Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Η επιστροφή στη γη τώρα δίνει διέξοδο

Ανάγκη σε ανθρώπινο δυναμικό σε πολλούς τομείς στην ύπαιθρο
Ιωαννα Φωτιαδη
Σήμερα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, κάποιοι ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής στο εξωτερικό, ενώ άλλοι αποφασίζουν να επιστρέψουν στην επαρχία και να ξαναδεθούν με τη γη. «Η Ελλάδα μπορεί να μας θρέψει και να μας κάνει πλούσιους ψυχικά και υλικά με τρόπους και πόρους που βρίσκονται σε ύπνωση», λέει ο Χιώτης συγγραφέας Γιάννης Μακρυδάκης. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι μόνον οι αγροτικές εργασίες που μπορούν να απορροφήσουν νέους ανθρώπους πρόθυμους να δουλέψουν. «Οι οικονομίες εδώ είναι παρθένες και έχουν ανάγκη από ανθρώπινο δυναμικό σε όλους τους τομείς».
Ο κ. Μακρυδάκης μετακόμισε από την Αθήνα στην πόλη της Χίου και από εκεί, τον τελευταίο χρόνο, στη Βολισσό. «Πριν από έναν χρόνο αγόρασα εκεί ένα χωράφι με ένα πηγάδι μέσα», διηγείται. Στο κτήμα δημιούργησε έναν μπαξέ και ξεκίνησε τη «μελέτη». «Ρωτούσα τους συγχωριανούς στο καφενείο να μου δώσουν οδηγίες, επίσης βρήκα πολλές πληροφορίες στο Διαδίκτυο». Ο 40χρονος συγγραφέας δούλευε δύο ώρες το πρωί και δύο το απόγευμα, όταν ο ήλιος δεν ήταν πολύ έντονος. Ακολούθησε όλα τα μυστικά που του «ψιθύρισαν» οι γηραιότεροι: τήρησε τις αποστάσεις μεταξύ των φυτών, πότιζε με μέτρο, τσάπιζε και σκάλιζε με επιμέλεια. Παρά την απειρία του, η σοδειά τον δικαίωσε. «Από τον μπαξέ μου -ντομάτες, κολοκύθια, μελιτζάνες, πιπεριές, φασολάκια, μπάμιες, ντοματάκια άνυδρα, καρπούζια και πεπόνια- έθρεψαν εμένα, την οικογένειά μου, δύο φιλικές οικογένειες στη Χώρα, όλους του φιλοξενούμενούς μου, ενώ έχω “εφόδια” και για τον χειμώνα: κατεψυγμένα και αποξηραμένα λαχανικά, σάλτσα ντομάτα».
Ο κ. Μακρυδάκης υπολογίζει ότι εξοικονόμησε περίπου 10.000 ευρώ από τον ετήσιο προϋπολογισμό του. «Αφησα το νοικιασμένο μου σπίτι στην πόλη και μένω στο χωριό, περιόρισα τις μετακινήσεις, τρώω ό,τι παράγω, παίρνω αυγά και κρέας από γείτονες, ανταλλάσσοντας προϊόντα». Ωστόσο, μεγαλύτερο είναι το ψυχικό και σωματικό όφελος. «Οι αγροτικές εργασίες είναι η καλύτερη άσκηση για το σώμα και την ψυχή» συμπεραίνει. «Με το να καλλιεργείς με τα χέρια σου ό,τι χρειάζεσαι, νιώθεις δημιουργικός και ελεύθερος, δεν εξαρτάσαι από κανέναν για την κάλυψη των καθημερινών σου αναγκών».
Σε ένα χωριό στη γειτονική Λέσβο ο 30χρονος Μιχάλης συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του Γιάννη, αλλά δεν κρύβει και την αγωνία του για την πορεία των καλλιεργειών. Ο 30χρονος περιβαλλοντολόγος φύτεψε κηπευτικά σε έναν ελαιώνα πέντε στρεμμάτων που έχει κληρονομήσει και προσέθεσε καρποφόρα δένδρα. «Η οικογένειά μου κατάγεται από τη Λέσβο, αλλά εγώ μεγάλωσα στην Αθήνα», εξηγεί. «Τα τελευταία χρόνια δούλευα σε νησιά του Αιγαίου, αλλά όταν βρέθηκα για έναν χρόνο να εργάζομαι στην Αθήνα… φρίκαρα!» προσθέτει με ειλικρίνεια. Τότε πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί στη Λέσβο. «Δεν είχα να χάσω τίποτα, τα προτερήματα της Αθήνας ως γνωστόν τα χαίρονται περισσότερο οι επισκέπτες της, παρά οι κάτοικοι που ζουν σε τρελούς ρυθμούς». Τώρα ο Μιχάλης δουλεύει «όσο έχει φως», αλλά χαίρεται σαν μικρό παιδί. «Κουράζομαι, αλλά δυναμώνω κιόλας», απαντά. «Ερχομαι σε επαφή με τη γη και αυτό μου δίνει ενέργεια». Οταν ξεκλέβει χρόνο -όπως ο συνάδελφός του στη Χίο- κάνει μια βουτιά στη θάλασσα.
«Για όσους δεν μεγάλωσαν σε αγροτικές οικογένειες είναι ένας άθλος να μυηθούν εκ νέου και να ανταγωνιστούν όσους συνεχίζουν την παράδοση και διαθέτουν την τεχνογνωσία», διαπιστώνει. Ο Μιχάλης δεν έχει ακόμα αποφασίσει, αν θα γίνει επαγγελματίας αγρότης. Προς το παρόν, το 1/4 της σοδειάς του καλύπτει τις ανάγκες του νοικοκυριού του, ενώ προσφέρει προϊόντα σε φίλους και συγχωριανούς. «Επιπλέον, ξέρω τι τρώω, εγώ καλλιεργώ με ντόπιους σπόρους και όχι με υβρίδια», διευκρινίζει ο Μιχάλης.
«Μαγεμένη», όμως, από την καλλιέργεια της γης και τη ζωή στην ελληνική ύπαιθρο δηλώνει και η 39χρονη Ολγα Παπαλεξάνδρου, που ακολούθησε το 2004 στον Ασσο Κορινθίας, τον βιοκαλλιεργητή σύζυγό της. «Ολοι πίστευαν ότι θα επέστρεφα», θυμάται σήμερα γελώντας, «πού πας και αφήνεις πίσω την καριέρα σου; μου έλεγαν ανήσυχοι». Παρ« όλα αυτά η Ολγα παραιτήθηκε και εγκατέλειψε το κλεινόν άστυ. «Φαντάσου για πάνω από δέκα χρόνια πήγαινα Κορυδαλλός-Μεταμόρφωση κάθε μέρα!» αναλογίζεται. Από αγροτικές δουλειές η Ολγα δεν είχε ιδέα, ανέλαβε όμως την εμπορική προώθηση της κορινθιακής σουλτανίνας που καλλιεργεί στον κάμπο της Βόχας ο σύζυγός της. «Τώρα πια συμμετέχω και στον τρύγο». Τα καλοκαίρια το ζευγάρι εργάζεται σκληρά, δεδομένου ότι δεν απασχολούν εργάτες, στα 25 στρέμματά τους δέχονται βοήθεια μόνον από συγγενείς. «Τα χρήματα που κερδίζω θα μπορούσα να τα βγάζω και στην Αθήνα, αλλά για μένα το σημαντικό είναι η ποιότητα ζωής», ομολογεί η Ολγα. «Μπορεί για δυόμισι μήνες να εργαζόμαστε νυχθημερόν, αλλά όταν επιστρέφουμε το βράδυ σπίτι, αγναντεύουμε τα αστέρια από το μπαλκόνι μας». Στη μονοκατοικία που ζουν έχουν κήπο με λαχανικά, λεμονιές, πορτοκαλιές. «Και ο γείτονάς μας έχει κότες», συμπληρώνει η Ολγα.
Οι τρεις νέοι αγρότες ετοιμάζονται για τη χειμερινή σεζόν. «Εφτιαξα τον χειμωνιάτικο μπαξέ, τον κήπο του τεμπέλη, όπως λένε στα μέρη μας, αφού δεν απαιτεί την ίδια προσήλωση με τον καλοκαιρινό μπαξέ», διευκρινίζει ο Γιάννης.
http://makridakis.wordpress.com/2012/01/10/%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7-kathimerini-gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου