Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Πρόταση για συμμετοχικό λαχανόκηπο στο Δήμο Κοζάνης


Δημοτική Κίνηση «Κοζάνη – Τόπος να ζεις»

‘Το τερπνό μετά του ωφελίμου’
Πρόταση για συμμετοχικό λαχανόκηπο στο Δήμο Κοζάνης
Σε πολλούς Δήμους του εξωτερικού, από τη δεκαετία του ’70, οι δημοτικές υπηρεσίες δημιούργησαν τους ‘Κοινοτικούς Λαχανόκηπους’ (Community Gardens), οι οποίοι και λειτουργούν με επιτυχία. Πρόκειται για μια έκταση εδάφους, συχνά σε διαφορετικές τοποθεσίες, με εύκολη πρόσβαση, όπου οι πολίτες καλλιεργούν και συγκομίζουν λαχανικά της επιθυμίας τους.
Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι καινούριο και πρέπει να ενισχυθεί για έναν επιπλέον λόγο. Θα βοηθήσει ορισμένους δημότες που έχουν εξουθενωθεί από την κρίση να καλύψουν μερικές από τις ανάγκες τους σε λαχανικά.
Ο Δήμος Κοζάνης μ’ αυτήν τη δράση μπορεί να μπει σε έναν τομέα που δεν είχε προσέξει μέχρι τώρα, εκείνον της αστικής γεωργίας και παράλληλα να δημιουργήσει έναν πυρήνα δημοτών που θα συνδυάσουν ‘το τερπνό μετά του ωφελίμου’: ενασχόληση με τη γη, υγιεινά λαχανικά, μικρές οικονομικές ανάσες, κοινωνική συναναστροφή. Επίσης θα γίνει αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων και υποβαθμισμένων περιοχών της πόλης με τη δημιουργία αστικών αγρών, όπου οι πολίτες θα μπορούν να μάθουν πώς να καλλιεργούν τα δικά τους προϊόντα.
Προκειμένου να γίνει ιδέα πράξη, καταρχάς θα πρέπει:
1.Να εξευρεθούν οι κατάλληλοι χώροι στην περιαστική περιοχή του Δήμου Κοζάνης. Πρώτο βήμα μια έκταση στις παρυφές της πόλης. (Ως Δημοτική Κίνηση επισκεφτήκαμε το Α’ Σώμα για τη διάθεση κάποιας έκτασης που δε χρησιμοποιείται από το Στρατό. Πρέπει όμως σε τέτοιου είδους ‘διαπραγματεύσεις’ να πρωτοστατήσει ο Δήμος γιατί έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος και αρμοδιότητα).
2.Να διαμορφωθεί κατάλληλα ο αστικός λαχανόκηπος, ο οποίος θα διανεμηθεί στους ενδιαφερόμενους έναντι συμβολικού τιμήματος. Σημειωτέον ότι τα τεμάχια (που θα καλύπτουν τις ανάγκες μιας οικογένειας) θα ενοικιαστούν με συγκεκριμένη χρήση, την καλλιέργεια, οπότε δε γίνεται λόγος για διανομή οικοπέδων.
Στη συνέχεια θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι:
1.Θα δοθούν σε άτομα που δεν έχουν την οικονομική άνεση να αγοράσουν τα απαραίτητα τρόφιμα (ανέργους, χαμηλοσυνταξιούχους, χαμηλόμισθους, μετανάστες, κ.α.), με στόχο την οικονομική τους βοήθεια.
2.Ο δήμος θα παρέχει το νερό και την τεχνογνωσία, με την υποστήριξη ενός γεωπόνου.
3.Η καλλιέργεια θα διέπεται από τις αρχές της βιολογικής καλλιέργειας (κατά το δυνατόν) και θα προτιμώνται σπόροι από ντόπιες ποικιλίες.
4.Θα απαγορεύεται ρητά να πουλά κάποιος τα προϊόντα που παράγει. Επίσης ένα μικρό ποσοστό της παραγωγής καλό θα είναι να διατίθεται στο Κοινωνικό Παντοπωλείο.
Ο αστικός λαχανόκηπος δε θα επιβαρύνει το Δήμο παρά μόνο ως αρχική εγκατάσταση (δίκτυο νερού, αποθήκη εργαλείων). Η λειτουργία του θα είναι ουσιαστικά αυτοχρηματοδοτούμενη. Η μερική απασχόληση του γεωπόνου, θα καλύπτεται από τη συμβολική οικονομική συμμετοχή των καλλιεργητών.
Αυτή η μορφή γεωργίας διακρίνεται από την αγροτική, καθώς είναι πλήρως ενσωματωμένη στο αστικό, οικονομικό και οικολογικό σύστημα των πόλεων.
Πρόκειται επίσης για μια συμπληρωματική πρόταση για την αξιοποίηση του λιγοστού ελεύθερου χώρου που έχει απομείνει μέσα και γύρω από τις πόλεις.
Το συγκεκριμένο σχέδιο δε συνδέεται αποκλειστικά με την οικονομική κρίση, αλλά και με την προσπάθεια να έρθει ο αστικός πληθυσμός πιο κοντά στην αγροτική γη, να αμφισβητήσει την παντοδυναμία των χρηματικών συναλλαγών και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του. Η δημιουργία αστικών λαχανόκηπων βοηθά ορισμένους να επιβιώσουν, εξασφαλίζει σε άλλους το δικαίωμά να παράγουν τη δική τους τροφή χωρίς να εξαρτώνται από ένα άγνωστο ή απρόσωπο σύστημα, εγγυάται μια πιο ποιοτική διατροφή, ενώ παράλληλα δημιουργεί νέες ανθρώπινες σχέσεις και δυναμώνει τη διαλυμένη κοινωνική συνοχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου