το 51% των ΑΠΕ της Γερμανίας βρίσκεται στα χέρια των πολιτών !


Μοιάζει με ψέμα για χώρες ενεργειακά - και όχι μόνο- υπανάπτυκτες σαν την Ελλάδα, ωστόσο είναι αλήθεια, το 51% της πράσινης ισχύος της Γερμανίας βρίσκεται στα χέρια των γερμανικών νοικοκυριών !
Σύμφωνα με το περιοδικό «Renewable Energy Magazine», το 2010, ποσοστό 51% από τα συνολικά 50.000 εγκατεστημένα πράσινα MW της χώρας ανήκε στα γερμανικά νοικοκυριά, με το 40% να αφορά σε μονάδες μεμονωμένων πολιτών και το 11% σε αγρότες. Πρόκειται για ποσοστό το οποίο αντιπροσωπεύει ιδιωτικές επενδύσεις ύψους 100 δισ. δολαρίων (!), και στην ουσία αποτυπώνει -όπως εύστοχα σημειώνει ο συντάκτης του περιοδικού- «τον εκδημοκρατισμό της πράσινης ανάπτυξης που έχει καθιερωθεί στη χώρα, που σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια του λαού».
Ειδικά στην περίπτωση των αγροτών, οι οποίοι αποτέλεσαν και τους πρωτεργάτες του κινήματος της ιδιωτικής παραγωγής ενέργειας στη χώρα, τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: 1.600 μονάδες βιοαερίου και 3.600 MW μονάδες φωτοβολταϊκών εγκατεστημένες από γερμανούς αγρότες, τη στιγμή που στις ΗΠΑ υπάρχουν μόλις 60 MW βιοαερίου και 2.200 MW συστήματα φ/β.
Που έχει τις ρίζες της η "επανάσταση"
Η «επανάσταση» αυτή έχει τις ρίζες της στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και προήλθε από την αντίδραση των Βαυαρών αγροτών, οι οποίοι και είχαν απογοητευτεί από την αδυναμία να τροφοδοτήσουν το σύστημα με ενέργεια που οι ίδιοι παρήγαγαν από υα μικρά υδροηλεκτρικά που είχαν εγκαταστήσει.
Σαν αποτέλεσμα της γενικευμένης τότε αντίδρασης, το 1991 η συντηρητική κυβέρνηση του Χέλμουτ Κόλ ψήφισε νόμο που επέτρεπε την τροφοδοσία του εθνικού συστήματος με ενέργεια παραγόμενη από μονάδες αγροτών ή πολιτών, οδηγώντας σε μια πραγματική «επανάσταση» στον τρόπο παραγωγής ηλεκτρισμού στη Γερμανία. Ένα κίνημα που γρήγορα διαδόθηκε από τη Βαυαρία σε ολόκληρη τη χώρα.
Έτσι για πρώτη φορά οι γερμανοί αγρότες και πολίτες είχαν τη δυνατότητα α μιμηθούν τους Δανούς γείτονές τους και να παράξουν τη δική τους ενέργεια, μέσω ανεμογεννητριών κατά κύριο λόγο, την οποία μπορούσαν να διοχετεύουν στο δίκτυο, αποκομίζοντας ταυτόχρονα οικονομικό όφελος. Οι «αντάρτες» της ηλεκτρικής ενέργειας -όπως ονομάστηκαν- άρχισαν σταδιακά να εμφανίζονται σε όλη τη χώρα, ακόμη και στη μέχρι πρότινος ακόμη τότε κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία !
Πλέον, πολλές είναι οι χώρες, τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική που προσπαθούν να μιμηθούν το παράδειγμα της Γερμανίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το Οντάριο στον Καναδά, το οποίο το 2009 έθεσε σε εφαρμογή ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη έργων ΑΠΕ από κοινότητες αλλά και μεμονωμένους πολίτες, χωρίς ωστόσο να έχει καταφέρει ακόμη τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της Γερμανίας.
Κάθε καλοκαίρι μάλιστα, στις 3-5 Ιουλίου, διοργανώνεται στη Βόννη μια διεθνής διάσκεψη με το όνομα «Citizen Power», και θέμα τη συμμετοχή των πολιτών στην πράσινη ενέργεια. Η διάσκεψη οργανώνεται από την Παγκόσμια Ένωση Αιολικής Ενέργειας (WWEA) και την Ένωση Γερμανών Ιδιοκτητών Ανεμογεννητριών (BWE), τη μεγαλύτερη ένωση αιολικής ενέργειας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια ένωση που εκπροσωπεί πλέον χιλιάδες γερμανούς παραγωγούς αιολικής ενέργειας, ενδεικτικό της εξάπλωσης της αιολικής ενέργειας στη χώρα…
http://energypress.gr/portal/resource/contentObject/id/e7bd2b49-7731-452b-a44f-19f6f5e80898

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου