Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Τοκογλυφική απαίτηση!

Όπως γράφουν οι Financial Times,εξαιρετικά εντυπωσιακή η απαίτηση προς την Ελλάδα:
“Απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά στο να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Η δέσμευση αυτή πρέπει να είναι νομικά κατοχυρωμένη από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τυχόν εναπομείναντα έσοδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών. Αυτό θα καθησυχάσει τους δημόσιους και ιδιωτικούς πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβαση στην αγορά.
Ο de facto αποκλεισμός της δυνατότητας μιας στάσης πληρωμών θα εξαλείψει την απειλή μιας μη αποπληρωμής δόσεων του GRC II. Σε περίπτωση που δεν αποπληρωθεί μια μελλοντική δόση, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με στάση πληρωμών, αλλά θα πρέπει να δεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη δυνατή συνέπεια της τυχόν μη αποπληρωμής.”
Αυτό είναι εντελώς πρωτάκουστο. Πρόκειται για πιο σκληρούς όρους από όσους επέβαλε ποτέ η Βρετανική Αυτοκρατορία, ακόμα και με την υποστήριξη κανονιοφόρων και του Βασιλικού Ναυτικού. Που να επέβαλε σε οποιονδήποτε, όχι μόνο στις όποιες διαμάχες της με την Ελλάδα.
Μια "με κάθε τρόπο" δέσμευση για την αποπληρωμή του χρέους είναι αρκετά συνηθισμένη, αλλά μια απόλυτη είναι απλά ανήκουστη. Αυτό που λέει στη κυριολεξία είναι ότι αν υπάρξει ένα ξέσπασμα πανδημίας στη χώρα (ή οποιαδήποτε άλλη καταστροφή μπορείτε να σκεφτείτε π.χ. καταστροφικός σεισμός), τότε η Ελλάδα πρέπει πρώτα να εξοφλήσει τα χρέη και μετά να προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους πολίτες της σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής.

Γενικότερα, με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που προώθησαν στη τελευταία σύνοδο κορυφής( τελικά όλες οι χώρες δήλωσαν την πρόθεσή τους να ενταχθούν σε αυτό εκτός από τη Βρετανία και την Τσεχική Δημοκρατία), προβλέπεται η επιβολή αυτόματων κυρώσεων στις χώρες που θα παρουσιάζουν υπερβολικά ελλείμματα. Προβλέπεται ακόμη η εισαγωγή στα εθνικά συντάγματα (κατά προτίμηση) του λεγόμενου χρυσού κανόνα, που θα περιορίζει το δημόσιο έλλειμμα σε ποσοστό 0,5% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση. Κάθε κράτος μέλος που θα υπογράψει τη Συνθήκη θα έχει τη δυνατότητα μετά από σχετική έκθεση της Επιτροπής ή με δική του πρωτοβουλία να προσφεύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να επαληθεύσει εάν ένα άλλο κράτος μέλος έχει εφαρμόσει σωστά το χρυσό κανόνα. Το Δικαστήριο θα μπορεί να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις σε ένα κράτος, οι οποίες θα ανέρχονται έως και 0,1% του ΑΕΠ. Θέλουν να μετατρέψουν τα ίδια τα κράτη σε Ανώνυμες Εταιρείες.

Μετά από όλα αυτά τα "δικά μας" ιθύνοντα τσακάλια εξακολουθούν να βάζουν σαν "κόκκινη γραμμή" την παραμονή μας σε αυτή την χρηματοπιστωτική εταιρεία Ε.Ε.
Τι να πει κανείς; Αξιοι της επιλογής τους όσοι τους ανέχονται ακόμη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου