Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Αλληλεγγύη, Αντίσταση και Ανατροπή

της Κατερίνας Σεργίδου

Η επιδείνωση της κρίσης και τα σκληρά χτυπήματα που δέχονται οι "από κάτω" έχουν προκαλέσει τη συζήτηση για το πώς μπορεί η Αριστερά να υπερασπιστεί την τον κόσμο μας. Μερίδα συντρόφων ρίχνει βάρος στα "δίκτυα αλληλεγγύης". Η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούργια, αλλά σήμερα γίνεται κεντρική, καθώς δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς αφιερώνουν πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις στην οργάνωση τέτοιων δομών (συλλογικές κουζίνες κλπ). Η έμπρακτη αλληλεγγύη έχει αξία στις συνθήκες που ζούμε. Αλλά η αναγωγή της σε κεντρική πολιτική πρόταση και περιεχόμενο δράσης έχει προβλήματα και κρύβει κινδύνους για την Αριστερά.
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στις 12 Γενάρη του 2011 στο φύλλο Νο 235 της Εργατικής Αριστεράς, αλλά η βασική του επιχειρηματολογία παραμένει επίκαιρη.

Στις συνθήκες της βαθιάς κρίσης και της άγριας επίθεσης που ζούμε, στους κόλπους της Αριστεράς είναι ανοιχτό το ζήτημα της ταχτικής που πρέπει να ακολουθήσει για να λυθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος εδώ και τώρα και όχι αύριο. Μια δέσμη ιδεών (όχι καινούρια) που ακούγεται όλο και πιο συχνά είναι αυτή της συγκρότησης δικτύων αλληλεγγύης. Λέγοντας δίκτυα αλληλεγγύης κάποιοι σύντροφοι, αναφέρονται στα χαριστικά παζάρια, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα δωρεάν μαθήματα κ.λπ.
Αλληλεγγύη
Είναι αλήθεια ότι για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας υπάρχει ζήτημα επιβίωσης. Πολλές οικογένειες αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες όπως τροφή, ένδυση, ενοίκιο και λογαριασμοί, πολύ περισσότερο να πληρώσουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα των παιδιών τους. Είναι επίσης αλήθεια ότι όσο η κρίση θα βαθαίνει τόσο η κατάσταση θα χειροτερεύει και θα πέφτει ακόμα περισσότερο το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης. Φυσικά και είναι ελπιδοφόρο να βλέπει κανείς καθημερινές πράξεις αλληλεγγύης από τους απλούς ανθρώπους. Το αντανακλαστικό που δείχνουν πολλοί στο να μαζέψουν βασικά είδη και να τα μοιράσουν σε συνανθρώπους τους που έχουν περισσότερη ανάγκη είναι απόλυτα υγιές. Η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη είναι στοιχεία στα οποία η Αριστερά πρέπει να επενδύσει, αλλά και να καλλιεργήσει τον αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας.
Το πρόβλημα ξεκινάει όταν τα δίκτυα αλληλεγγύης παρουσιάζονται σαν προτεραιότητα στην πολιτική πρόταση για την περίοδο που διανύουμε. Πρόσφατα η Π.Γ του ΣΥΝ συζήτησε τη στήριξη και την οργάνωση δικτύων αλληλεγγύης και συλλογικής ανυπακοής. Στην εφημερίδα «Αυγή» (26/12) διαβάζουμε: «Η συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και κινημάτων αντίστασης με άμεσα πρακτικά οφέλη είναι η απάντηση μιας κοινωνίας που βλέπει κάθε μέρα νέα μέτρα να της χτυπούν την πόρτα». «Η ανταλλαγή και η επαναχρησιμοποίηση είναι αντίσταση και μάλιστα δημιουργική…». Αντίστοιχη θέση έχει υιοθετήσει και η Νεολαία ΣΥΝ, αφού στο πρόσφατο πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας (11 και 12/12) ως μέτρο αντιμετώπισης στην κρίση πρότεινε τη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης μέσα στις σχολές, που θα περιλαμβάνουν ανταλλαγή σημειώσεων και βιβλίων μεταξύ των φοιτητών. Αλήθεια είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κανείς ότι μπορούμε να ανατρέψουμε το νέο νόμο-πλαίσιο στα πανεπιστήμια με ανταλλαγή σημειώσεων;
Κίνδυνος
Το πρώτο που χρειάζεται να σημειώσουμε, μιλώντας για τα δίκτυα αλληλεγγύης (τουλάχιστον σε αυτή τη χρονική στιγμή), είναι ότι δεν πρόκειται απλά για μια αυθόρμητη πρακτική από τα κάτω. Πρόκειται για μια πολιτική πρακτική που ανέκαθεν προωθούσαν συγκεκριμένες δυνάμεις της Αριστεράς, κυρίως όμως κάποιες δυνάμεις του αναρχικού χώρου και της αυτονομίας. Στον πυρήνα αυτής της άποψης βρίσκεται η λογική του να δημιουργήσουμε εναλλακτικές πραγματικότητες παράλληλες με την κυρίαρχη. Αν το κράτος αρνείται να καλύψει τις βασικές μας ανάγκες, δεν διεκδικούμε από αυτό βελτίωση της ζωής μας, αλλά φτιάχνουμε δικές μας δομές. Δεν χρειάζεται να αντιπαρατεθούμε με την πολιτική εξουσία, μπορούμε απλά να την παρακάμψουμε.
Αυτή η πολιτική πρόταση κρύβει όμως και κινδύνους. Ο πρώτος είναι η αποδοχή ότι τα μέτρα έχουν περάσει και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα σε κεντρικό επίπεδο για να τα ανατρέψουμε. Στο βαθμό που βγαίνουν απεργίες τις στηρίζουμε, αλλά αν οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν αντιστέκονται, τότε αμυνόμαστε με «δημιουργικό» τρόπο.
Ένα δεύτερο κίνδυνο εντοπίζουμε στη φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά: «Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», να χαράξουμε μια άλλη διαδρομή που θα ανακαλύπτει και θα επαναοικειοποιεί μορφές οργάνωσης της παραγωγής, της κατανάλωσης, της εργασίας, όπως για παράδειγμα οι συνεταιρισμοί που τελευταία προβάλλονται πολύ. Πρόκειται και πάλι για την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική οικονομία εντός του συστήματος και να μοιραστεί η πίτα του πλούτου μεταξύ των πολλών. Όμως πώς μπορεί αυτό να αλλάξει ριζικά την κοινωνία, αν οι εργαζόμενοι δεν πάρουν την εξουσία, αν δεν ελέγχουν το σύνολο της παραγωγής και αν δεν έχουν τους δικούς τους νόμους, σχολεία κ.λπ.;
Ελεημοσύνη;
Προσπαθώντας να επανατοποθετήσουμε το ζήτημα της αλληλεγγύης, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τα εξής. Τα δίκτυα αλληλεγγύης μπορούν να λειτουργήσουν μόνο συμπληρωματικά στη μεγάλη μάχη. Και η μάχη που παίζεται αυτή τη στιγμή είναι η ανατροπή των βάρβαρων μέτρων. Αυτός είναι και ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για τη βελτίωση της ζωής μας. Η σκέψη ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ισχυρούς εχθρούς όπως το ΔΝΤ, την ΕΕ, το διεθνές κεφάλαιο και τις αποφασισμένες κυβερνήσεις με ανταλλακτικά παζάρια είναι κατώτερη των περιστάσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ΜΜΕ την ίδια στιγμή που υποσκάπτουν την αλληλεγγύη των εργαζομένων, λασπολογώντας τους απεργούς στους δήμους και στις συγκοινωνίες, επιλέγουν να μας παρουσιάζουν καθημερινά τις πιο ανώδυνες πράξεις αλληλεγγύης σαν τη διέξοδο στην κρίση. Τα συσσίτια που οργανώνει ο Δήμος Αθηναίων και η εκκλησία, την εθελοντική εργασία των ΜΚΟ, τις φιλανθρωπίες της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Επιλέγουν ακόμα να προβάλλουν και να εκμεταλλεύονται πράξεις αλληλεγγύης που ξεκινούν με καλές προθέσεις όπως των Ατενίστας, του Εναλλακτικού Πολιτιστικού Εργαστηρίου στην Κέρκυρα και πολλών άλλων.
Αποτελεσματικότητα
Η κίνηση πολλών εργαζομένων, όπως είναι οι καθηγητές σε διάφορες πόλεις, να προσφέρουν δωρεάν μαθήματα σε μικρούς και μεγάλους είναι συγκινητική και η ανταπόκριση του κόσμου δείχνει ότι καλύπτουν μια πραγματική ανάγκη. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών όμως θα γίνει πραγματικά αποτελεσματικός, αν διεκδικήσουμε τη μόρφωση από αυτούς που μας τη χρωστάνε, από αυτούς που σπαταλούν τα λεφτά από τους φόρους μας. Να απαιτήσουμε καλύτερα σχολεία και πολλούς εκπαιδευτικούς και να αναγκάσουμε το κράτος να μας τα προσφέρει.
Τα κοινωνικά παντοπωλεία δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της φτώχειας. Χρειάζεται να απαιτήσουμε έλεγχο στις τιμές ενάντια στην ακρίβεια και κυρίως αυξήσεις στους μισθούς μας. Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν πολύ αποτελεσματική και ταυτόχρονα δημιουργική η κίνηση της ΟΕΝΓΕ για την εβδομάδα δωρεάν πρόσβασης στα νοσοκομεία και κέντρα υγείας στις 22-28 Νοέμβρη.
Στην ίδια κατεύθυνση και η απόφαση των εργαζομένων στις συγκοινωνίες να ακυρώσουν τις ακυρωτικές μηχανές τις μέρες των κινητοποιήσεων και να μεταφέρουν δωρεάν το επιβατικό κοινό. Αυτές είναι κινήσεις που πλήττουν πραγματικά την κυβέρνηση και χτίζουν γέφυρες αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων.
Αντίσταση
Αυτό που επείγει λοιπόν είναι η οργάνωση της αντίστασης. Εύστοχα ο Α. Καρίτζης σημειώνει στην «Αυγή» (26/12): « Το πρώτο μέλημα είναι η ανάπτυξη ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου αντίστασης και ανατροπής της εφαρμοζόμενης πολιτικής», και λιγότερο εύστοχα θέτει ως πρώτο στόχο για το κόμμα του ΣΥΝ «την οργάνωση πρωτοβουλιών για τη διαμόρφωση δικτύων αλληλεγγύης».
Η κατάσταση απαιτεί δράσεις πραγματικά επικίνδυνες για το πολιτικό σύστημα. Το να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας δεν σημαίνει να οργανώσουμε δικά μας παζάρια, αλλά να παρέμβουμε στο κεντρικό πολιτικό πεδίο και να το αλλάξουμε προς το δικό μας όφελος. Να βοηθήσουμε στο να δημιουργηθούν απεργιακές φρουρές, επιτροπές αγώνα, επιτροπές συμπαράστασης σε απεργούς στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στις σχολές. Η Αριστερά χρειάζεται να πάρει πρωτοβουλίες που να προωθούν την αλληλεγγύη μεταξύ των κομματιών που αντιστέκονται, που να αποδεικνύουν π.χ. ότι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και στους δήμους έχουν δίκιο που απεργούν, που να εμπνέουν τον κόσμο και να του θυμίζουν ότι έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του.
Το στοίχημα για την Αριστερά της εποχής μας δεν είναι η άμυνα και η υπομονή, μέχρι να περάσουν τα δύσκολα. Τώρα που το σύστημα βρίσκεται στην πιο βαθιά του κρίση, ανοίγεται μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία για να αλλάξουμε τον κόσμο. Με όπλα την αντίσταση, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη των εργαζομένων, προχωράμε για να νικήσουμε και όχι να χάσουμε.

Σχόλιο:
Το κείμενο επιμένει ότι η αριστερά θα πρέπει να έχει άξονα της πολιτικής της τις μεγάλες σχέσεις, τη κεντρική πολιτική σκηνή και την εξουσία στο κράτος, για ανατροπή της πολιτικής που εφαρμόζεται σήμερα και "φτωχοποιεί" τη μεσαία τάξη και τους εργαζόμενους: « Το πρώτο μέλημα είναι η ανάπτυξη ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου αντίστασης και ανατροπής της εφαρμοζόμενης πολιτικής...Το να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας δεν σημαίνει να οργανώσουμε δικά μας παζάρια, αλλά να παρέμβουμε στο κεντρικό πολιτικό πεδίο και να το αλλάξουμε προς το δικό μας όφελος".
Αυτό σημαίνει ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς θα πρέπει να προσπαθήσει σήμερα να επαναφέρει τα πράγματα όπως ήταν πριν τη κρίση- κάθε άλλο παρά ευκτέα κατάσταση.
Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και της ευρωζώνης δεν υπάρχουν δυνατότητες για σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές και επιστροφή στο έστω και κουτσουρεμένο για την ελληνική πραγματικότητα κοινωνικό κράτος, καθώς και σε ένα προηγούμενο καταναλωτικό μοντέλο με αντίστοιχη αγοραστική δύναμη. Θα πρέπει να ορισθεί βέβαια ποιό είναι "το δικό μας όφελος", σε συνθήκες πλανητικής οικονομικής, πολιτιστικής και οικολογικής κρίσης, το οποίο βέβαια δε μπορεί να ταυτίζεται με την επιδίωξη- μέσω της συνεχούς αύξησης μισθών- του προηγούμενου δυτικού καταναλωτικού μοντέλου, το οποίο στηριζόταν στη καταλήστευση του 3ου κόσμου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη.
Η αντίσταση λοιπόν δε θάπρεπε να εκφράζεται με τη τάση για επιστροφή προς τα πίσω, αλλά με επιστροφή προς τα εμπρός, όπου ο πλούτος να μη εκφράζεται με την αγοραστική δύναμη του ατόμου, αλλά με τον πλούτο των αλληλέγγυων ανθρώπινων σχέσεων σε όλα τα επίπεδα-και τα οικονομικά. Και αυτές οι νέες μη ανταγωνιστικές σχέσεις μπορούν να αναπτυχθούν καλύτερα μέσα από θεσμούς και δομές αντίστοιχες, όπως παραγωγικοκαταναλωτικοί συνεταιρισμοί, κολλεκτίβες εργασίας, δίκτυα ανταλλαγών προϊόντων- υπηρεσιών και αλληλεγγύης(όχι ελεημοσύνης), αυτόνομες λαϊκές, τοπικά νομίσματα για απεξάρτηση από το συμβατικό χρήμα, πιστωτικοί συνεταιρισμοί κ.λπ.(κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία και αμεσοδημοκρατική λήψη των αποφάσεων). Δομές τέτοιες που βοηθούν όχι μόνο στο ξεπέρασμα της κρίσης, αλλά δίνουν και μια εικόνα για το πως μπορεί να ξεπερασθεί ο καπιταλιστικός κοινωνικός σχηματισμός και "από τα κάτω", γιατί έχει αποδειχθεί ότι η κατάληψη της κεντρικής εξουσίας και ο κεντρικός σχεδιασμός από κάποιο αριστερό κόμμα δεν οδηγεί a priori και στην ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων.
Η αριστερά λοιπόν θα ήταν καλύτερα, αντί να επιδιώκει κύρια να βελτιώσει τη θέση της στην εξελισσόμενη κρίση μέσω των εκλογών, να βοηθήσει όσο μπορεί-χωρίς να "καπελώνει" -στην αυτοοργάνωση των πολιτών περισσότερο και όχι δευτερευόντως. Η αυτοοργάνωση μπορεί να κινήσει τα πράγματα και να βάλει όλη την κοινωνία σε μια "περίοδο μετάβασης" προς μια μη καπιταλιστική εκδοχή(είτε "τεχνοφασιστικής" κοινωνίας, που επιδιώκουν οι ελίτ, είτε "κεϋνσιανικού" τύπου που επιδιώκουν οι μεσαίες τάξεις της δύσης). Προς μια εκδοχή κοινωνίας της ισοκατανομής πόρων και εξουσίας, με το μικρότερο οικολογικό απότύπωμα, ώστε να έχει και μέλλον σε αυτό τον πλανήτη-τον οποίο ο καπιταλισμός οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου