Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Εσπερίδα για την οικιακή παραγωγή και κατανάλωση βιομάζας για θέρμανση

Τη Δευτέρα το απόγευμα διοργανώθηκε μια εκδήλωση στον Αλμυρό Μαγνησίας με συντονιστή τον Δ. Γούσιο, Καθηγητή Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας με θέμα:
«Οργάνωση παραγωγής και κατανάλωσης βιομάζας από κάθε νοικοκυριό για τη θέρμανσή του»
Η συγκεκριμένη δράση έγινε στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος «NOVAGRIMED: γεωργικές καινοτομίες σε μεσογειακές περιοχές», ενώ το τεχνικό κομμάτι της παραγωγής βιομάζας από αγριοαγγινάρα κάλυψε ο Ν. Δαναλάτος Καθηγητής Γεωργίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Η εκδήλωση έχει σαν αντικείμενο την παρουσίαση των απαιτούμενων διαδικασιών που μπορούν να υιοθετήσουν τα αγροτικά νοικοκυριά προκειμένου
α) να καλλιεργήσουν ενεργειακά φυτά για την παραγωγή βιομάζας,
β) να τη μεταποιούν οι ίδιοι και
γ) να την αξιοποιήσουν για τη θέρμανσή τους,
εξασφαλίζοντας πλήρη ενεργειακή αυτονομία και απεξάρτηση από το πετρέλαιο.

Ο κ Γούσιος μίλησε για την αγρο-ενέργεια και την αναγκαιότητα να επενδύσουμε στη βιομάζα στα πλαίσια ενός αειφορικού και ανταγωνιστικού ενεργειακού τομέα. Είναι απαραίτητο να ενσωματώσουμε αυτή την προσέγγιση σε ένα παραγωγικό σύστημα που δεν ελέγχουμε και που ο εμπορικός κλάδος έχει την κυριαρχία και εμείς είμαστε απλά καταναλωτές. Η κυριαρχία αυτού του τομέα μάλιστα φάνηκε καθώς σε ελάχιστο χρόνο εμφανίστηκαν στην αγορά λέβητες και μηχανήματα καύσης βιομάζας, ενώ αντίστοιχα αυξήθηκαν και οι προμηθευτές πέλλετ και η τιμή του άρχισε να πιέζεται προς τα πάνω. Ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στα παιχνίδια του εμπορίου είναι να γίνουμε εμείς παραγωγοί για να συμπιέσουμε τους όρους που πάνε να επιβάλλουν τα εμπορικά δίκτυα.
Στην συνέχεια η πρόταση εστιάστηκε στην στήριξη στους αγρότες να ενσωματώσουν 5-10 στρέμματα σε κάθε εκμετάλλευση. Θα πρέπει να σημειώσουμε πως 2 τόνοι αγριοαγγινάρας αντιστοιχούν σε ένα τόνο πετρέλαιο, ενώ η παραγωγή εξαρτάται από τις συνθήκες, ενώ μετρήσεις που έχουν γίνει στην Θεσσαλία δίνουν παραγωγές από 600 κιλά ως 4 τόνους/στρ ή αν μπορούσε να κάνουμε μια αντιστοιχία με το σιτάρι 4-5 φορές η απόδοση του σιταριού στην περιοχή.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε πως θα μπορούσαν να επικρατήσουν 3 σενάρια και το πέλετ να παράγεται σε:
• ατομικό επίπεδο με pelletizer κόστους 1500 ευρώ
• γειτονιάς (10 οικογένειες) κόστους 4000
• μεγάλη επένδυση, όπου ο κάθε δημότης θα πάει τη βιομάζα και θα παίρνει πελλέτα.

Αναφέρθηκε η σημασία της παραγωγής πελλέτας σε τοπικό επίπεδο, γιατί δεν μπορεί πχ να έρχεται από άλλη χώρα, να κουβαλάει ένα μεγάλο ενεργειακό αποτύπωμα και να έχει κόστος μεταφοράς μεγαλύτερο από το κόστος παραγωγής.
Μελέτη που έγινε στον Δήμο Αλμυρού σχετικά με τα αποθέματα βιομάζας έδειξε πως θα μπορούσε να γίνει μια επένδυση τόσο για την παραγωγή πελέτας όσο και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και μάλιστα αυτό έχει μια κοινωνική διάσταση με το Δήμο να κάνει την επένδυση και να τροφοδοτεί με ενέργεια – θέρμανση σχολεία, κοινωνικές επιχειρήσεις κλπ.
Σε ένα άλλο επίπεδο προτάθηκε η δημιουργία ενός ενεργειακού συνεταιρισμού στα πρότυπα της ενεργειακής συνεταιριστικής στην Καρδίτσα. Θα πρέπει να γίνει σαφές πως το τρόπος που θα γίνουν οι χειρισμοί θα πρέπει να εστιάζονται σε τοπικό επίπεδο, ώστε παράλληλα να ενισχύεται η τοπική οικονομία. Επίσης οι πολίτες δεν πρέπει μόνο να βλέπουν τι χρήματα θα πάρουν πχ από τη νέα ΚΑΠ αλλά πως θα μειώσουν αυτά που ξοδεύουν. Γιατί αν το κόστος αγοράς της πελλέτας είναι 250 -300 ευρώ ο τόνος, ενώ το κόστος αν ο γεωργός την παράγει είναι 50-60 ευρώ, αντιλαμβανόμαστε το όφελος. Επίσης σχολιάστηκε πως ένα μέρος της παραγομένης βιομάζας μπορεί να διοχετευθεί τοπικά στις τουριστικές επιχειρήσεις του Πηλίου, ή της λίμνης Πλαστήρα ενισχύοντας την τοπική οικονομία και αν αντίστοιχα οι κατασκευές των μηχανημάτων γίνονται από κάποιες τοπικές επιχειρήσεις καταλαβαίνουμε πως το όφελος είναι απείρως μεγαλύτερο.
Στη συνέχεια ο κ Δαναλάτος αναφέρθηκε στα ποσοστά των ΑΠΕ στην Ευρώπη και ακολούθως εστίασε σε τεχνικά ζητήματα της καλλιέργειας. Η συμβολή των ΑΠΕ στη παραγωγή ενέργειας είναι της τάξης του 8%, ενώ όταν μιλάμε για ΑΠΕ στην Ευρώπη μιλάμε κυρίως για βιομάζα (65%) ακολούθως για υδροηλεκτρικά (27%) μετά για γεωθερμία (4%) μετά για ανεμογεννήτριες (3%) και τέλος για φωτοβολταικά (1%). Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν αποτελέσματα σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για πετρέλαιο, φυσικό αέριο και βιομάζα καθώς επίσης και των αποδόσεων διαφόρων καλλιεργειών όπως η ελαιοκράμβη και το καλαμπόκι για την παραγωγή ενέργειας για να καταλήξουμε στην αγριοαγγινάρα.
Για την αγριοαγγινάρα λοιπόν η οποία είναι αναφέρεται στην Ηλιάδα σαν ενεργειακό μάλιστα φυτό (χρήση για καύση) η αφετηρία είναι πως παίρνουμε ένα ζιζάνιο, ένα φυτό που οι αγρότες έμαθαν να το πολεμούν και το κάνουμε φίλο της γεωργίας. Αναφορικά με τις συνθήκες καλλιέργειας είναι ένα φυτό που όταν καλλιεργείται για ενέργεια δεν απαιτεί εισροές, λιπάσματα και φυτοφάρμακα ενώ μπορεί να δώσει λύσεις σε περιοχές που έχουν μεγάλο πρόβλημα νιτρορύπανσης. Μάλιστα έγινε μια πιο συγκεκριμένη πρόταση για εκτεταμένη καλλιέργεια αγριοαγγκινάρας σε τέτοιες περιοχές φέρνοντας σε αντιπαραβολή το τεράστιο κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας κυρίως στα νησιά όπου η παραγωγή στηρίζεται στο πετρέλαιο. Η πρόταση μάλιστα της χρήσης βιομάζας σύμφωνα με τον εισηγητή είναι πολλαπλά πιο συμφέρουσα από την επένδυση στην αιολική ενέργεια .
Τέλος αναφορικά με τον καλλιεργητικό κύκλο να πούμε πως μιλάμε για πολυετή καλλιέργεια, η οποία συγκομίζεται Ιούλιο – Αύγουστο και μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μηχανήματα από άλλες καλλιέργειες για τη συλλογή της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου