Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

AΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΙΝΟ: TI ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ Η ΠΡΩΗΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΛΟΓΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑIKHΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Το πήρα με το ταχυδρομείο και δεν είχε την πηγή(την οποία δεν έψαξα, αλλά νομίζω ότι ισχύει):

Aν συσχετίσουμε αυτά που λέει η επικεφαλής της λογιστικής υπηρεσίας της Commission με τις καταγγελίες της Γεωργαντά και των υπόλοιπων μελών της ΕΛΣΤΑΤ που την συνεπικουρούν, φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΠΑΤΗ!!!

Συνέντευξη της Marta Andreasen, που τώρα είναι ευρωβουλευτής του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Κανάλι Russia Today.
H Marta Andreasen ήταν πριν εκλεγεί ευρωβουλευτής επί κεφαλής της λογιστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission).
Eνώ ήταν σε εκείνο το πόστο, προειδοποίησε για ελαττώματα του λογιστικού συστήματος που όπως είπε, το έκαναν τρωτό στις απάτες...

Ε: Ήσασταν επιφυλακτική όσον αφορά την ιδέα της ΕΕ όταν ξεκινήσατε στη θέση της επικεφαλής του λογιστικού τομέα της Commission;
A: Όχι δεν ήμουν επιφυλακτική, κι η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ένα project συνεργασίας. Νόμιζα ότι μοιράζονταν λύσεις μεταξύ τους τα διάφορα κράτη-μέλη. Και για το λόγο αυτό ένοιωθα ότι ήταν μεγάλη τιμή για μένα να είμαι μέρος αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι επίσης τιμή να είμαι μέρος της διοικητικής μεταρρύθμισης που ήταν εν εξελίξει.

Ε: Tι ανακαλύψατε που σας έκανε να αλλάξετε γνώμη;
A: Aνακάλυψα ότι δεν είχαν καθόλου τον έλεγχο των πληρωμών που έκαναν από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βασικά δεν ρωτούσαν αν οι χρηματοδοτούμενοι άξιζαν της χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν είχαν τα απαραίτητα προσόντα. Κι εγώ ήμουν υπεύθυνη για την υπογραφή εκείνων των πληρωμών. Για τον λόγο αυτό είχα την μεγαλύτερη ευθύνη και νόμιζα πως έπρεπε να ξέρω αν πληρώνω το σωστό άτομο και για τον σωστό σκοπό. Αλλά αυτοί δεν νοιάζονταν, κι ούτε μου επέτρεψαν να κάνω αλλαγές ώστε να μπορέσουμε να δούμε εάν γίνονταν οι κατάλληλες πληρωμές.

Ε: Γεγονός είναι πως απολυθήκατε επειδή κρούσατε τον κώδωνα του κινδύνου. Noμίζετε πως έχει κάτι αλλάξει από τότε;
Α: Όχι, δεν νομίζω πως έχει αλλάξει κάτι. Τώρα είμαι στην επιτροπή ελέγχου του προϋπολογισμού του Ευρωκοινοβουλίου που επιβλέπει τις πληρωμές που γίνονται από τον προϋπολογισμό. Κι επίσης συμμετέχω και της επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου που επιβλέπει τον σχεδιασμό του προϋπολογισμού. Και διαπιστώνω ότι και στις δυο επιτροπές δεν έχουν κανένα σεβασμό για τα χρήματα των φορολογουμένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και δεν βλέπω να έχουν γίνει θεμελιώδεις αλλαγές. Κάθε λογικός άνθρωπος στον έξω κόσμο πάντα θέλει να ξέρει για κάθε πληρωμή που κάνει σε ποιόν πηγαίνει και για ποιόν λόγο. Αυτά τα ερωτήματα δεν τίθενται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μετά η λύση είναι να κατηγορεί τα κράτη-μέλη...

Ε: Noμίζετε ότι οι Βρυξέλλες μπορούν να αλλάξουν, υπάρχει προθυμία να κάνουν τέτοιους ελέγχους;
A: Όχι, δεν νομίζω ότι έχουν καμμία προθυμία να συμμαζέψουν αυτές τους τις πρακτικές, επειδή έχουν διαφορετική ατζέντα, δηλαδή θέλουν να προωθήσουν το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και για να προωθήσουν αυτό το project,θέλουν να μπορούν να παίρνουν τα χρήματα και να τα δίνουν στους ανθρώπους που θα υποστηρίξουν το project, κι όχι στους ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για τη σωστή χρήση των χρημάτων, ούτε στους ανθρώπους που πρόκειται να χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για να αναπτύξουν την οικονομία του κάθε συγκεκριμένου κράτους-μέλους, αλλά μόνο στους ανθρώπους που προωθούν την ιδέα του project της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ε: Bρισκόμαστε σε εποχή λιτότητας τώρα, και τα κράτη-μέλη σε όλη την Ευρώπη κάνουν περικοπές στις δημόσιες δαπάνες τους. Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι κάνουν κι οι Βρυξέλλες το ίδιο;
A: Φυσικά και όχι. Ξέρετε, χθες τη νύχτα, στην επιτροπή προϋπολογισμού, μας πήρε 6 ώρες να επικυρώσουμε τον προϋπολογισμό του 2012, και ζητούσαν αυξήσεις άνω του 4%. Εγώ ζητούσα μειώσεις (των αποδοχών των μελών της Ευρωβουλής, των επιτροπών, της Επιτροπής κλπ) λέγοντας πως πρέπει να μειώσουμε τουλάχιστον τις αποδοχές των ευρωβουλευτών, και δεν το δέχθηκαν. Ξέρετε, βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης, και οι λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης νομίζουν ότι ο προϋπολογισμός της δεν έχει καμμία σχέση με την κρίση, αλλά θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Την Ελλάδα την φέρανε στη ζώνη του ευρώ ενώ δεν πληρούσε τα απαιτούμενα για να μπει στη ζώνη του ευρώ. Τώρα ο κόσμος λέει ότι η Ελλάδα είπε ψέμματα. Ίσως να είπε ψέμματα στους λογιστικούς της λογαριασμούς, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ένα γραφείο στατιστικής, την ΕUROSTAT. Όφειλαν να εξετάσουν τα νούμερα, αλλά δεν τα εξέτασαν. Τηρούσαν απόλυτη σιγή... Δέκα χρόνια αργότερα συνειδητοποίησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά ενώ έχουν 1000 ανθρώπους που δουλεύουν για τη EUROSTAT δεν έκαναν τίποτα. Και κάτι άλλο. Ο προϋπολογισμός χρησιμοποιήθηκε για να αναπτυχθούν οι οικονομιες των χωρών που εμπαιναν στην ευρωζώνη. Η Ελλάδα πήρε 60 δισεκατομμύρια λίρες αγγλίας τα τελευταία 20 χρόνια από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ερώτημα είναι, που πήγαν τα χρήματα.

Ε: Oι Ευρωπαϊκές χώρες περιμένουν το χειρότερο, βασικά, αλλά αυτό που έχουν κατά νου οι Ευρωαρχηγοί είναι να φέρουν δια της βίας μεγαλύτερη χρηματιστική ένωση υπό το πρίσμα της οικονομικής κατάρρευσης που φαίνεται πως είναι μέτρο απελπισίας. Ποιος θα έχει τα μεγαλύτερα κέρδη εάν η ευρωπαϊκή ένωση δεν καταρρεύσει, και παραμείνει ενωμένη;
A: Noμίζω οι γενικοί διευθυντές κι οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες θα κερδίσουν τα περισσότερα. Κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που διαφημίζουν και προωθούν το project της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο αυτοί οι ίδιοι θα έχουν όλη την εξουσία, και θα είναι υπεράνω όλων των κρατών-μελών.

Ε: Kαι τέλος, αισθάνεστε δικαιωμένη για τις αμφιβολίες σας τώρα;
A: Eίναι λυπηρό, αλλά νοιώθω δικαιωμένη, γιατί αν οι άνθρωποι με είχαν ακούσει κι είχαν ανταποκριθεί στους ισχυρισμούς μου δέκα χρόνια νωρίτερα ίσως να μην είχε συμβεί αυτό. Για το λόγο αυτό, ναι, νοιώθω δικαιωμένη, αλλά είναι λυπηρή δικαίωση γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. .. --

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου