Μετά το 3ο και το συνεχές-με "κόφτη"- Μνημόνιο

Τ

Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν "σωτήρες"
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν μετέωροι και άπρακτοι την κυβέρνηση "κοινωνικής σωτηρίας" της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας λύσει όλα τα προβλήματα! Να συμφωνήσει με τους "θεσμούς", να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη "λιτότητα" και την "ανθρωπιστική κρίση". Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της "σθεναράς διαπραγμάτευσης" με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα "βαρίδια" της, έκανε "φαστ τρακ" εκλογές, για μια νέα "ισχυρή εντολή" από το ζαλισμένο "πόπολο". Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να "πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει".
Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταρρέουν και οι τελευταίες ελπίδες του ζαλισμένου "πόπολου".
​Για όσους έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις, δεν μας μένει παρά:
να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, που θα στηριχθεί:
-στην οικονομία των βιοτικών αναγκών και στα "κοινά" όσον αφορά στο περιεχόμενο,
-στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
-στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
-στην εγγύτητα, τις μικρές αποστάσεις και την ελεύθερη ενέργεια των ΑΠΕ, όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα
-Στην άμεση δημοκρατία όσον αφορά στις αποφάσεις και τους πολιτικούς θεσμούς

Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις.
Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης για τη μετάβαση σε μετακαπιταλιστικές κοινωνίες:

Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης
1. Το παγκόσμιο πλαίσιο
Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω».

Πραγματικά, η μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης τα τελευταία 15-20 χρόνια (βασικά μεταξύ 1990-2007) πυροδοτήθηκε και στηρίχθηκε από την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων.

Με τη μορφή καταναλωτικών χρεών, χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, δημοσίων χρεών, εξωτερικών χρεών σε κάθε χώρα. Στο προηγούμενο της κρίσης διάστημα το χαρακτηριστικό ήταν η αύξηση ιδίως των καταναλωτικών χρεών. Χρησιμοποιήθηκαν σαν μηχανισμός, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.
Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».
Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.
Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.
Όμως και η αυξημένη κατανάλωση υλικών αγαθών και η αυξημένη παραγωγή τους απαιτούν αυξημένη χρήση υλικών και ενέργειας. Περιβαλλοντικοί παράγοντες, ελλείψεις πόρων, η οικονομική διεύρυνση στην Ν.Α. Ασία (αναδυόμενες χώρες) κ.λπ., μειώνουν τη διάρκεια ζωής των πεπερασμένων αποθεμάτων που έχουν απομείνει.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ της εξασφάλισης τροφής και της εξασφάλισης της μετακίνησης (τρόφιμα ή βιοκαύσιμα) συμβάλει π.χ. στην αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Η αύξηση των εκπομπών του άνθρακα και η συνακόλουθη κλιματική αλλαγή, η μείωση της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση και οι πυρκαγιές των δασών, η μείωση των ιχθυαλιευμάτων, η έλλειψη νερού, η υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφών συμβάλλουν στην μείωση της αποδοτικότητας και των οικονομικών δραστηριοτήτων των ανθρώπων και διογκώνουν το πρόβλημα της ικανοποίησης των βιοτικών αναγκών τους.
Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.
Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.
Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργίαοικολογικών χρεών.
Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.
Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.
Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο υπερκατανάλωσης, μέχρι το 2030 θα χρειαζόμασταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη. Ο καπιταλισμός λοιπόν αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα, από τη μία εξασφαλίζει για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας καταναλώνοντας τους εναπομείναντες πόρους και από την άλλη-για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας-την«φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.
Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.
2. Όσον αφορά στην Ελλάδα
Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.
Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.
Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.
Σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv παγίoυ κεφαλαίoυ στρεφόταv στη μεταπoίηση, εvώ τo 42% τωv ιδιωτικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στην οικοδομή και τα 2/3 τωv δημoσίωv στηv υπoδoμή.
Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.
Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».
Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» της τρόικα ή των θεσμών της ΕΕ στη συνέχεια-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με ένα τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.
Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίησή» τους. Τελικά όχι μόνο των μεσαίων τάξεων.
Όσον αφορά στην Ελλάδα λοιπόν, που υπήρξε ιδιαίτερα επιρρεπής στο «να καταναλώνει περισσότερο από ό,τι παράγει», το «πρόγραμμα αναπροσαρμογής» οδηγεί στη «φτωχοποίηση» ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και του περιβάλλοντος της χώρας.
Η ζωή θα γίνει για τους περισσότερους Έλληνες –εκτός της τοπικής ελίτ-σε μεγάλο βαθμό αβίωτη. Είναι γενικά φανερό ότι η πολυπληθής ελληνική μεσαία τάξη περνά σε αυτούς που αποκαλούμε «από κάτω».
Παρόλο το αίσθημα ενοχής, που κυριαρχεί σήμερα στα περισσότερα στρώματα λόγω και της προπαγάνδας του «όλοι μαζί τα φάγαμε», κάποια στιγμή, ιδίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των ανειδίκευτων εργαζομένων και των ανέργων δε θα μπορούν να αποδεχθούν άλλο την εξαθλίωσή τους. Μαζί με κάποια μέχρι τώρα βολεμένα, αλλά «νεόπτωχα» πλέον στρώματα, θα πάψουν να συναινούν στην υπάρχουσα Ε.Ε. Δε θα μπορούν να δεχθούν για τη χώρα τον ρόλο που θα της έχει αναθέσει ο παγκόσμιος καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Σαν χώρας δηλαδή που θα έχει χάσει την αυτάρκεια, θα έχει καταστρέψει το περιβάλλον της και θα έχει γίνει περιοχή φθηνών υπηρεσιών και τουρισμού. Σαν χώρας εξαρτημένης πλήρως από τις εισαγωγές για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του πληθυσμού με δημιουργία ελλειμμάτων και άρα ανάγκης για συνέχιση της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτησή της για να συνεχίζεται το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης.
Αλλά ταυτόχρονα θα καταλάβουν ότι δε μπορούν να γυρίσουν προς τα πίσω, στο προηγούμενο της κρίσης μοντέλο ανάπτυξης που στηριζόταν στον υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής και στο μεγενθυμένο οικολογικό αποτύπωμα. Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούμε όλοι ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία μας να «ανελιχθούμε» κοινωνικά και να επιδιώξουμε την «ευημερία» μας μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που μας αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούμε καθαρά ότι η ευζωία μας δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση .
Μπορεί να επιτευχθεί αν επιδιώξουμε την ευζωία μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.
Να αντιληφθούμε ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.
Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι τη διαμόρφωση των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.
Πριν από όλα να μην αισθανόμαστε φτωχοί επειδή πιθανά δεν έχουμε χρήματα, ούτε άχρηστοι επειδή δεν έχουμε κάποια μισθωτή θέση εργασίας στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ή στο κράτος. Να μη αισθανόμαστε αδύναμοι, επειδή το κόμμα που ψηφίζαμε δεν μας εκπροσωπεί τελικά και έτσι να αποσυρόμαστε από τα «κοινά».
Αν σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν καταναλωτές πολιτικών και αποφασίσουμε να συμμετάσχουμε στις διεργασίες διαμόρφωσης της πολιτικής, στις προσπάθειες δημιουργίας συλλογικών μορφών εργασίας και παραγωγής για την ικανοποίηση βιοτικών κατ αρχήν αναγκών, θα αντιληφθούμε, ότι ο καλύτερος διαμεσολαβητής είμαστε οι ίδιοι για τον εαυτό μας.
Ένα κίνημα, που θα ξεκινήσει από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., θα πρέπει να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους,αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά θα αλλάζει και την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τονκυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.
Όσα κόμματα και πολιτικές οργανώσεις θα θέλουν να βοηθήσουν σε αυτό, θα χρειασθεί να ρίξουν το βάρος τους, όχι στις εκλογές, αλλά στην αυτοοργάνωση των πολιτών.
Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της, αν αρνηθεί τη θέση της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και δε συμμορφωθεί με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις, για να εξαναγκασθούν να κάνουν στάση πληρωμών τόκων και χρεολυσίων και να στραφούν στη στήριξη των συλλογικών αγαθών και μισθών ικανών να ικανοποιούν τις βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού.
Αν διαμορφώσει συνθήκες ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής, ώστε σημαντικές κοινωνικές κατηγορίες να βελτιώσουν τα εισοδήματά τους μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών με δικό τους νόμισμα κ.λ.π. Αν βοηθήσει να επαναπροσδιορισθούν γενικότερα από την κοινωνία οι βασικές μας ανάγκες και ο τρόπος ικανοποίησή τους-όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης- με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, επιδιώκοντας την «ευζωία με ατομική εγκράτεια και μέσα από τη συλλογική αφθονία». Επιδιώκοντας περισσότερο την αυτοανάπτυξη-αυτοπραγμάτωσή μας σαν ανθρώπινα όντα μέσα από τη συμμετοχή μας στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία-σε ισορροπία με τη φύση -και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.
3. Ο ρόλος της Τοπικοποίησης
Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική -στα πλαίσια της αποανάπτυξης-για στροφή σε μια αποκεντρωμένη, αυτοδιαχειριζόμενη, οικολογική και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών.
• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη Γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη δυνατότητα συμμετοχής σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας. Πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία
Για τη χώρα μας:
Nα αναβιώσουμε το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
Θα χρειασθεί να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.
4. Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
•Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους - εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του "εμψυχωτή")
•Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών - ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
•Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι»,γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
•οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
•Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου
5. Ο ρόλος του κοινοτισμού
Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:
• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)
Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».
Η δική μας συνολική πρόταση:
Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία δημοκρατικής αυτονομίας που θα στηριχθεί:
• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης
6. Ο Συνομοσπονδισμός
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι τοπικές κινήσεις πολιτών για τη δημοκρατική αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κίνηση για τη "Δημοκρατική Αυτονομία"-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.
Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους«συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους[1] για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α. Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας τηνκοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.
Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδίασε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).
Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούνσυνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.
7. Ο ρόλος και η έννοια της Βιο-περιφέρειας στα πλαίσια της στρατηγικής της τοπικοποίησης (Ρεγκιοναλισμού)
Δεν ταυτίζεται με την έννοια της διοικητικής περιφέρειας, όπως εκφράζεται στον «Καλλικράτη», όπου είναι μια δομή του περιφερειακού κράτους. Ούτε 100% με την έννοια της γεωγραφικής περιφέρειας. Το ίδιο δεν ταυτίζεται με την έννοια ενός οικοσυστήματος ή μιας οικοπεριοχής- όπως ορίζονται στην επιστήμη της οικολογίας- γιατί είναι συνήθως μεγαλύτερη. Δεν ταυτίζεται επίσης με μια οικοζώνη, από την οποία είναι μικρότερη. Πρόκειται για μια οικολογική και γεωγραφική ταυτόχρονα περιοχή, που αποτελεί ένα χώρο με κοινές φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες, αρκετό για να εξασφαλίζει τους κύκλους της ζωής και των θρεπτικών φυσικών στοιχείων και υλικών, καθώς και την ενσωμάτωση των αποβλήτων, αλλά και κοινές ιστορικές καταβολές και ηθικές αξίες των ανθρώπινων κοινοτήτων της, που της δίνουν μια ταυτότητα.
Χαρακτηρίζεται από τον τρόπο που εντάσσεται η ανθρώπινη κοινωνία της με το φυσικό της περιβάλλον. Από το πως δένονται οι διανθρώπινες σχέσεις με τους τοπικούς φυσικούς πόρους, όπως π.χ με τις λεκάνες απορροής του νερού, με τις άλλες μορφές ζωής και το πλέγμα των οικοσυστημάτων της περιοχής, εξασφαλίζοντας την αρμονική ενότητα του τόπου, της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα καθορίζει τη διαχείριση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων και των ανταλλαγών, με βάση τη σχετική αυτάρκεια-αυτοδυναμία της. Μπορεί να είναι μια περιοχή στα πλαίσια μιας νομαρχίας του παρελθόντος (π.χ. Μαγνησίας) με 1-2 αστικούς δήμους και μερικούς περιφερειακούς δήμους και κοινότητες, που μπορεί να εξασφαλίζει αυτοδυναμία πόρων και ενέργειας. Μπορεί βέβαια να επεκταθεί και στα πλαίσια μιας υπάρχουσας περιφέρειας του "Καλλικράτη", όπως η Θεσσαλία, αλλά θα εξαρτάται και από τον ανθρώπινο πληθυσμό της που δε θα πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000. Πολλές φορές θα χρειασθεί να μη ληφθούν υπόψη υπάρχοντα εθνικά σύνορα και να διαμορφωθεί από το διασυνοριακό κίνημα του συνομοσπονδισμού «σκιωδώς» διασυνοριακά!
Για τον καθορισμό της λοιπόν σαν μια δομή στα πλαίσια της ελλαδικής Αυτοδιοίκησης με τα σημερινά δεδομένα του Καλλικράτη, απαιτείται νομική παρέμβαση από τη πλευρά της υπάρχουσας κεντρικής εξουσίας με νέο νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και με μεταφορά πόρων προς αυτήν. Για την ολοκλήρωσή της όμως σαν θεσμός άμεσης δημοκρατίας, θα απαιτηθεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο από μια μετακαπιταλιστική κοινωνία μετάβασης στην άμεση δημοκρατία και τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, και μάλιστα με επέκταση στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.
Η Αυτοδιοίκηση στα πλαίσια μιας τέτοιας βιοπεριφέρειας μπορεί να στηρίζεται σε δομές σαν τις παρακάτω:
• Πέρα από τη πυρηνική οικογένεια, είναι επιθυμητό να δημιουργηθούν και να επικρατήσουν «διευρυμένες» οικογένειες (όχι γενετικής συγγένειας, αλλά περισσότερο ιδεολογικής συγγένειας και με όλες τις ηλικίες- η τρίτη ηλικία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη , η επιβίωσή της αδύνατη στο μέλλον από ένα καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα), σαν κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων. Το κοινό χαρακτηριστικό τους το «κοινό ταμείο».
• Στην επανασύσταση ως αυτοδιοικητικών μονάδων των υπαρχόντων χωρικών κοινοτήτων της υπαίθρου της.
• Στην επανασύσταση των μικρών δήμων, με το χωρισμό των μεγάλων πόλεων σε δήμους κάτω των 50.000 κατοίκων, οι οποίοι συστήνουν με τη σειρά τους αστικές κοινότητες με βάση τις οδούς στις γειτονιές των πόλεων που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000-2000 κατοίκους.
8. Η παρέμβαση των Τοπικών Κινήσεων Δημοκρατικής Αυτονομίας με βάση τη Βιοπεριφέρεια:
Έως ότου επιτευχθεί αυτό με νόμο από τη Κεντρική Εξουσία, το κίνημα για την Δημοκρατική Αυτονομία… (και οι αναφερθείσες Τοπικές Κινήσεις Πολιτών που θα έχει δημιουργήσει) λειτουργεί και παρεμβαίνει με βάση τη παραπάνω «σκιώδη»διαμόρφωση της Τ.Α. από τη δική του μεριά (π.χ. τον «Καλλικρατικό Βόλο» θα τον χωρίσει σε Βόλο και Νέα Ιωνία, όπως ήταν πριν το «Καλλικράτη), σε αντιπαράθεση με την υφιστάμενη Τ.Α., όσο αυτή υπάρχει. Συστήνει λοιπόν στα χωριά και στις πόλεις, με βάση την οδό( σε μεγάλη πόλη) ή την μικρή γειτονιά-σαν κοινοτικά κύτταρα- Συνελεύσεις Πολιτών(ΣΠ), όπου συμμετέχουν, συζητούν και αποφασίζουν-όσοι ενεργοί πολίτες ενδιαφέρονται στην αρχή και στη συνέχεια όσοι πείθονται ότι έχει σημασία για αυτούς- για τον προγραμματισμό και τον προϋπολογισμό του δήμου στον οποίο ανήκουν. Συστήνει επακόλουθα με εκλεγμένα και ανακλητά μέλη (με ποσόστωση 50-50 άνδρες γυναίκες και ανεξάρτητα της υπηκοότητας των πολιτών) Συντονιστικά Συμβούλια Κοινοτήτων(ΣΣΚ)- αυτών των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων- για την προώθηση των αποφάσεών τους προς τα υπάρχοντα δημοτικά συμβούλια, θέτοντάς τα προ των ευθυνών τους και πιέζοντάς τα να τις λάβουν υπόψη στον προγραμματισμό-προϋπολογισμό του υπάρχοντος δήμου. Καλύτερα θα μπορούσε να συσταθεί μια επιπλέον δομή, δηλαδή από όλα τα ΣΣΚ εκλέγεται ένα ολιγομελές Συντονιστικό Συμβούλιο Πόλης (ΣΣΠ) ήΣυντονιστικό Συμβούλιο Ενότητας Χωριών (ΣΣΕΧ)-όπου με την Ενότητα Χωριών εννοούμε κοντινά χωριά που ανήκαν πριν σε «Καποδιστριακό Δήμο»- που θα αναλάβει την προώθηση των αποφάσεων των υπό διαμόρφωση κοινοτήτων ανάλογα με την προτεραιότητα των αναγκών τους, την οποία προτεραιότητα αποφασίζει δημοκρατικά το ΣΣΠ ή ΣΣΕΧ, προς τους δήμους.
Από όλα τα ΣΣΠ και ΣΣΕΧ εκλέγεται δημοκρατικά με ανακλητά μέλη και την ίδια ποσόστωση το Συντονιστικό Περιφερειακό Συμβούλιο (ΣΠΣ), το οποίο παρεμβαίνει στην υπάρχουσα Περιφέρεια και προωθεί εκείνα τα αιτήματα των κοινοτήτων που αφορούν στην Περιφέρεια.
Ένα τέτοιο Σύστημα Συμβουλίων (ΣΣ), εξελισσόμενο από βαθμίδα σε βαθμίδα, θα αποτελέσει τον πολιτικό κορμό για τη μετάβαση σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας και θα πρέπει να ενεργοποιήσει και να εμπλέξει όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στις διεργασίες του, ώστε το πρόγραμμα μετάβασης που θα αναπτύξει να είναι όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό.
Επειδή θεωρούμε τον αγροδιατροφικό τομέα σαν εφαλτήρα για τη μετάβαση προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι από την αρχή αναγκαίο να συσταθεί και ιδιαίτερο Συντονιστικό Συμβούλιο Αγροδιατροφικού Τομέα (ΣΣΑΤ), το οποίο με βάση τις διατροφικές ανάγκες που θα έχουν προταθεί από τις υπό διαμόρφωση Κοινότητες και σε συνεργασία με το ΣΣ, θα ολοκληρώσει και ένα πρόγραμμα για τις αγροδιατροφικές οικονομικές δραστηριότητες στα πλαίσια του κάθε δήμου και στη συνέχεια της περιφέρειας. Επίσης θα είναι σημαντικό να γίνει σε κάθε δήμο ένα ιδιαίτερο Συμβούλιο Δημοτικού Τομέα Οικονομίας (ΣΔΤΟ),για τη στήριξη του ιδιαίτερου οικονομικού ρόλου του δήμου που θα αφορά σε όλους τους πολίτες
Το ίδιο θα χρειασθεί να γίνει και για κάθε άλλον τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας-στηριγμένης στη συνεργατική και συνεταιριστική οργάνωσή της- στους δήμους και τις περιφέρειες, όπως για την υγεία, την χειραφετητική παιδεία-εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, τη βιοτεχνική- βιομηχανική παραγωγή, τον ενεργειακό εφοδιασμό, τοπεριβάλλον και την οικολογική ισορροπία, την αυτοάμυνα κ.λπ.
9. Και μια σημείωση σχετικά με την ιδιοκτησία
Το ζήτημα δεν μπορεί να ξεκαθαρισθεί εκ των προτέρων και θα εξαρτηθεί από τις οικονομικές δομές που θα δημιουργήσει κάθε τοπική κοινωνία ισοκατανομής (οικονομικής-κοινωνικής-οικολογικής-πολιτικής). Από τη στιγμή όμως που το βασικό κύτταρό της θα είναι η κοινότητα, είτε χωρική θα είναι αυτή, είτε δραστηριοτήτων, είτε ενδιαφερόντων, είναι προφανές ότι θα προάγεται η συλλογική ιδιοκτησία. Η ατομική δεν θα έχει καμία τύχη, γιατί οι άνθρωποι θα οργανώσουν την καθημερινότητά τους βασισμένοι στις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Μάλλον δεν θα προτιμήσουν την πυρηνική οικογένεια, αλλά τη «διευρυμένη οικογένεια» που θα περιλαμβάνει περισσότερους γονείς καθώς και τις 3 γενιές τους (παππούδες-γιαγιάδες-παιδιά), εκφράζοντας έτσι την αλληλεγγύη των γενιών. Θα είναι η ευνοϊκότερη (σε σχέση με την πυρηνική οικογένεια) εξέλιξη της παλιάς αυτοδύναμης-αυτάρκους πολυπληθούς πατριαρχικής ή μητριαρχικής οικογένειας (Οι υπάρχουσες σήμερα "ομάδες συγγένειας" της καθημερινής ζωής ή οι οικοκοινότητες, μπορούν να δώσουν μια εικόνα της «διευρυμένης οικογένειας»).
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι θα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της η ατομική ιδιοκτησία και θα εντάσσεται με τη θέλησή της στη συλλογική-κοινοτική ή ακόμα καλύτερα στη δημοτική ιδιοκτησία, αφού θα δοθεί προτεραιότητα στον δημοτικό τομέα οικονομίας. Δεν θα χρειασθεί να γίνει «δημοτικοποίηση» των μέσων παραγωγής και της γης (με νόμο και με βία), όπως απαίτησε η «κρατικοποίηση», όπου εφαρμόσθηκε μέχρι τώρα.

Τι να κάνουμε: τα πρώτα βήματα, μετά τη κατάρρευση της οικονομίας και της πολιτικής των «μνημονίων»

Περισσότερα στο:
http://topikopoiisi.blogspot.gr/p/blog-page_10.html


Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Φυτώρια παραδοσιακών ποικιλιών στις Σταγιάτες Πηλίου


Από την Α.Π.Ο.ΔΡΑΣΗΣ:
Οργανώθηκε η διάθεση φυτωρίων οπωροκηπευτικών από ντόπιες και παραδοσιακές ποικιλίες ντομάτας, πιπεριάς, αγγουριού και μελιτζάνας στην αυλή του δημοτικού σχολείου Σταγιατών, την Κυριακή 25/4/2010.

Η “ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ” (ΠΑΝΑΚ)

Στη Γενική της Συνέλευση στις 13/3/10 (Γλυφάδα), με βάση το εισηγητικό κείμενο και τη συζήτηση που ακολούθησε με τις τοποθετήσεις των μελών της, αποφάσισε τα παρακάτω:

Στη σημερινή εποχή των ανοιχτών συνόρων και της τεχνολογικής επανάστασης η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται άμεσα μια ριζική μεταρρύθμιση, που να διαμορφώνει βιώσιμες και αποκεντρωμένες δομές, να καταργεί τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας και το πελατειακό σύστημα και να δημιουργεί έναν αποτελεσματικό Δήμο με οικονομική αυτάρκεια, δυνατότητες βιώσιμης ανάπτυξης, καλά οργανωμένες Υπηρεσίες και κυρίως να προάγει τη δημοκρατία και την ενεργό συμμετοχή του πολίτη.
Η “ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ” (ΠΑΝΑΚ) τάσσεται υπέρ της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, του ισχυρού δήμου και της αιρετής περιφέρειας σε συνδυασμό με τη μεταρρύθμιση του σημερινού συγκεντρωτικού κράτους. Εν τούτοις, το συγκεκριμένο σχέδιο «Καλλικράτης» -με τα μέχρι σήμερα δεδομένα- δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτά τα αιτήματα και στις προσδοκίες των πολιτών. Για τον λόγο αυτό, προτείνουμε και διεκδικούμε:
1. Εφαρμογή της απλής αναλογικής στις αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και στη συγκρότηση των οργάνων (δημοτικών/περιφερειακών συμβουλίων, δημαρχιακής/ εκτελεστικής επιτροπής) με επαναφορά του 50%.
2. Διεύρυνση της δημοκρατικής λειτουργίας, ενθάρρυνση της συμμετοχικότητας, διασφάλιση της έκφρασης των μειοψηφικών απόψεων/μικρών παρατάξεων με την πρόβλεψη δυνατότητας να εκπροσωπούνται σε επίπεδο δήμου/περιφέρειας/τοπικού συμβουλίου.
3. Σαφή καθορισμό αρμοδιοτήτων των ΟΤΑ (με πρόβλεψη για συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες, π.χ. διαφορές ορεινών δήμων από νησιωτικούς, χρήση λιμένων κ.ά.). Αναθεώρηση του Κώδικα Δήμων & Κοινοτήτων.
4. Σαφή καθορισμό αρμοδιοτήτων της περιφέρειας με συγκρότηση Νέου Κώδικα Περιφερειών.
5. Επιδίωξη διαβούλευσης και συναίνεσης πριν τις συνενώσεις και όχι υποχρεωτική επιβολή τους.
6. Ουδεμία οργανική σχέση ΟΤΑ-Περιφέρειας με τις «γενικές διοικήσεις».
7. Αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση. Αντιστροφή της σχέσης ΟΤΑ-Περιφέρειας με την Κεντρική Κυβέρνηση: Ό,τι δεν διαχειρίζονται οι ΟΤΑ-Περιφέρειες, το διαχειρίζεται η κεντρική κυβέρνηση.
8. Πλήρη εφαρμογή του αρθ. 102 του Συντάγματος περί Αυτοδιοίκησης. Καμία παρέμβαση της κεντρικής διοίκησης σε ΟΤΑ-Περιφέρειες.
9. Δημιουργία ανά περιφέρεια εποπτικού οργάνου, προεδρευόμενου από έμπειρο δικαστή με πολυετή θητεία για τον έλεγχο νομιμότητας των πράξεων της Αυτοδιοίκησης.
10. Προληπτικό έλεγχο από το Ελεγκτικό Συνέδριο των δαπανών που υπερβαίνουν ένα εύλογο όριο με ρητή απαγόρευση κατάτμησης ποσών ή κόστους έργων.
11. Αποδυνάμωση του δημαρχοκεντρικού μοντέλου με αφαίρεση αρμοδιοτήτων του δημάρχου και μεταφορά τους στη Δημαρχιακή Επιτροπή και στο Δημοτικό Συμβούλιο. Κατάργηση των μονοπρόσωπων οργάνων και των περιορισμών της συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες. Να τεθεί ανώτατο όριο στις θητείες των αυτοδιοικητικών αξιωμάτων.
12. Εκλογή Δημάρχου και Δημοτικού Συμβουλίου με ξεχωριστές κάλπες. Ο Δήμαρχος να εκλέγεται με το 50% +1 την πρώτη ή, αν δεν πιάσει κανείς το όριο, τη δεύτερη Κυριακή σε επαναληπτική ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων. Το Δημοτικό Συμβούλιο να εκλέγεται με απλή αναλογική και ο Πρόεδρός του για θητεία δύο ετών με απλή πλειοψηφία με την ταυτόχρονη ενδυνάμωση του κύρους του.
13. Διατυπώθηκε και η πρόταση ο περιφερειάρχης να εκλέγεται έμμεσα από το περιφερειακό συμβούλιο.
14. Αναλογική εκπροσώπηση των παρατάξεων στην ΤΕΔΚ και στην ΚΕΔΚΕ, όπως ισχύουν για όλα τα άλλα συνδικαλιστικά όργανα της χώρας.
15. Κατάργηση των ΣΔΙΤ στην Αυτοδιοίκηση.
16. Κατοχύρωση της οικονομικής αυτοτέλειας: Αύξηση πόρων στην αυτοδιοίκηση και σύνδεσή τους με τον ΦΠΑ (ποσοστό) με στόχο να φτάσουν τον ΜΟ της ΕΕ, που σήμερα είναι το 11% του ΑΕΠ. Απόδοση οφειλομένων και επανεξέταση της επαναφοράς των τελών παρεπιδημούντων στο 2%.
17. Απόλυτη αξιοκρατία και διαφάνεια στις διαδικασίες διορισμού προσωπικού ΟΤΑ-Περιφέρειας (ΑΣΕΠ).
18. Καθιέρωση ή/και ενίσχυση θεσμών άμεσης δημοκρατίας στους ΟΤΑ (τοπικά συμβούλια, συνοικιακά συμβούλια, επιτροπές περιβάλλοντος και πολεοδομικές επιτροπές, συμμετοχικός προϋπολογισμός).
19. Ενθάρρυνση της συμμετοχής των νέων στα τοπικά θέματα. Αναβάθμιση του συμβουλίων νέων. Θεσμική πρόβλεψη για κατάθεση των απόψεων του στο δημοτικό συμβούλιο με δικαίωμα ψήφου (τουλάχιστον του προέδρου) σε θέματα που αφορούν τη νεολαία. Ταυτόχρονη διεξαγωγή των εκλογών με αυτήν της ανάδειξης των τοπικών αρχών.
20. Θεσμοθέτηση μεταφοράς προσωπικού από ΟΤΑ σε άλλους κρατικούς φορείς ή και αντίστροφα (αποσυμπίεση διοικητικών υπαλλήλων, πρόσληψη τεχνικών, επιστημόνων, τεχνιτών, εργατών).
21. Αυστηρότερες διατάξεις και έλεγχος των μεταδημοτεύσεων.
22. Ανασυγκρότηση επιτροπής αρθ. 152 του ΚΔΚ για ταχύτερες αποφάσεις σε 30 ημέρες από υποβολής αιτήματος (εν είδει ασφαλιστικών μέτρων).
23. Το πανελλαδικό δίκτυο της “Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητων Αυτοδιοικητικών Κινήσεων” ενθαρρύνει τα μέλη και τους φίλους του να αναζητήσουν τοπικά συγκλίσεις με αυτοδιοικητικά σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες ή πρόσωπα που διαθέτουν παρόμοια φυσιογνωμικά και προγραμματικά χαρακτηριστικά με αυτά του δικτύου μας προκειμένου να διαμορφωθούν ευρύτερες συνεργασίες ενόψει των προβλέψεων του “Καλλικράτη” είτε σε επίπεδο Δήμων είτε και στις υπό διαμόρφωση Περιφέρειες.

Ισχυρή Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση με αρμοδιότητες και πόρους

Εισήγηση της Δήμητρας Γωγάκου Νομαρχιακής Συμβούλου Θεσσαλονίκης στο 14ο Τακτικό Συνέδριο της ΕΝΑΕ το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010.

Για μας η οικολογική σκέψη είναι αυτή που θέτει στο επίκεντρο την αποκέντρωση και την τοπική δράση και η Αυτοδιοίκηση αποτελεί φυσικό κύτταρο της δημόσιας ζωής.
Μέσα σ’ αυτό το πεδίο, λοιπόν, μπορούν να υλοποιηθούν οι βασικές επιλογές της για αποκέντρωση, τοπικότητα και συμμετοχή όλων των ενεργών πολιτών. Το οικολογικό όραμα για την Αυτοδιοίκηση απαιτεί ισορροπημένη και βιώσιμη κοινωνία με ζωντανή ύπαιθρο και συνεκτικές πόλεις σε ανθρώπινα μεγέθη.
Η σημερινή ελληνική πραγματικότητα όμως βρίσκεται στον αντίποδα αυτού του οράματος. Το τοπίο της οικολογικής κρίσης είναι σήμερα καθοριστικό και για την Αυτοδιοίκηση με το συγκεντρωτικό κράτος, τοπική διαχείριση κατά κανόνα αδιαφανή και κοντόφθαλμη, υπερ-διογκωμένες αφιλόξενες πόλεις και ύπαιθρο αποψιλωμένη από τον πληθυσμό της με αρκετούς οικισμούς στην Ελλάδα να έχουν ζωή μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες.
Παρ’ όλα αυτά είμαστε οι τελευταίοι που θα υποστηρίξουμε, ότι η Αυτοδιοίκηση πάει καλά και δεν χρειάζεται αλλαγές. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης τουλάχιστον δείχνουν περιορισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών και προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι εκθέσεις του Συνήγορου του Πολίτη δείχνουν σοβαρά και εκτεταμένα προβλήματα. Οι αρμοδιότητες, όπως όλοι ξέρουμε, είναι περιορισμένες, οι πόροι ανεπαρκείς και επισφαλείς. Με όλα τα προβλήματα και τις ανεπάρκειες της η Αυτοδιοίκηση δεν παύει να είναι όμως ο πλησιέστερος στον πολίτη θεσμός.
Γι’ αυτό, λοιπόν, θέλουμε Αυτοδιοίκηση ισχυρή, διαφανή και συμμετοχική. Θεσμικό πλαίσιο με τεκμήριο αρμοδιότητας υπέρ της Αυτοδιοίκησης. Κεντρική εξουσία περιορισμένη σε επιτελικό ρόλο ικανή να συνεργάζεται με την Αυτοδιοίκηση στη βάση μιας νέας σχέσης.
Η καθιέρωση Αυτοδιοίκησης σε επίπεδο Περιφέρειας έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση στην Ελλάδα. Αποτελεί ασφαλώς θετικό βήμα δημοκρατίας και αποκέντρωσης. Η πραγματική όμως πρόκληση για όλους μας είναι να την προχωρήσουμε και πέρα από τις αυτονόητες τυπικές μεταρρυθμίσεις που συγκεντρώνουν τη συναίνεση όλων των πρόσφατων κυβερνήσεων.
Πρώτο, λοιπόν, σημαντικό βήμα και σ’ αυτό θα σταθώ χωρίς να επεκταθώ, γιατί πολλές από τις θέσεις μας και τις απόψεις μας έχουν ήδη κατατεθεί από τον Μιχάλη τον Τρεμόπουλο, θα ήθελα να σταθώ στο θέμα της ενίσχυσης της συλλογικότητας στη διοίκηση των Δήμων και των Περιφερειών σε αντίθεση με το σημερινό σύστημα Αυτοδιοίκησης που έχει οικοδομηθεί γύρω από την έννοια του τοπικού άρχοντα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Γι’ αυτό, λοιπόν, προτείνουμε κύριο εκλεγμένο όργανο πρέπει να είναι το Περιφερειακό Συμβούλιο, απλή αναλογική, συνεργασία σε προγραμματική βάση και δικλείδες ασφαλείας που θα επιτρέπουν να μην μένει ακέφαλη η Περιφέρεια σε περίπτωση διαφωνίας.
Ο Περιφερειάρχης και οι τοπικοί και θεματικοί Αντιπεριφερειάρχες να αναδεικνύονται από το Περιφερειακό Συμβούλιο. Οι ρόλοι των θεματικών και τοπικών Αντιπεριφερειαρχών να μην συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο. Να μην υπάρχει κανένας περιορισμός στις υποψηφιότητες, πέρα από εκείνες που ισχύουν στις βουλευτικές εκλογές. Επείγουσες διορθώσεις στο εκλογικό σύστημα για να μην γίνουν τα Περιφερειακά Συμβούλια αποκλειστική υπόθεση των δύο πρώτων συνδυασμών.
Και για να αποδείξουμε το θέμα, του ότι προς τα εκεί οδηγούμαστε, κάτσαμε και κάναμε ένα σενάριο, μία μελέτη για να δούμε πώς θα είναι η σύνθεση των Περιφερειακών Συμβουλίων της χώρας εφαρμόζοντας τις υποθέσεις εργασίας, ότι οι Περιφέρειες μένουν στα σημερινά τους όρια, τα Συμβούλια θα έχουν 100 έδρες στην Αττική και στην Κεντρική Μακεδονία, 60 έδρες στους υπόλοιπους Νομούς και τα ποσοστά των συνδυασμών θα είναι αντίστοιχα με εκείνα των βουλευτικών του 2009.
Με τα δεδομένα, λοιπόν, αυτά και τα δεδομένα του «Καλλικράτη» με το ισχύον εκλογικό σύστημα απ’ αυτή τη μελέτη βγήκε το συμπέρασμα ότι τα δύο κόμματα εξουσίας θα έπαιρναν αθροιστικά το 97,6% των εδρών συγκεντρώνοντας το 77,40% των ψήφων. Τα μικρότερα κόμματα θα εξέλεγαν μόλις 21 από τους 860 συμβούλους σε όλη την Ελλάδα.
Ειδικά όσον αφορά την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αυτό που προκύπτει από τη μελέτη μας είναι, ότι από τις 100 έδρες τις 95 τις παίρνουν τα δύο μεγάλα κόμματα και μόνο 5 έδρες καταλαμβάνουν τα μικρά κόμματα. Κι αυτές οι 5 έδρες βγαίνουν μόνο στην εκλογική Περιφέρεια της Α’ Θεσσαλονίκης, όπου το εκλογικό μέτρο διαμορφώνεται στο 4,58%. 2 έδρες στο ΚΚΕ, 2 έδρες στο ΛΑ.Ο.Σ. και 1 στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Στους άλλους Νομούς: Ημαθίας, Πέλλας, Κιλκίς, Χαλκιδικής όπου το εκλογικό μέτρο ξεπερνάει το 9% και φτάνει στη Χαλκιδική στο 27,5%, κανένας άλλος συνδυασμός δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί. Αποδεικνύεται έτσι ότι γίνεται δύσκολη έως αδύνατη η εκλογή συμβούλων από μικρούς ή ανεξάρτητους συνδυασμούς.
Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, το Σχέδιο «Καλλικράτης» δεν μεταρρυθμίζει μόνο τους θεσμούς, αλλά οριοθετεί και τα ίδια τα τοπικά εκλογικά αποτελέσματα.
Τελειώνοντας, λοιπόν, θέλουμε να τονίσουμε, ότι εάν δεν θεσπιστεί η απλή αναλογική και παραμένει η εκλογή των δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων ανά εσωτερική εκλογική περιφέρεια θα πρέπει τουλάχιστον το εκλογικό μέτρο να υπολογίζεται με βάση τις έδρες της αντιπολίτευσης στο σύνολο της περιφέρειας ή του νέου Δήμου και όχι χωριστά σε κάθε εσωτερική εκλογική περιφέρεια.
Για τις έδρες που μένουν αδιάθετες στην πρώτη κατανομή, να αθροίζονται και τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα ψήφων από διαφορετικά περιφερειακά διαμερίσματα. Να μην ισχύει κανείς περιορισμός στο δικαίωμα υποψηφιότητας και κατάρτισης συνδυασμών για τους Δήμους και τις περιφέρειες πέρα από όσους προβλέπονται ήδη και στις βουλευτικές εκλογές.
Με τις σκέψεις αυτές και τελειώνοντας θεωρούμε, ότι το Σχέδιο «Καλλικράτης», όπως κατατέθηκε δύσκολα μπορεί να οδηγήσει την Αυτοδιοίκηση σε αναβάθμιση ή ακόμη με το γενικόλογο πλαίσιό του να αποτελέσει βάση ουσιαστικού διαλόγου.
Χρειάζεται ριζική και συνολική επανεξέταση, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μια Αυτοδιοίκηση απομακρυσμένη από τον πολίτη στην καλύτερη περίπτωση και με σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας και διαφάνειας στη χειρότερη.

Όχι σε ΄΄Καποδίστρια ΙΙ΄΄, Όχι σε ΄΄Καλλικράτη΄΄,

Την ανακοίνωση της Κίνησης Πολιτών την έχω πάρει εδώ και καιρό, αλλά την αναρτώ τώρα που είναι επίκαιρη:

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έχει ανάγκη από μεγέθυνση ούτε ως προς τον πληθυσμό ούτε ως προς την έκταση των ΟΤΑ, αλλά ούτε και όσον αφορά τις εξουσίες των δημάρχων και των προέδρων των Κοινοτήτων.
Αντίθετα, η Τοπική Αυτοδιοίκηση πάσχει από έλλειψη Οραμάτων, Πολιτικών, δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου, Κοινωνικής Ευθύνης και Άμεσης Δημοκρατίας.

Ο Δήμος Τεγέας να παραμείνει ως έχει !

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα το σχέδιό της για τη διοικητική μεταρρύθμιση, με την επωνυμία ΄΄Καλλικράτης΄΄, στοχεύοντας και υποσχόμενη με έναν νέο διοικητικό χάρτη της χώρας : Λιγότερο κράτος, περισσότερη αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, αποτελεσματικότερη λειτουργία προς όφελος του πολίτη, εξοικονόμηση χρηματοδοτικών πόρων, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη διαφάνεια, δημοκρατία και συμμετοχή του πολίτη, ισχυρότερους Δήμους.

Το ότι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης ( ΟΤΑ ), που προέκυψαν το 1998 με το νομοθετικό πλαίσιο ΄΄Καποδίστριας Ι΄΄, είναι αναποτελεσματικοί όσον αφορά την αντιμετώπιση βασικών ζητημάτων αρμοδιότητάς τους ( π.χ. διαχείριση απορριμμάτων ), το ότι χαρακτηρίζονται από κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος και χρέη, το ότι λειτουργούν με αδιαφάνεια και γραφειοκρατικά, όλα αυτά αποτελούν διαπιστώσεις ευρέως διαδεδομένες στην ελληνική κοινωνία. Πιστεύουμε ότι για την κακοδαιμονία αυτή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν ευθύνεται το – υποτιθέμενο μικρό – μέγεθος των ΟΤΑ. Το ότι τα παραπάνω φαινόμενα χαρακτηρίζουν και – μάλιστα εντονότερα – τους μεγάλους Δήμους των αστικών κέντρων πείθει για του λόγου το ασφαλές. Οι 1.034 ΟΤΑ της χώρας είναι ήδη αρκετά μεγάλοι και σε πληθυσμό και σε έκταση, μετά τις αναγκαστικές συνενώσεις του ΄΄Καποδίστρια Ι΄΄ ( Αξίζει να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι αρκετές άλλες χώρες της Ευρωπαїκής Ένωσης ( Ε.Ε. ) έχουν σημαντικά περισσότερους ΟΤΑ αναλογικά με τον πληθυσμό τους σε σύγκριση με την Ελλάδα [ Στην Ελλάδα οι ΟΤΑ έχουν σήμερα μέσο πληθυσμό 10.200 κατοίκους, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος για την Ε.Ε. είναι 5.100 κάτοικοι ανά δήμο. Στη Γαλλία ο μέσος όρος είναι 1.600 κάτοικοι, στην Αυστρία 3.400, στην Ισπανία 4.900, στη Γερμανία και την Ιταλία 7.100 κ.λπ. ] ).

Ο χωρίς αμφισβήτηση απαιτούμενος περιορισμός στη διασπάθηση και σπατάλη του δημόσιου χρήματος που διαχειρίζονται οι ΟΤΑ, μπορεί κάλλιστα να επιτευχθεί χωρίς να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο τα μεγέθη των δήμων. Και η αποτελεσματική λειτουργία των δήμων μπορεί να επιτυγχάνεται με διαδημοτικές συνεργασίες, εκεί όπου αυτό απαιτείται ( π.χ. διαχείριση απορριμμάτων, ύδρευση, τεχνικές και οικονομικές υπηρεσίες κ.λπ. ).

Οι συγχωνεύσεις αγροτικών ΟΤΑ στους δήμους των αστικών κέντρων θα σημάνουν ένα ακόμη άλμα αστικοποίησης και, συνακόλουθα, ερημοποίησης της υπαίθρου.
Μια πολιτική ενδυνάμωσης της υπαίθρου, αναστροφής της πληθυσμιακής αποψίλωσης και της παραγωγικής απογύμνωσής της, της ριζικής αντιμετώπισης της ερημοποίησης και της περιβαλλοντικής υποβάθμισής της, πολιτική που είναι απολύτως αναγκαία σήμερα, δεν συνάδει ούτε με τις συνενώσεις των ΟΤΑ της υπαίθρου ούτε με την προσκόλησή τους στους ΟΤΑ των αστικών κέντρων ούτε με τις τάσεις ενίσχυσης της αστυφιλίας που θέλοντας και μη προωθεί ο επιδιωκόμενος γιγαντισμός των Δήμων.

Η μεγέθυνση των ΟΤΑ και μάλιστα με υποχρεωτικές συνενώσεις δεν πρόκειται να απαλλάξει την πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση της χώρας από τα σοβαρά προβλήματα που τη συνοδεύουν.
Αντίθετα, υπάρχουν μικροί ΟΤΑ, Κοινότητες των 500 - 1000 κατοίκων, που έχουν να επιδείξουν λαμπρό έργο για τον τόπο τους. Κάποιοι άνθρωποι με όραμα και μεράκι στις λίγες Κοινότητες που εναπόμειναν στη χώρα άρπαξαν την ευκαιρία που τους δόθηκε το 1998 -- έχοντας δικό τους νοικοκυριό – και έκαναν θαύματα : η Ανάβρα και η Μακρυνίτσα στη Μαγνησία, οι Καρυές στη Λακωνία, το Νυμφαίο στη Φλώρινα, το Πάπιγκο στα Ιωάννινα, ο Πάνορμος στην Τήνο και αρκετές άλλες. Κόντρα στη γενικότερη μιζέρια ευτύχησαν να κάνουν το μεράκι τους έργο και τον τόπο τους ξεχωριστό. Για πιο λόγο λοιπόν τα χωριά αυτά θα πρέπει αναγκαστικά να ενωθούν με άλλα 30 – 40 ή 50 χωριά, αντί να παραμείνουν ως έχουν και να αποτελέσουν πηγή άντλησης κατευθυντήριων συμπερασμάτων για την απαιτούμενη διοικητική μεταρρύθμιση ;
Το μικρό μέγεθος των ΟΤΑ είναι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την πραγμάτωση της Τοπικής Αυτο – Διοίκησης, της συμμετοχής δηλ. των δημοτών στα κοινά. Αντίθετα, η προτεινόμενη με το σχέδιο ΄΄Καλλικράτης΄΄ διοικητική μεταρρύθμιση βάζει οριστικό τέλος στη μακραίωνη παράδοση της κοινοτικής αυτοδιοίκησης που υπάρχει στον τόπο μας. Διότι η συνένωση δήμων και διαμερισμάτων, που οδηγεί σε διόγκωση του μεγέθους των νέων δήμων, αφαιρεί από τους ΟΤΑ το βασικότερο λόγο ύπαρξής τους, την αμεσότητα με τον πολίτη και το περιβάλλον της περιοχής τους.


Για όλους τους παραπάνω λόγους και χωρίς καμία διάθεση τοπικισμού, ως δημότες του Δήμου Τεγέας απαιτούμε :

Ο Δήμος Τεγέας να παραμείνει ως έχει στα σημερινά διοικητικά όριά του.

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ΑΠΟ 333 ΕΩΣ 343 ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΤΟΥ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»


Σημαντικά αποσπάσματα του "Καλλικράτη":

Κανένας ΟΤΑ με πληθυσμό κάτω από 10.000

Σε 333 με 343 από τους 1034 (910 δήμοι και 124 κοινότητες) μειώνονται οι δήμοι του «Καλλικράτη».
- Με βάση την απογραφή του 2001 πλην των νησιωτικών και των ορεινών περιοχών δεν υπάρχει δήμος με πληθυσμό κάτω από 10.000 για αυτούς που συνενώνονται και 12.000 για αυτούς που παραμένουν αυτόνομοι.

- Στις μητροπολιτικές περιοχές των πολεοδομικών συγκροτημάτων Αθηνών και Θεσσαλονίκης το πληθυσμιακό αυτό όριο ανεβαίνει στις 25.000 κατοίκους.

- Τα μεγάλα αστικά κέντρα συνενώνονται με όμορους δήμους που αποτελούν στην ουσία συνέχεια τους, ανεξαρτήτως πληθυσμού.

- Στους ορεινούς το πλαφόν θα αγγίζει τις 2.000 ενώ κάθε νησί θα αποτελεί και ανεξάρτητο δήμο
-Οι πενήντα επτά σημερινές νομαρχίες και τα δεκαεννιά επαρχεία αντικαθίστανται από 13 αιρετές περιφέρειες, ενώ οι σημερινές 13 περιφέρειες αντικαθίστανται από επτά κεντρικές διοικήσεις.

-Οι 16.150 δημοτικοί σύμβουλοι όλης της χώρας συμπυκνώνονται στους μισούς, το ίδιο και οι 195 αντινομάρχες που θα αντικατασταθούν από μισούς περίπου αντιπεριφερειάρχες. Επίσης από τους 1.396 νομαρχιακούς συμβούλους θα μείνουν μόλις 703 περιφερειακοί σύμβουλοι.

-Υπολογίζεται ότι οι σημερινές 50.000 θέσεις πολιτικού προσωπικού θα μειωθούν τουλάχιστον στο μισό.
-Τα 6.000 νομικά πρόσωπα των δήμων μειώνονται σε 2.000

ΝΟΜΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Α. Συνιστώνται οι κατωτέρω δήμοι:
1. Δήμος Βόλου με έδρα το Βόλο αποτελούμενος από τους δήμους α. Αγριάς β. Αισωνίας γ.
Βόλου δ . Ι ωλκού ε . Ν έας Α γχιάλου σ τ. Ν έας Ι ωνίας ζ . Πορταριάς η. Αρτέμιδας και την
κοινότητα Μακρινίτσης, οι οποίοι καταργούνται.
2. Δήμος Ρήγα Φεραίου με έδρα το Βελεστίνο αποτελούμενος από τους δήμους α. Κάρλας β.
Φέρων και την κοινότητα Κεραμιδίου, οι οποίοι καταργούνται.
3. Δήμος Ανατολικού Πηλίου με έδρα τη Ζαγορά αποτελούμενος από τους δήμους α.
Ζαγοράς και β. Μουρεσίου, οι οποίοι καταργούνται.
4. Δήμος Αλμυρού με έδρα τον Αλμυρό αποτελούμενος από τους δήμους α. Αλμυρού β.
Πτελεού γ. Σούρπης και την κοινότητα Ανάβρας, οι οποίοι καταργούνται.
5. Δήμος Νότιου Πηλίου με έδρα την Αργαλαστή αποτελούμενος από τους δήμους α.
Αργαλαστής β. Αφετών γ. Μηλέων δ. Σηπιάδος και την κοινότητα Τρικερίου, οι οποίοι
καταργούνται.
Β. Στους δήμους Αλοννήσου, Σκιάθου, Σκοπέλου δεν επέρχεται καμία μεταβολή
Γ. Ο δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου χαρακτηρίζεται ως ορεινός.

Η Κοτσαμπάμπα αφετηρία ριζοσπαστικών αντιστάσεων και πλανητικών κινητοποιήσεων

Του Γιώργου Μητραλιά, από το ιστολόγιο http://ecoleft.blogspot.com/2010/04/blog-post_25.html

Tι κι αν το αντικείμενό της ήταν η κλιματική κρίση, το υπ’αριθμόν 1 πρόβλημα της ανθρωπότητας; Τι κι αν η συμμετοχή ήταν μαζική (31.000 αγωνιστές και ακτιβιστές από τις 5 ηπείρους), ξεπερνώντας κάθε προσδοκία; Τι κι αν δεν έλειψαν οι αρχηγοί κρατών, έστω κι αν αυτοί (Τσάβες, Κορρέα, Μοράλες, Ορτέγκα) δεν ορκίζονται στο όνομα του ιμπεριαλισμού; Τι κι αν υπήρξαν όλα τα συστατικά (άφθονος «εξωτισμός» και «χρώμα» των ιθαγενικών κινημάτων από την Αλάσκα μέχρι τη Γη του Πυρός) της πιο πιασάρικης τηλεοπτικής παραγωγής; Η Συνδιάσκεψη των Λαών για τη Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας-Γης, που διεξήχθη με μεγάλη επιτυχία από τις 19 μέχρι τις 22 Απριλίου στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας, «θάφτηκε» κυριολεκτικά από όλα τα μεγάλα δυτικά –και «φυσικά» και τα ελληνικά- ΜΜΕ, που αρνήθηκαν να δώσουν την παραμικρή εικόνα της, την παραμικρή πληροφορία για τις εργασίες της.
Αναμενόμενος…αλλά μάταιος ο κόπος τους! Οι τρεις μέρες της Κοτσαμπάμπα έγραψαν κιόλας ιστορία καθώς τίποτα δεν είναι πια όπως πριν από αυτές. Καταρχήν, κάλυψαν ένα τεράστιο κενό δίνοντας για πρώτη φορά το λόγο στους «από κάτω» του πλανήτη μας, που είχαν καταδικαστεί σε διακοσμητικό ρόλο στις διάφορες Κοπεγχάγες των «από πάνω». Κατόπιν, κατάφεραν να αποτελέσουν την εναλλακτική πρόταση και συνάμα την ελπίδα που τόσο έχει ανάγκη η ανθρωπότητα μετά από τις αλλεπάλληλες παταγώδεις αποτυχίες των «από πάνω», με πιο πρόσφατη εκείνη της διάσκεψης της Βόννης μόλις 10 μέρες πριν από τη Κοτσαμπάμπα. Και τέλος, άρθρωσαν ένα ριζικά διαφορετικό λόγο που, εντοπίζοντας στον καπιταλισμό την κύρια αιτία της κλιματικής καταστροφής, προχωράει σε τολμηρές διεκδικητικές προτάσεις ικανές να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν εκατομμύρια ανθρώπους.
Φυσικά, θα πρέπει να μεταφραστούν το συντομότερο δυνατό στα ελληνικά και οι 9 σελίδες του «Συμφώνου των Λαών» που, συνοψίζοντας τα πορίσματα των 17 ομάδων εργασίας της συνδιάσκεψης, αποτελεί σίγουρα ένα ιστορικό ντοκουμέντο, δίνοντας ευθύς εξ αρχής τον τόνο με διαπιστώσεις όπως: «Σήμερα, η Μητέρα Γη μας είναι πληγωμένη και κινδυνεύει το μέλλον της ανθρωπότητας». Ή επίσης, «Αντιμετωπίζουμε τη τελική κρίση του πατριαρχικού πολιτισμικού μοντέλου που βασίζεται στην υποταγή και τη καταστροφή των ανθρώπινων όντων και της φύσης, που επιταχύνθηκε με τη βιομηχανική επανάσταση». Και ακόμα, «υπό το καπιταλισμό, η Μητέρα Γη μετατρέπεται μόνο σε πηγή πρώτων υλών και τα ανθρώπινα όντα σε παραγωγικά μέσα και σε καταναλωτές, σε πρόσωπα που αξίζουν για αυτό που έχουν και όχι για αυτό που είναι». Και όλα αυτά επειδή «το καπιταλιστικό σύστημα μας έχει επιβάλει μια λογική του ανταγωνισμού, της προόδου και της απεριόριστης ανάπτυξης. Αυτό το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης επιδιώκει το χωρίς όρια κέρδος, αποκόπτοντας τα ανθρώπινα όντα από τη φύση, εγκαθιδρύοντας μια λογική κυριαρχίας πάνω στα ανθρώπινα όντα, μετατρέποντας τα πάντα σε εμπορεύματα»…

Το Σύμφωνο των Λαών δεν περιορίζεται όμως μόνο στη διάγνωση των βαθύτερων αιτίων του κακού. Προχωράει και σε προτάσεις για τη θεραπεία του, όπως όταν προλειαίνει το έδαφος π.χ. για τη δημιουργία ενός «Διεθνούς Δικαστηρίου Κλιματικής και Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης» που θα δικάζει κράτη, επιχειρήσεις και άτομα που συμβάλουν στην επιδείνωση της κλιματικής και περιβαλλοντικής κρίσης. Ή για την οργάνωση ενός Παγκόσμιου Δημοψηφίσματος, που θα μπορούσε να διεξαχθεί στις 22 Απριλίου 2011, για να απαντήσει η ανθρωπότητα (στόχος είναι να ψηφίσουν 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι) σε ερωτήματα όπως «η μεταφορά των στρατιωτικών δαπανών σε ένα ταμείο για την υπεράσπιση του πλανήτη» ή «η εγκατάλειψη της υπερπαραγωγής και της υπερκατανάλωσης που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό μοντέλο»!

Το κυριότερο και πιο πολύτιμο αποτέλεσμα των τριών ημερών της Κοτσαμπάμπα είναι όμως, το κάλεσμα για τη δημιουργία του «Παγκόσμιου Κινήματος των Λαών για τη Μητέρα Γη», ενός ενωτικού, ανοιχτού, ριζοσπαστικού και δημοκρατικού κινηματικού δικτύου πλανητικής εμβέλειας, «με στόχο να συντονίζει τη δράση όλων μας»! Σε εμάς εδώ στην Ελλάδα απομένει τώρα το πιο σημαντικό αλλά συνάμα και το πιο δύσκολο: να εμπνευστούμε και να επωφεληθούμε από το ιδρυτικό γεγονός της Κοτσαμπάμπα, για μην μείνει η χώρα μας έξω από αυτό το παγκόσμιο κίνημα σωτηρίας του ανθρώπινου είδους, που απαιτούν οι χαλεποί καιροί μας…

Το ΔΝΤ και τα εληνικά μεσοστρώματα

Από μια μελέτη που έχει γίνει για 41 χώρες που κατά καιρούς έχουν υπαχθεί στο ΔΝΤ, το συμπέρασμα ήταν πως τα σκληρά μέτρα οδήγησαν στην παραπέρα καταστροφή των οικονομιών τους και στη μεγαλύτερή τους εξάρτηση από το Ταμείο.
Μόνο στην περίπτωση της Αργεντινής έχουμε ανάκαμψη, αλλά γιατί ακολούθησε εντελώς αντίθετες συνταγές από αυτές που επέβαλε το ΔΝΤ. Αυτό έγινε μετά την ανατροπή της κυβέρνησης από τις μεγάλες λαϊκές εξεγέρσεις-λόγω των μέτρων που είχαν οδηγήσει στην κατάρρευση του πέζος. Η νέα κυβέρνηση αναγκάσθηκε να αντιστρέψει τις προτεραιότητες του ΔΝΤ, προωθώντας την τοπική παραγωγή, μειώνοντας δραστικά τις εισαγωγές, περιορίζοντας τις ξένες επενδύσεις και κρατικοποιώντας την κεντρική τράπεζα της χώρας. Οι τοπικές αρχές, παίρνοντας παράδειγμα από τις διάφορες κοινότητες και γειτονιές που είχαν οργανώσει τις μεταξύ τους συναλλαγές χωρίς χρήμα, εξέδωσαν «τοπικά ομόλογα», τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σαν νόμισμα πληρωμής των εργαζόμενων. Αυτοί με τη σειρά τους τα χρησιμοποιούσαν για την αγορά τοπικών προϊόντων. Μάλιστα αυτά τα ομόλογα μπορούσαν να καταγραφούν στα λογιστικά βιβλία της κεντρικής τράπεζας σαν καταθέσεις και ενεργητικό για παραπέρα χρηματοδοτήσεις.
Τα ελληνικά μεσαία στρώματα, που έφεραν στη κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, για να εφαρμόσει σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, αν αφήσουν να ολοκληρωθούν τα άκρως φιλελέυθερα μέτρα του ΔΝΤ, θα υπογράψουν την ίδια τη διάλυσή τους. Θα πρέπει να το πάρουν απόφαση οτι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, δεν μπορούμε να γίνουμε "Δανία του Νότου".
Αν δεν πουν τώρα στοπ, θα γίνουμε μια κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας, μια κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη, αλλά με αυτοδικία, μια παρασιτική κοινωνία, όπου δεν θα μπορεί να δώσει αυθεντικά κινήματα ανατροπής παρά μόνο αυτοκαταστροφικά.
Μπορούμε όμως να γίνουμε ξανά μια οικο-αγροτογεωργική χώρα, στηριζόμενοι στην τοπική οικοπαραγωγή, στην τοπική αγορά και τοπικά νομίσματα, στον οικοτουρισμό, στην εναλλακτική ανεμοηλιακή ενέργεια, στην αμεσοδημοκρατική-τοπικοποιημένη κοινωνία της ισοκατανομής αγαθών και εξουσίας.
Μόνο έτσι οι νέες γενιές δεν θα στραφούν στην εξωτερική μετανάστευση, αλλά πιθανά προς τη εσωτερική "μετανάστευση". Να αφήσουν την πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα, που είναι πια αβίωτες, να βρουν δημιουργική διέξοδο και να ξαναδώσουν ζωή στη περιφέρεια. Μόνο με ένα τέτοιο ρεύμα "επανατοπικοποίησης" υπάρχει ελπίδα να αντιμετωπίσουμε θετικά το μέλλον και από "αδύνατο κρίκο" του καπιταλισμού να γίνουμε ο "δυνατός κρίκος" της νέας μετά την "ανάπτυξη" εποχής.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

ΔΙΚΗ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ


Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους.
Τρεισήμισυ χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγεί στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες.
Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο.

Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης».
Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε ένοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της.

Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο.
Σήμερα, μετά τρεισήμισυ χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της.
Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών.
Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης.
Αθήνα, 12 Απριλίου 2010


ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
• Παγκόσμια Πορεία Γυναικών
• Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας
• Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη
• Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών
• Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας
• Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
• Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών
• Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος
• Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ
• Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
• Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ
• Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων

Επιμένετε στο εμφιαλωμένο νερό;

ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΒΟΛΟΥ

Σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει ο υπερκαταναλωτισμός, η υπερβολή και το πλαστικό, είναι απόλυτα φυσικό να δημιουργούνται συνεχώς πλαστικές ανάγκες.
Η πιο συνηθισμένη σήμερα παγκοσμίως, είναι το γνωστό εμφιαλωμένο νερό! Η μόδα του εμφιαλωμένου νερού έχει επηρεάσει και τον Έλληνα πολίτη που το έχει εντάξει στην καθημερινότητά του

Γιατί χρειάζεται το νερό ο οργανισμός μας;
Το σώμα μας αποτελείται από νερό κατά 70%. Το νερό μας διατηρεί στη ζωή.
Μεταφέρει υδατοδιαλυτές βιταμίνες και λοιπά συστατικά στα όργανα, στους ιστούς, στα κύτταρα.
Υγραίνει τα μάτια, το στόμα, τις ρινικές κοιλότητες, τις αναπνευστικές οδούς.
Ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος.
Καθαρίζει τα νεφρά από τις τοξικές ουσίες.
Πρέπει να πίνουμε 1,5 έως 2 λίτρα νερό την ημέρα (6-8 ποτήρια)

Τι είναι το νερό και από τι εξαρτάται η ποιότητα του;
Το νερό, είναι η γνωστή μας χημική ένωση Η2Ο. Η ποιότητα του εξαρτάται από τις πρόσθετες ουσίες που περιέχει σε διάλυση ή αιώρηση.
Το νερό της πηγής και της βρύσης βρίσκεται στη φυσική του κατάσταση, περιέχει διαλυμένο οξυγόνο και έτσι δεν προσβάλλεται από τοξικούς μικροοργανισμούς
Όμως όταν το νερό μείνει σε ένα μπουκάλι για αρκετό διάστημα, τότε χάνει το οξυγόνο του, παλιώνει και μπορεί να προσβληθεί από επικίνδυνα μικρόβια, ειδικά όταν βρεθεί σε υψηλές θερμοκρασίες

Τι προβλήματα υπάρχουν στο εμφιαλωμένο νερό;
Το εμφιαλωμένο νερό δεν είναι τίποτε άλλο από νερό βρύσης ή πηγής!
Όλοι έχουμε παρατηρήσει που αποθηκεύονται τα εμφιαλωμένα νερά. Σχεδόν ποτέ δεν διατηρούνται σε θερμοκρασία κάτω των 18°C, όπως ορίζει σαφώς η νομοθεσία. Αποθηκεύονται σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος 30°C και 38 °C οπότε τελικά το νερό που πίνουμε μεταβάλλεται από π.χ.ασβεστούχο σε «μικροβιούχο». Η ανυπαρξία συνεχών και αυστηρών ελέγχων βάζει σε κίνδυνο την υγεία των καταναλωτών
Τι δείχνουν οι έρευνες
Σύμφωνα με έρευνες, μεγάλο ποσοστό των δειγμάτων εμφιαλωμένου νερού που ελέγχθηκαν, δεν πληρούσε τις προδιαγραφές της νομοθεσίας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι κύριοι «ένοχοι» για τη μικροβιολογική μόλυνση (κολοβακτηρίδια, ψευδομονάδες και άλλα μικρόβια) των εμφιαλωμένων νερών είναι ο εξοπλισμός της εμφιάλωσης και κυρίως η θερμοκρασία αποθήκευσης των εμφιαλωμένων νερών.

Είναι φθηνότερο το εμφιαλωμένο νερό;
Πληρώνουμε 1.000 φορές ακριβότερο ένα προϊόν που υπάρχει άφθονο στο σπίτι και στη φύση….
Έχει φθάσει το 1 λίτρο εμφιαλωμένο νερό να κοστίζει όσο και ένα λίτρο βενζίνης.
Το νερό βρύσης κοστίζει 1,00 € το 1 κυβικό μέτρο δηλαδή τα 1000 λίτρα.
Το εμφιαλωμένο κοστίζει από 0,5 έως 2 € το λίτρο δηλαδή πάνω από 1.000€ το ένα κυβικό μέτρο!


Πλαστικά μπουκάλια
Τα πλαστικά μπουκάλια κατασκευάζονται από πετρέλαιο
Καταναλώνουμε σ’ όλη τη γη 154.000.000.000 λίτρα εμφιαλωμένο νερό. Αυτό για να συσκευαστεί χρειάζεται 100.000.000 λίτρα πετρέλαιο.Για να μεταφερθεί το μπουκάλι στον τελικό καταναλωτή (μέσω πλοίων, φορτηγών κτλ.) καταναλώνει πάλι πετρέλαιο.

Ρύπανση Όταν ο τελικός καταναλωτής πιει το νεράκι του, το μπουκάλι καταλήγει συνήθως στα σκουπίδια ή στη φύση και χρειάζεται τουλάχιστον 300 χρόνια για να λειώσει.Τα πλαστικά μπουκάλια αντιπροσωπεύουν το 20% των απορριμμάτων. Αν αποτεφρωθούν εκλύουν χλωρίνη σε αέριο και τοξικά βαρέα μέταλλα. Αν ανακυκλωθούν, μεταφέρονται σε άλλες χώρες για να διασπαστούν (επιπλέον πετρέλαιο για μεταφορά).

Ποιες είναι οι κατηγορίες εμφιαλωμένων νερών;
Επιτραπέζιο νερό:
Επιτρέπεται να είναι οποιασδήποτε προέλευσης (π.χ. από γεώτρηση, από πηγή, από λίμνη, από ποτάμι, ) και ενδέχεται να έχει υποβληθεί σε απολύμανση. Πρακτικά, η σύσταση του είναι ίδια με το νερό της βρύσης.
Φυσυκό μεταλικό νερό:
Έχει υπόγεια προέλευση και αντλείται από φυσικές πηγές, ενώ δεν επιτρέπεται να υποστεί απολύμανση. Περιέχει περισσότερα ανόργανα άλατα, ιχνοστοιχεία ή άλλα συστατικά.
Ανθρακούχο Νερό:
Το ανθρακούχο νερό περιέχει διοξείδιο του άνθρακα, είτε φυσικής, είτε τεχνικής προέλευσης

Kαι τα δάση μας πίστες αγώνων Εντούρο;

Από Πολιτικές Κινήσεις - Αίγινα:

Παρά την αντίθετη γνωμάτευση του Δασαρχείου Πειραιά, τα ερωτήματα και τις αντιδράσεις πολιτών και συλλόγων, τελέστηκαν εν τέλει στην Αίγινα οι αγώνες Attika Enduro Cup.
Η πράξη δυστυχώς έδειξε πως τέτοιοι αγώνες δεν καλύπτονται από κανένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο επαρκές να εξασφαλίσει τη νομιμότητα, την ασφάλεια. Αποτελεί η παράνομη τέλεσή τους ένα ακόμη ξέφραγο αμπέλι αυθαιρεσίας, όπως και πολλά άλλα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα, ένας Δήμος, μερικοί χορηγοί και μια λέσχη Εντούρο να μπορούν χωρίς συνέπειες να παραβαίνουν και να αγνοούν τους νόμους. Γι άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως στην Ελλάδα υπεύθυνοι δεν υπάρχουν γιατί όλοι είναι ανεύθυνοι και υπεύθυνοι ταυτόχρονα.
Με την ίδια λογική που κάποιος χτίζει ένα αυθαίρετο στο δάσος ή πετάει εκεί τα μπάζα του, κατά παράβαση της δασικής νομοθεσίας και παρά την αντίθετη γνωμάτευση του Δασαρχείου Πειραιά, τελέστηκαν εν τέλει στην Αίγινα οι αγώνες.
Ουδέποτε, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις και ερωτήσεις πολλών πολιτών και συλλόγων μάθαμε αν υπήρχαν άδειες για την τέλεση των αγώνων, αν είχε ερωτηθεί η αρχαιολογική υπηρεσία και το κυριότερο, αν συνέβαινε ένα ατύχημα, ποιος θα ήταν υπεύθυνος;
Δεν φάνηκε να αναλαμβάνει ευθύνες ούτε η αστυνομία, ούτε ο Δήμος, ούτε η Λέσχη, ούτε εν τέλει και το δασαρχείο το οποίο, παρά την αρνητική του γνωμάτευση δεν είχε αρμοδιότητα να τους ακυρώσει. Μοναδικό κριτήριο για την τέλεσή τους υπήρξε η διασκέδαση και το κοντόφθαλμο κέρδος μερικών εις βάρος του περιβάλλοντος αλλά και της μακροπρόθεσμης βιώσιμης ανάπτυξης στο νησί.
Αυτό ανέδειξε μια σειρά προβλημάτων που ξεπερνούν τα στενά όρια της Αίγινας και αφορούν ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια: ποιες περιοχές, με ποιους όρους, και με ποιες προδιαγραφές περιβαλλοντικές, ασφάλειας ή άλλες ( πχ χώροι κοντά σε μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, δάση, μονοπάτια κτλ) είναι ενδεδειγμένες να επιτρέπονται τέτοιοι αγώνες; Υπάρχουν σαφείς περιβαλλοντικοί και άλλοι όροι ή ο καθένας κάνει ο,τι θέλει;
Η ουσία, πέρα από το ότι πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κατανοητό σε αυτή τη χώρα πως οι νόμοι δεν είναι για διακόσμηση και πρέπει να υπάρχουν συνέπειες από την μη εφαρμογή τους, όποιος κι αν είναι ο παραβάτης, πολίτης, πολιτικός ή δημοτική αρχή, βρίσκεται στον καθορισμό του είδους της ανάπτυξης που θέλουμε για το νησί μας;
• Θέλουμε μια Αίγινα με υγιές φυσικό περιβάλλον ή μια Αίγινα του θορύβου, των μπαζών, των σκουπιδιών και των αυθαιρέτων;
• Θέλουμε μια Αίγινα που να σέβεται την πολιτιστική της κληρονομιά προσελκύοντας υψηλού επιπέδου επισκέπτες στο νησί ή κοντόφθαλμες "αρπαχτές" που όμως υποβαθμίζουν το περιβάλλον υποσκάπτοντας το μέλλον του νησιού, ακόμη και οικονομικά;
Σύμφωνα με τους ίδιους τους μοτοσικλετιστές στο portal της Αίγινας "Το καραβάνι τον αγωνιζόμενων κινήθηκε σε μια διαδρομή που περιλάμβανε άσφαλτο, δασικούς δρόμους και ορεινά μονοπάτια, περνώντας από τις περιοχές, Κυψέλη, Αγίους Ασώματους, Τζικιδες, ανηφορίζοντας προς το μοναστήρι τις Χρυσολεόντισσας σε χώρο που παραχώρησε η Μονή για το σκοπό αυτό".
Η φράση και μόνο αυτή μας δείχνει την ασέβεια όχι μόνο προς τον νόμο αλλά και το μέγεθος της ζημιάς: ολόκληρη η Αίγινα οργώθηκε οριζοντίως και καθέτως από τις ρόδες δύο φορές ώστε κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο σε ένα νησί με διάμετρο όχι πολύ πάνω από 25 χιλιόμετρα να διασχίσουν 110. Είναι προφανές πως η Αίγινα είναι πολύ μικρή σε κλίμακα για τέτοιου είδους διοργανώσεις.
Θάμνοι και μικρά δέντρα ποδοπατήθηκαν, χώμα εκσφενδονίστηκε με την περιστροφή, η ησυχία διαταράχτηκε, σκουπίδια σκορπίστηκαν παντού, η καθημερινότητα όσων (της πλειοψηφίας των κατοίκων) δεν ενδιαφέρονται για τέτοια θορυβώδη θεάματα διαταράχτηκε, απειλώντας ακόμη και την σωματική ακεραιότητα. Κατά το ρεπορτάζ της Νέας Εποχής "Η εκδήλωση τελικά πραγματοποιήθηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα". Εμάς αυτό που μας προβληματίζει είναι ακριβώς η λέξη "τελικά" που μοιάζει να γράφεται με ανακούφιση. Τι θα είχε γίνει αν "τελικά" είχαμε ένα ατύχημα; Θα ψάχναμε ακόμη, όπως πολύ πρόσφατα στο Πολυδένδρι όπου σε ανάλογους αγώνες σκοτώθηκε ένα παιδί, ποιος είχε την ευθύνη και δεν θα τον βρίσκουμε; Μπορούν τουλάχιστον οι διοργανωτές να μας απαντήσουν αν είχαν πληρώσει ασφάλιστρα σε ασφαλιστική εταιρία που θα κάλυπτε την περίπτωση ατυχήματος;
Ας μας πουν ακόμη πώς ερασιτέχνες δημοσιογράφοι μιας μικρής τοπικής εφημερίδες μπορούν να αντικαθιστούν τους ειδικούς και να αποφαίνονται πως δεν υπήρξε καμία ουσιαστική ζημιά στα μονοπάτια και στο δάσος, πόσο μάλιστα που η άποψή τους προκαταλαμβάνεται από το γεγονός πως ήταν και χορηγοί. Μπορούν να μας απαντήσουν αν πατήθηκαν σπάνια και απειλούμενα είδη λουλουδιών;
Στη χώρα μας όμως, ο,τι δηλώσεις είσαι...
Υπάρχουν πάμπολλες ευκαιρίες να αναπτυχθεί ο αθλητισμός στο νησί μας, κατάλληλες και συμβατές με το θαλάσσιο και νησιωτικό περιβάλλον του, τα μεγέθη του και τα μνημεία του: ιστιοπλοΐα, κωπηλασία, κολύμβηση, ποδήλατο, βάδην, πεζοπορία...
Θέλουμε να γνωρίζουμε γιατί η Δημοτική αρχή επέλεξε τον αθλητισμό εκείνο που ΔΕΝ ταιριάζει στο νησί και πρόδωσε ταυτόχρονα τις αρχικές προσδοκίες πολλών κατοίκων από αυτήν, όσων πίστευαν πως διέθετε περισσότερη περιβαλλοντική ευαισθησία από τις προηγούμενες δημοτικές αρχές.

Όχι στο σχέδιο «Καλλικράτης»

Οι απόψεις της Παρέμβασης Πολιτών Βόλου-Μαγνησίας σχετικά με τον «Καλλικράτη» και τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση που ετοιμάζει η κυβέρνηση:

Το πλαίσιο του «Καλλικράτη»

Με αφορμή την οικονομική του κρίση το καπιταλιστικό σύστημα κλιμακώνει μία ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις των εργαζομένων, προσπαθώντας να μπει σε έναν νέο μεγάλο κύκλο κερδοφορίας. Φορείς αυτής της πολιτικής οι αστικές κυβερνήσεις ( του ΠΑΣΟΚ σήμερα, της ΝΔ χθες) που υλοποιούν ένα αντιδραστικό πρόγραμμα «εξόδου από την κρίση» στις πλάτες της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών. Μειώσεις μισθών, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, φορολογική επιδρομή με άμεσους και έμμεσους φόρους, προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, αστυνομική βία και τρομοκρατία απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Αυτή είναι, σήμερα, η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που βρίσκει , την συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια προωθείται και η «μεταρρύθμιση» της διοικητικής διάρθρωσης της χώρας με το «σχέδιο Καλλικράτης». Στόχος, όπως μας λένε, η αποκέντρωση, ο εκσυγχρονισμός και η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών καθώς και περισσότερη…ανάπτυξη !

Ο «Καλλικράτης» και το τέλος της τοπικής αυτοδιοίκησης

Η δεύτερη φάση της διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας, δεκατρία χρόνια μετά το σχέδιο «Καποδίστριας», έρχεται να ολοκληρώσει την ουσιαστική κατάργηση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ενός θεσμού που έχει τις ρίζες του στη λαϊκή αυτό-οργάνωση ως προσπάθεια αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στην κεντρική εξουσία.
Οι λίγοι και μεγάλοι Δήμοι που προβλέπει το νέο σχέδιο και η δημιουργία τεράστιων Περιφερειών με κατάργηση των Νομαρχιών αφαιρούν κάθε νόημα από τον όρο «τοπική αυτοδιοίκηση».
Η νέα διοικητική δομή θα είναι ένα παράρτημα της κεντρικής εξουσίας, εντελώς αποξενωμένη από το λαό. Ο λαός όχι μόνο θα χάσει την όποια δυνατότητα άσκησης ελέγχου και πίεσης στους Δήμους, αλλά, αντίθετα, θα γίνει πιο ευάλωτος στην αντιλαϊκή πολιτική που θα προωθείται από αυτούς. Το τοπικό πρόβλημα δε μπορεί, πλέον, να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο, από μια διοίκηση ξεκομμένη και από τον τόπο και από τους κατοίκους του.

Διοικητική μεταρρύθμιση ενάντια στο λαό

Οι Δήμοι και οι Νομαρχίες ήταν ήδη ενδιάμεσοι θεσμοί και φορείς της κεντρικής αντιλαϊκής πολιτικής, υπεύθυνοι σε πολλές περιπτώσεις για τη μεταφορά της και την εφαρμογή της απέναντι στο λαό. Το σύνολο της αντεργατικής νομοθεσίας (ελαστικοποίηση) έχει εφαρμοσθεί από τους Δήμους και τις Νομαρχίες . Παράδοση των ελεύθερων χώρων στο κεφάλαιο μέσω ΣΔΙΤ και εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικής και πολιτιστικής δραστηριότητας των πολιτών( Δήμος επιχείρηση- πολίτης πελάτης.) Αυτός ο ενδιάμεσος χαρακτήρας πλέον ανατρέπεται από την επιδίωξη για μεταφορά των κρατικών λειτουργιών στις Περιφέρειες και τους Δήμους, ώστε, ιδανικά, να φτάσει κάποτε το κράτος να έχει έναν επιτελικό ρόλο και μόνο.
Παρότι ο «Καλλικράτης» έχει …στολιστεί με μπόλικη φιλολογία περί αποκέντρωσης των εξουσιών, δημοκρατικής και σύγχρονης λειτουργίας στις κατευθύνσεις που ήδη λειτουργεί η κρατική διοίκηση στην Ευρώπη, η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση και το σύστημα επιδιώκουν ένα συνολικά πιο αποτελεσματικό κράτος, για τους ίδιους όμως και όχι για το λαό. Ένα κράτος με περιφερειακά παραρτήματα, στα οποία η εξουσία θα μοιραστεί αποκλειστικά ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ένα κράτος ακόμα πιο εχθρικό προς το λαό και ακόμα πιο απομακρυσμένο από αυτόν, με μόνο στόχο την καταπίεση και το ξεζούμισμά του, αλλά και την καταστολή των αγώνων και των διεκδικήσεών του.

Συγκεντροποίηση της διοίκησης, μεγάλωμα της πίτας για το κεφάλαιο

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι νέοι Δήμοι, εφόσον θα είναι ισχυρότεροι, θα μπορούν από καλύτερες θέσεις να διαπραγματευτούν για τα συμφέροντα των δημοτών. Η πραγματικότητα είναι ότι οι νέοι λιγότεροι και ισχυρότεροι Δήμοι και οι ακόμα λιγότερες Περιφέρειες συνθέτουν έναν πιο ευέλικτο μηχανισμό τοπικής εξουσίας, ο οποίος θα μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Η διευκόλυνση στην απορρόφηση των κονδυλίων της ΕΕ (π.χ. του ΕΣΠΑ) είναι επιταγή όχι μόνο της ίδιας της ΕΕ, αλλά και του ντόπιου κεφαλαίου, το οποίο έβλεπε να χάνει ευκαιρίες για κερδοφορία μέσα στις διαμάχες μεταξύ των πολυάριθμων τοπικών αρχόντων ή παραγόντων. Η κατάσταση αυτή επιδιώκεται, πλέον, να αλλάξει, έτσι ώστε να δοθεί όλο το οικονομικό πεδίο στο μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο, παράλληλα, θα εκτοπίσει και όσους μικροεπαγγελματίες είχαν κάποια δυνατότητα να επιζούν με τα ψίχουλα που παράπεφταν από τα μεγάλα φαγοπότια των Δήμων.


Ένας εχθρικός θεσμός, σε εχθρικές πόλεις και χωριά

Το νέο πλαίσιο κρατικής εξουσίας είναι ένας θεσμός εχθρικός για το λαό. Με τις αυξημένες αρμοδιότητες και τις λειτουργίες που θα αναλάβει από την κεντρική εξουσία θα το συμπληρώσει στην καταπίεση και την εκμετάλλευση του λαού.
Η μεγάλη συζήτηση που γίνεται για τους πόρους της νέας διοικητικής δομής καταλήγει πάντα στις τσέπες των δημοτών, είτε μέσω των δημοτικών φόρων είτε ακόμα και μέσω του ΦΠΑ. Σε μια περίοδο άγριας επίθεσης στο εισόδημά του, ο λαός θα έχει να αντιμετωπίσει και μια νέα, ακόμα πιο δυσβάσταχτη δημοτική φορομπηξία και νέα χαράτσια στις νέες υψηλής τεχνολογίας συναλλαγές του με το δημόσιο. Και, φυσικά, ούτε λόγος για τα νέα κόστη της –κατά τ’ άλλα δωρεάν- παιδείας και υγείας ή και της όποιας πολιτιστικής δραστηριότητας.
Οι δημοτικές μπίζνες θα ανθίσουν και σε βάρος του πολύπαθου αστικού περιβάλλοντος. Ακόμα περισσότερο τσιμέντο και ακόμα λιγότερο πράσινο και ελεύθεροι χώροι θα συνεχίσουν να είναι οι βασικές κατευθύνσεις. Την ίδια στιγμή που η επαρχία θα ερημώνει –κι ας έχει νέους «ισχυρούς» Δήμους και Περιφέρειες- και θα συγκεντρώνεται ακόμα περισσότερος κόσμος στα ήδη αφιλόξενα αστικά κέντρα.
Μαζί με αυτά, θα πρέπει να περιμένουμε και πιο αναβαθμισμένους τοπικούς μηχανισμούς καταστολής, οι οποίοι θα αναλάβουν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής και την αντιμετώπιση των αντιδράσεων του κόσμου, τις οποίες θεωρούν δεδομένες και καλά κάνουν!

Όχι στο σχέδιο «Καλλικράτης» - αυτο- οργάνωση των πολιτών

Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε αντίθετοι στο σχέδιο «Καλλικράτης» και καλούμε το λαό να το καταδικάσει.
Να απορρίψουμε την απάτη της δημόσιας διαβούλευσης για ένα προαποφασισμένο σχέδιο, το οποίο και η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να προωθήσει.
Να κλείσουμε τα αυτιά σε όσους θα μας τάξουν και πάλι λαγούς με πετραχήλια για να υπερασπιστούν, δήθεν, τα δικαιώματά μας στους νέους θεσμούς.
Να βάλουμε ξανά, πιο αποφασιστικά την κατεύθυνση μαζικής και αγωνιστικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων του λαού και διεκδίκησης απέναντι στην κεντρική και την τοπική εξουσία.

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Τσερνομπύλ



Στην εικόνα παιδιά γεννημένα ανάπηρα στην περιοχή, μετά τη καταστροφή

24 χρόνια μετά το Τσερνομπίλ




Εικόνες από το πυρηνικό εργοστάσιο του Biblis στη Γερμανία από πρόσφατη περικύκλωσή του από διαδηλωτές(όπoυ συμμετείχαμε οικογενειακά), γιατί ενώ έπρεπε να κλείσει από το 2007, συνεχίζει τη λειτουργία του.
Η πυρηνική ενέργεια πάντα επικίνδυνη, ακριβή και ανεπιθύμητη!
Για ένα μέλλον χωρίς πυρηνικά όπλα!


Σήμερα, 24 χρόνια από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ και η τραγική αυτή επέτειος αποτελεί αφορμή για για μια ακόμη φορά να εκφρασθεί από τον κόσμο η πλήρης αντίθεσή του στην Πυρηνική Ενέργεια.
Σήμερα, με το ενεργειακό ζήτημα να γίνεται επίκεντρο των συζητήσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, χρειάζεται και πάλι να τονιστεί ότι λύση στο ενεργειακό πρόβλημα δεν μπορεί να δώσει η Πυρηνική Ενέργεια αλλά οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με παράλληλη λήψη μέτρων αλλαγής του καταναλωτικού και αναπτυξιακού μοντέλου, προς μια οργάνωση της κοινωνίας με λιγότερες ανάγκες σε κατανάλωση ενέργειας και φυσικών πόρων,προς μια κοινωνία της "αποανάπτυξης".
Η πυρηνική ενέργεια δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση λύση για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, όπως έχει πρόσφατα παρουσιαστεί από πολλές κυβερνήσεις με στόχο την επαναπροώθησή της.
Στο κεφάλαιο για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, στο βιβλίο, μια παράγραφος ασχολείται με αυτό το θέμα. Ακολουθούν κάποιες περικοπές:
Οι εκφραστές του λόμπυ της πυρηνικής βιομηχανίας ήταν από τους πρώτους που αποδέχθηκαν ότι «ο θερμοκηπιακός όλεθρος» είναι ορατός και άρχισαν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το Περιβάλλον. Συντάχθηκαν με τους μέχρι τώρα αντιπάλους τους «Περιβαλλοντιστές» και περνάνε στην αντεπίθεση. «Αφού η κλιματική καταστροφή οφείλεται στο φαινόμενο του θερμοκηπίου λόγω της αύξησης του διοξειδίου του άνθρακα. Και αφού αυτή η αύξηση οφείλεται και στις καύσεις των ορυκτών καυσίμων (κάρβουνο, πετρέλαιο) που γίνονται στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εμείς έχουμε τη λύση:να αντικατασταθούν τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια με τα πυρηνικά, όπου δεν παράγεται γραμμάριο διοξειδίου.»
Δεν αντιλέγουν βέβαια ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος με την πυρηνική ενέργεια, όμως μπροστά στον «θερμοκηπιακό» κίνδυνο να διαλέξουμε την πυρηνική σαν το «μικρότερο κακό», γιατί ισχυρίζονται ότι δεν μπορούμε να βασισθούμε στις ανανεώσιμες μορφές ενέργειας.
Παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσαν να βρουν λύση στο ζήτημα της ασφάλειας (κάθε στιγμή μπορεί να ζήσουμε μια καταστροφή τύπου Τσερνομπίλ), ούτε τι θα κάνει με τα συσσωρευμένα πυρηνικά απόβλητα (αυτή τη στιγμή υπάρχουν 300.000 τόνοι παγκοσμίως εκ των οποίων μάλιστα οι 3000 είναι πλουτώνιο), επανέρχονται στο προσκήνιο. Θέλουν να πείσουν τις κυβερνήσεις ότι αποτελεί οικολογική λύση, και όχι μόνο να συνεχίσει να υπάρχει (εταιρείες ηλ. ενέργειας κάτοχοι παλιών ήδη πυρηνικών εργοστασίων που πρέπει να κλείσουν, προσπαθούν να πετύχουν-και το πετυχαίνουν από ότι φαίνεται π.χ. στη Γερμανία- τη παρά πέρα συνέχιση της λειτουργίας τους), αλλά και να επενδύσουν για το μέλλον πάνω της, κάνοντας καινούργιες παραγγελίες για τα ενεργειακά προγράμματά τους. Η Κίνα για παράδειγμα έχει παραγγείλει (και είναι υπό κατασκευή) 5 καινούργιους αντιδραστήρες και προγραμματίζει άλλους 13, ενώ η Ινδία 7 και προγραμματίζει άλλους 4. (Το ίδιο έχει δηλώσει και ο Ομπαμα τελευταία, ότι θα κτίσει και νέα πυρηνικά εργοστάσια με το ίδιο επιχείρημα, προσθέτω σήμερα)

Είναι όμως τα πυρηνικά εργοστάσια η πραγματική λύση για να αποφύγουμε το «θερμοκήπιο»;
Για να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα πρέπει να δούμε κάποια δεδομένα:
Τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος συμμετέχουν κατά 24% παγκοσμίως στην έκλυση διοξειδίου του άνθρακα. Από την άλλη το διοξείδιο του άνθρακα είναι υπεύθυνο για το 50% του φαινομένου του θερμοκηπίου. Άρα τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια είναι υπεύθυνα για το φαινόμενο κατά: 50%.24% = 50/100.24/100 = 1200/10000 = 12/100 = 12%
Αυτό σημαίνει ότι αν σταματούσε εντελώς αυτή η παραγωγή και τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια αντικαθιστούταν από πυρηνικά θα είχαμε μια βελτίωση μόνο κατά 12%. Και αυτό πάλι αν ήταν αλήθεια ότι κατά την διαδικασία της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας δεν εκλύονταν CO2, γιατί στην πραγματικότητα τόσο στο αρχικό στάδιο του κύκλου των πυρηνικών καυσίμων -εξόρυξη και επεξεργασία ουρανίου-, όσο και στο τελικό -διαμόρφωση, συντήρηση, μεταφορά και αποθήκευση αποβλήτων-, παράγονται μεγάλες ποσότητες CO2, που αυξάνονται όσο μειώνεται η ποιότητα του αρχικού ουρανίου.
Για μια βελτίωση λοιπόν ,έστω της τάξης του 12%, μας προτείνουν τον «πυρηνικό όλεθρο» σαν λύση. Γιατί πραγματικά για όλεθρο πρόκειται: αν υποτεθεί ότι στο μέλλον θα πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες σε ηλεκ. ενέργεια από πυρηνικά εργοστάσια, τότε θα έπρεπε να υπάρχουν πάνω από 5000 τέτοια σε παγκόσμιο επίπεδο. Με μια τέτοια όμως πυκνότητα πυρηνικών εργοστασίων (έστω και «ασφαλών»), θα είχαμε καταστροφή τύπου Τσερνομπίλ σχεδόν κάθε 2 χρόνια, όπως υπολογίζεται στατιστικά. Πέρα από το ότι θα γεμίζαμε πυρηνικά απόβλητα, τα οποία δεν θα ξέραμε τι να τα κάνουμε.
Είναι λοιπόν φανερό ότι η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η μορφή ενέργειας που θα μας σώσει από την κλιματική καταστροφή. Είναι απλά αυτή που θα σώσει τα συμφέροντα της πυρηνικής βιομηχανίας.

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Να ένα παράδειγμα τοπικοποιημένης κοινωνίας της ισοκατανομής

Του Γιώργου Αγγελόπουλου, για την εφημερίδα Τα Νέα, της 21ης Απριλίου του 2010


Η Μαριναλέντα, μια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται με 15 ευρώ τον μήνα. Ο δήμαρχός της, ο κομμουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.
Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδομάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήμαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εμείς οι άλ λοι Ισπανοί κάνουμε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 μέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν με τους χωρικούς της Μαριναλέντας.
Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήμαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώ νων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πά ρει από ένα γαιοκτήμονα 12.000 στρέμματα γης και να δημιουργήσει έναν αγροτικό συ νεταιρισμό από τον οποίο ζει σήμερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήμαρχος.
Στον συνεταιρισμό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ημέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδομάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο μισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκομιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο μικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη μέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊό ντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν δουλειές. Γι αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Ομως ακόμη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι μισθοί καταβάλλονται.
Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισ?ός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρού νται δικαίωμα. Μια θέση στον παιδικό σταθμό με όλα τα γεύματα κοστίζει 12 ευρώ τον μήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουμε χωροφύλακες, θα ήταν μια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήμαρχος. «Δεν έχουμε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυημένη και το Πάσχα έγινε μια μικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόμους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.
«Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ώς τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουμε πως οι άνθρωποι μπορούμε να δουλεύουμε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήμα».

Τι λέει ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Ένα μέρος της συνέντευξής του στον Δημήτρη Αναστασόπουλο, «Ελευθεροτυπία», 25/04/2010:

*Ησασταν ένας από τους ευρωβουλευτές που πρωτοστάτησε στη στήριξη της Ελλάδας. Γιατί το κάνατε αυτό;
-Εχω μια σταθερή θέση. Είμαι πάντα αλληλλέγυος στον αδύναμο. Ημουν αλληλέγγυος στους Βόσνιους απέναντι στην επιθετικότητα των Σέρβων, όσο κι αν δεν άρεσε στους Ελληνες. Τώρα είμαι αλληλέγγυος στους Ελληνες στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης. Η Ευρώπη πάσχει από έλλειψη αλληλεγγύης. Κατά τα άλλα βρίσκω ότι ο προϋπολογισμός της Ελλάδας για εξοπλιστικά προγράμματα είναι σκανδαλώδης. Ενας τέτοιος προϋπολογισμός προετοιμάζει το έδαφος για τη διαφθορά, αφού ο τομέας των στρατιωτικών εξοπλισμών είναι παγκοσμίως ο πιο διεφθαρμένος. Αν η Ελλάδα θέλει ασφάλεια και με δεδομένο ότι αποτελεί μέλος της Ε.Ε., η Ενωση έπρεπε να εγγυάται την ασφάλειά της. Βρίσκω σκανδαλώδες το γεγονός ότι, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που έγιναν με σκοπό τη βοήθεια στην Ελλάδα, αναγκάσαμε τη χώρα σας να αγοράσει υποβρύχια. Είναι γελοίο και παράλογο. Γιατί σας χρειάζονται τα υποβρύχια; Για να εμποδίσετε την Τουρκία να σας επιτεθεί; Πρέπει να τελειώνουμε μ' αυτά τα φαντάσματα του 19ου αιώνα.
*Πάντως στην Ελλάδα έχετε τη φήμη του υποστηρικτή των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ ενάντια σε αμάχους στη Σερβία.
-Στον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, υποστήριξα την επέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ της διάσωσης των βόσνιων αμάχων. Υστερα στο Κόσοβο η Σερβία επεδείκνυε μια επιθετικότητα απέναντι στους Κοσοβάρους. Ετσι, στη διάρκεια της επέμβασης στο Κόσοβο, ήμουν εναντίον των βομβαρδισμών και υπέρ μιας στρατιωτικής ειρηνιστικής επέμβασης μέσω ξηράς. Βλέπετε λοιπόν ότι είμαι λογικός.
*Τι πιστεύετε τώρα για την οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη, μετά τη συμφωνία όλων των κρατών για τον μηχανισμό στήριξης;
-Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα απόλυτο χάος στο κεφάλι των υπευθύνων. Για παράδειγμα, η συμφωνία δεν ορίζει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να βοηθήσουμε μια χώρα, ούτε όμως ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τη βοηθήσουμε.Η Ε.Ε. δεν έχει βρει ικανοποιητικές απαντήσεις.
*Ποια θα ήταν μια ικανοποιητική απάντηση;
-Η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού ταμείου, που θα μπορούσε να παρέχει ένα μεγάλο ευρωπαϊκό δάνειο. Από τη μία πλευρά θα μπορούσαμε να επενδύουμε σε οικολογικά ζητήματα κι από την άλλη να βοηθάμε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα, όπως η Ελλάδα. Η παρούσα κατάσταση είναι παράλογη. Η Γερμανία δανείζεται με 1,5% τόκο για να προσφέρει τα χρήματα στην Ελλάδα με 5%. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια απόλυτη σύγχυση.
*Μετά από αυτές τις εξελίξεις πώς βλέπετε το μέλλον της Ε.Ε.;
-Δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ενωμένη Ευρώπη, ούτε έχουμε προετοιμάσει τα επόμενα βήματα. Σήμερα η Ε.Ε. επιτρέπει έναν οικονομικό δεσποτισμό και έναν εθνικό εγωισμό που μπλοκάρει την πρόοδό της. Οφείλουμε να κατευθυνθούμε προς μια -όσο δύσκολο κι αν είναι- Ευρώπη πέρα από τα έθνη. Εχουμε ανάγκη από περισσότερη Ευρώπη, κάτι που ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε οι λαοί εννοούν να καταλάβουν.
*Πώς βλέπετε την κατάσταση στη Γαλλία με τον Σαρκοζί, το φαινόμενο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία και την κυβέρνηση Παπανδρέου στην Ελλάδα;
-Ο Σαρκοζί δεν κατάφερε να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις. Και δεν νομίζω να τα καταφέρει τα επόμενα δύο χρόνια. Πρέπει να υπάρξει μια νέα αριστερά στη Γαλλία που, συμμαχώντας με τους οικολόγους, να μπορεί να προτείνει μια εναλλακτική λύση. Η Ιταλία με τον Μπερλουσκόνι δείχνει αυτό που αποκαλώ περιπέτεια της δημοκρατίας. Μια περιπέτεια που μπορεί να οδηγήσει και σε έναν εφιάλτη. Για την Ελλάδα δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σχολιάσω την κυβέρνηση. Πάντως, νομίζω ότι προσπαθεί να ανταποκριθεί στην κρίση με ένα συνολικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το ζήτημα είναι αν ο πρωθυπουργός σας είναι ικανός να κατονομάσει τους υπεύθυνους της διαπλοκής που οδήγησαν στην καταστροφή. Γιατί αναμφισβήτητα υπήρχαν κάποιοι διαπλεκόμενοι που επωφελήθηκαν από τη διαφθορά του συστήματος.
*Περιγράφετε την κρίση ως οικολογική, οικονομική και κοινωνική. Πώς όμως ένα προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος θα αντιμετωπιστεί ριζικά χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού;
-Μέσω αυτού που ονομάζω ριζοσπαστικό ρεφορμισμό, ριζοσπαστικές ιδέες και συμμετοχή στις θεσμικές διαδικασίες. Πρέπει να υιοθετήσουμε ρυθμίσεις που να οδηγούν σε μια εκ βαθέων αναμόρφωση του καπιταλισμού. Τώρα είναι η εποχή που θέτουμε τις βάσεις για ένα σύστημα που να ρυθμίζει τη λειτουργία του καπιταλισμού και ταυτόχρονα να τον μεταλλάσσει.
*Είναι αποτελεσματική αυτή η στρατηγική;
-Πιστεύω ότι βοηθάει στην εξέλιξη του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Από την άλλη τι σημαίνει αποτελεσματικότητα στην πολιτική; Αυτή η εποχή εγκυμονεί τη δυνατότητα κάποιων αγώνων που μόνο η ιστορία θα δείξει το αποτέλεσμά τους. Η εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 στην Ελλάδα έκανε αίσθηση σε παγκόσμιο επίπεδο και προκάλεσε πολλές συζητήσεις και αλλαγές στην πολιτική άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
*Πάντως, από το 1970 είχατε χαράξει μια πολιτική πορεία όπου στα άρθρα σας τουλάχιστον η οικολογία ήταν συνάρτηση της αυτονομίας σύμφωνα με τον Καστοριάδη.
-Πραγματικά η αυτονομία, η παραγωγη νέων ιδεών όπως την είχε εκφράσει ο Καστοριάδης, είναι εναρμονισμένη με την οικολογία. Θυμάμαι και μια συζήτηση που είχαμε κάνει το 1970 με αφορμή το βιβλίο «Από την οικολογία στην αυτονομία» όπου για μένα η οικολογία ήταν ακριβώς η κατάλληλη πλατφόρμα ιδεών για να επαναπροσδιορίσουμε την πολιτική ως διαδικασία παραγωγής ιδεών και να της δώσουμε ένα νέο νόημα.

Goldman Sachs

Διπλάσια κέρδη ανακοίνωσε η Goldman Sachs στο Α' τρίμηνο του 2010

Η αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs, εναντίον της οποίας έχει ασκηθεί
δίωξη για εξαπάτηση επενδυτών, ανακοίνωσε σχεδόν διπλάσια κέρδη για το
πρώτο τρίμηνο του 2010 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009.

Τα συνολικά κέρδη του ομίλου έφτασαν τα 3,46 δισ. δολάρια το τρίμηνο
που έληξε το Μάρτιο του 2010, 1,8 δισ. δολάρια υψηλότερα από ένα χρόνο
πριν σημειώνοντας αύξηση 92%.

Τα αποτελέσματα ξεπέρασαν τις προσδοκίες της Wall Street, με τα
συνολικά έσοδα του ομίλου να ανέρχονται στα 12,8 δισ. δολάρια, έναντι
11 δισ. που περίμεναν οι επενδυτές, αυξημένα κατά 36%.

Η τράπεζα ανακοίνωσε επίσης ότι διέθεσε 5,5 δισ. δολάρια για
αποζημιώσεις των υπαλλήλων της, ήτοι το 43% των εσόδων της. Το ποσό
αυτό αναλογεί σε 166.009 δολάρια σε κάθε έναν από τους 33.100
υπαλλήλους της.

Τι προτείνει ο Μαξ Κάιζερ



ο Μαξ Κάιζερ, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και τολμηρούς οικονομικούς αναλυτές, που γνωρίζει άριστα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς υπήρξε χρηματιστής στην Γουόλ Στρητ για περίπου 25 χρόνια, μιλώντας στο "ΘΕΜΑ" λέει:

Είναι το Δ.Ν.Τ μονόδρομος για την Ελλάδα, ή υπάρχουν εναλλακτικές οδοί;

Ο μονόδρομος για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman Sachs και όλων όσων συμμετείχαν στην χάλκευση της ελληνικής οικονομίας το 2000, που μπήκατε στο ευρώ. Το επόμενο βήμα, η εθνικοποίηση των τραπεζών, όπως έκανε η Σουηδία το 1993. Το Δ.Ν.Τ είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεστε. Θα χάσετε την κυριαρχία σας. Ασκεί οικονομική τρομοκρατία. Χρησιμοποιεί οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής. Θα σας βιάσει με τέτοιον τρόπο, που δεν θα έχετε νιώσει ποτέ χειρότερο πόνο.

Υπάρχει η άποψη πως το Δ.Ν.Τ δεν είναι ο «κακός λύκος» αλλά η μοναδική λύση για την Ελλάδα;

Αν κάποιος σας κάψει το σπίτι για να σας πουλήσει μετά κάρβουνο θα το θεωρούσατε λογικό; Αυτό ακριβώς έκανε και η Goldman Sachs στην ελληνική οικονομία. Σας έκαψαν σαν εμπρηστές και τώρα έρχονται και σας λένε μην ανησυχείτε θα σας δώσουμε κάρβουνο. Είναι εξωφρενικό. Το Δ.Ν.Τ διεμήνυσε στην Ελλάδα πως αν το χρειαστεί θα έρθει για βοήθεια. Τα επενδυτικά hedge funds της Γουόλ Στρητ επιτίθενται στην αγορά ομολόγων της Ελλάδας για να κατευθύνουν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Και ο λόγος που το κάνουν είναι απλός. Να αναγκάζουν τον ελληνικό λαό να ζητήσει τη βοήθεια του Δ.Ν.Τ. Και το Δ.Ν.Τ θα πει, αφού μας φωνάξατε για βοήθεια εμείς απλώς ήρθαμε. Οι τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ συνεργάζονται απόλυτα με το Δ.Ν.Τ. Είναι μια οικονομική μαφία και τα hedge funds είναι οι εκτελεστές. Οι έρευνες για την Goldman Sachs στις Η.Π.Α αλλά και στην Ευρώπη δείχνουν το μέγεθος της μαφίας. Είναι αναμεμειγμένοι σε παράνομες δραστηριότητες σε όλον τον κόσμο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που βρίσκεται; Πως εξηγείτε την αντιμετώπιση της Γαλλίας και της Γερμανίας;

Η Γερμανία είναι στην πλευρά των τραπεζιτών της Γουόλ Στρητ. Δεν ενδιαφέρεται για την Ελλάδα ή το ευρώ. Το ευρώ αντικατέστησε ένα φθηνό μάρκο ώστε να διατηρήσει ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της. Όσο η Ελλάδα είναι το πρόβλημα, το ευρώ πέφτει και η Γερμανία ευνοείται.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ανταγωνίζονται το δολάριο. Δυστυχώς η κρίση θα καταστρέψει το ευρώ. Οι τραπεζιτικοί τρομοκράτες της Γουόλ Στρητ, έχουν σκοπό μετά την Ελλάδα, να καταστρέψουν την Πορτογαλία και να συνεχίσουν. Η καταστροφή του ευρώ θα βοηθήσει το δολάριο να παραμείνει το μοναδικό διεθνές νόμισμα, το μοναδικό «αποθεματικό νόμισμα». Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει πετρέλαιο, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει χαλκό, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Γιατί αυτά και αρκετά ακόμα προϊόντα πωλούνται μόνο σε δολάρια. Αυτό σημαίνει πως οι Η.Π.Α κερδίζουν διαρκώς. Όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να αγοράζει συνεχώς δολάρια. Το ευρώ λοιπόν απείλησε την αυτοκρατορία του δολαρίου. Ήταν λογικό αυτό να μην αρέσει στους τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ. Χρησιμοποιούν την κρίση για να καταστρέψουν το ευρώ. Οι Έλληνες πρέπει να σταθούν ενάντια στους τραπεζίτες, όπως κάνανε οι Ισλανδοί.

Τι προτείνετε; Πώς θα καταφέρουμε να ζητήσουμε δάνεια από τις αγορές;

Να κάνετε δημοψήφισμα. Όπως στην Ισλανδία. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με 93% να μην δώσουν σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας; Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να αποφασίσετε για τις ζωές σας; Ζητείστε δημοψήφισμα. Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας ή όχι; Εσείς έχετε τη δύναμη. Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε. Αν δεν γίνει δημοψήφισμα τότε να γίνουν εκλογές. Να εθνικοποιήσετε άμεσα όλες τις τράπεζές σας, να δημιουργήσετε δύο ή τρεις κρατικές τράπεζες και να αναδομήσετε την οικονομία σας. Μην πάτε μακριά. Κοιτάξτε το μοντέλο που εφάρμοσε η Σουηδία το 1993.

http://img.protothema.gr/AF225FA165045B445D6FD9F353B1DDF4.jpg

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Οι Έλληνες μεταναστεύουν πάλι

Σύμφωνα με στοιχεία του Παντείου Πανεπιστημίου όπως δημοσιεύονται στη Realnews, κατά την τελευταία δεκαετία την Ελλάδα έχουν εγκαταλείψει ήδη 850.000 Έλληνες με σκοπό να εργαστούν σε Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική και τον Καναδά.
Σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στο Μόναχο τον Ιανουάριο, τα τελευταία 2 χρόνια ο αριθμός των Ελλήνων που επέλεξαν τη Γερμανία ανέρχεται σε 12.000, ενώ όπως επισημαίνει ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας, κ. Μανώλης Ανέστης «η άφιξη τους δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη». Επιπλέον υπολογίζεται πως τα τελευταία επτά χρόνια από τη Γερμανία έχουν περάσει σχεδόν 100.000 Έλλήνες, οι οποίοι είτε εργάστηκαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα είτε εγκαταστάθηκαν σε κάποια άλλη χώρα.
Αύξηση επίσης του ελληνικού πληθυσμού, υποστηρίζει πως έχει παρατηρήσει και η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων στο Βέλγιο.
Ενδεικτικό της αυξημένης τάσης για μετανάστευση που επικρατεί στην Ελλάδα είναι τα σχεδόν 76.000 βιογραφικά που έχουν υποβληθεί στην ιστοσελίδα Eures από Έλληνες πολίτες σε εργοδότες του εξωτερικού.
Αντιπροσωπευτικά είναι και τα αποτελέσματα σχετικής διαδικτυακής έρευνας της MANPOWER, βάσει της οποίας 9 στους 10 Έλληνες δηλώνουν πρόθυμοι να μεταναστεύσουν. Το 40% των ερωτηθέντων έχει ήδη αλλάξει τόπο κατοικίας για εργασιακούς λόγους, ενώ 3 στους 10 δηλώνουν πως έχουν μετακομίσει σε κάποια ξένη χώρα. Τα κίνητρα που ωθούν στη μετανάστευση, είναι αρχικά οι υψηλές απολαβές (88%), οι καλύτερες προοπτικές απασχόλησης (72%) και η ευκαιρία για ανάπτυξη της σταδιοδρομίας (67,5%).
Φαίνεται λοιπόν ότι έχει αρχίσει ένα νέο κύμα μετανάστευσης, παρόμοιο με αυτό των δεκαετιών του`50-`60. Όμως τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τότε φεύγανε με συμβόλαια για δουλειά στις "φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές", γιατί τους χρειάζονταν εκεί για να "αναπτύξουν" την μεταπολεμική Ευρώπη. Τώρα φεύγουν ψάχνοντας να βρουν οι ίδιοι κάτι, έχοντας την ελπίδα για μια καλοπληρωμένη απασχόληση. Μάλλον όμως θα αποδειχθεί φρούδα ελπίδα, γιατί από τη μια η ανεργία παντού στην Ευρώπη αυξάνει, από την άλλη με τα πρωτοσέλιδα του τελευταίου χρόνου για "τεμπέληδες και απατεώνες Έλληνες" δεν θα τους υποδεχθούν με ανοικτές αγκάλες. Όπως είχε γίνει και στο τέλος του 19ου αιώνα, όταν είχαμε τη πτώχευση του 1893 και πολλοί είχαν μεταναστεύσει στη μακρυνή Αμερική και ο Έλληνας τότε για τους Αμερικάνους ήταν το συνώνυμο του "αλήτη".
Αν είναι να μεταναστεύσουν κάποιοι, καλύτερα να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες. Να επιστρέψουν στα χωριά των γονιών τους, τα οποία παράτησαν για την πόλη τις δεκαετίες του `50-`60. Να πάρουν μαζί τους και μερικούς φίλους, που θα θέλουν να το κάνουν και δεν έχουν που να πάνε. Έτσι ομαδικά θα τα καταφέρουν καλύτερα να ξεφύγουν από τη μιζέρια των πόλεων και να εγκατασταθούν με δημιουργικό τρόπο στην επαρχία, δίνοντάς της πάλι ζωή.

Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν


Με τι προσπαθούν να απασχολήσουν τους νέους και να τους μαθαίνουν να κυνηγάνε ένα, άπιαστο μεν στις σημερινές συνθήκες της κρίσης, όμως όνειρο για τους γόνους της μεσαίας τάξης της χώρας: το όνειρο του "πράσινου" ιστιοπλόου της εύφορης κοιλάδας.

Από το http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com

Ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου (ΠΣΡ) έλαβε απο την Γραμματεία Ν. Γενιάς πρόσκληση συμμετοχής στο πρόγραμμα ιστιοπλοϊκών τριημέρων .

Απάντησε λοιπόν ο ΠΣΡ στη Γραμματεία Νέας Γενιάς:
"Σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση να συμμετάσχουμε στα Ιστιοπλοϊκά Τριήμερα.
Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να την αρνηθούμε.
Πολύ φοβούμαστε ότι έχουμε διαφορετικά κριτήρια για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου άνεργων νέων .

Ιδίως τώρα που σοβεί η οικονομική κατάρρευση της χώρας, η προσφορά των Ιστιοπλοϊκών Τριημέρων σε ανέργους έχει μια σκανδαλώδη διάσταση.

Γιατί, αν μη τι άλλο, το Πρόγραμμα θα δώσει σε νύν και μελλοντικούς ανέργους γεύση μόνο ενός ακριβού σπόρ και ενός κόσμου ευμάρειας από τα οποία είναι αποκλεισμένοι. Δια βίου, μάλιστα.

Ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου δεν επιδιώκει την προσκόληση της περιβαλλοντικής ενημέρωσης σε οποιουδήποτε είδους ψυχαγωγικό πρόγραμμα και μάλιστα οταν το κόστος αυτού του προγράμματος, προφανώς, δεν συνάδει προς την παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας: Οταν μισθοί και συντάξεις πείνας περικόπτονται και χιλιάδες νέοι είναι άνεργοι ή δουλεύουν κάτω απο συνθήκες μεγάλης εκμετάλλευσης και ανασφάλειας. Αλλωστε, σκοπός του Συλλόγου μας δεν είναι να χαϊδεύουμε αυτιά, αλλά, όπου χρειάζεται να τα τραβάμε. Δεν επιδιώκουμε, επίσης, να διαφημιστούμε. Είμαστε μια μη κυβερνητική οργάνωση και δεν δεχόμαστε να διαφημιστούμε έμμεσα ή άμεσα μέσω του ελλειμματικού μας Εθνικού Προϋπολογισμού.

Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΝΤ



Από τη γερμανική εφημερίδα Μπίλντ(λαϊκίστικη καθημερινή έκδοση, που διαβάζεται όμως από τα λαϊκά συντηρητικά στρώματα της Γερμανίας):
Ihr griecht nix von uns! (Δεν θα πάρετε Έλληνες φράγκο από εμάς!)
Verkauft doch eure Inseln, ihr Pleite-Griechen(πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες)
Über 3000 Inseln hat Griechenland, die meisten in die Ägäis. Nur 87 davon sind bewohnt. Die Akropolis hat einen geschätzen Wert von 100 Mrd. Euro(Η Ελλάδα έχει πάνω από 3000 νησιά, τα περισσότερα στο Αιγαίο. Η Ακρόπολη έχει μια τιμή που υπολογίζεται στα 100 δισ. ευρώ)

Έγινε και αυτό. Η κυβέρνηση αποφάσισε να ενεργοποιήσει το μηχανισμό δανεισμού της χώρας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης.
Ας ελπίσουμε οτι δεν θα κάνει και αυτό που της προτείνει Η Μπιλντ με την παραπάνω φωτογραφία και λεζάντα.
Η προσφυγή είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Δείχνει τη χρεοκοπία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Οι επεμβάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- όπου έγιναν- δεν αφορούν μόνο σαρωτικές μειώσεις εισοδημάτων και δικαιωμάτων, αλλά και εκτεταμένη λεηλασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Μετά έρχεται η πτώχευση, με τα δικά τους δεδομένα φυσικά.
Από δω και πέρα πρέπει να αναλάβουν οι πολίτες, να διώξουν την κυβέρνηση,να μην ακούσουν τι λένε τα καθεστωτικά κόμματα, να αυτοοργανωθούν σε ριζοσπαστικές κινήσεις πολιτών, να στραφούν στην τοπική οικονομία και κοινωνία και σιγά-σιγά να παίρνουν την εξουσία στην Τοπική αυτοδιοίκηση κ.λ.π.
Βλέπε το κείμενο για το "Τι να κάνουμε" σε αυτό το ιστολόγιο.

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Στρώμα μικροβίων στο βυθό της θάλασσας, στο μέγεθος της Ελλάδας

Από το tvxsteam

Οι γιγαντιαίες φάλαινες και τα υπερμεγέθη κεφαλόποδα θεωρούνται κλασικά τα θαλάσσια μαμούθ, αλλά πλέον πρέπει να κάνουν χώρο για τα... μικρόβια, αφού αυτά αποτελούν το 50-90% της βιομάζας του ωκεανού, σύμφωνα με τα στοιχεία μιας νέας έρευνας.
Αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα μπορούν να ενωθούν για να σχηματίσουν μια από τις μεγαλύτερες μάζες ζωής στον πλανήτη, και οι ερευνητές που εδώ και μια δεκαετία εργάζονται στο πρόγραμμα Census of Marine Life (απογραφή της θαλάσσιας ζωής), ανακάλυψαν ότι έξω από τις ακτές της Λατινικής Αμερικής έχουν σχηματίσει ένα χαλί που, ούτε λίγο ούτε πολύ, φτάνει στο μέγεθος της Ελλάδας.
Σε ένα μόνο λίτρο θαλασσινού νερού μπορούν να υπάρχουν περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο μικροοργανισμοί, αναφέρουν οι επιστήμονες. Αλλά αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα δεν ζουν απλά στο νερό ή στην επιφάνεια του βυθού. Τεράστιες κοινότητες των μικροσκοπικών ζώων έχουν ανακαλυφθεί ακόμα και σε βάθος 1 χιλιομέτρου κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού.
«Αντί για άγονη έρημος, η βαθιά θάλασσα ανταγωνίζεται σε ποικιλία οικοσυστημάτων των τροπικά δάση και τους κοραλλιογενείς υφάλους», λέει ο Pedro Martinez Arbizu του Γερμανικού Κέντρου Έρευνας της θαλάσσιας Βιοποικιλότητας.
Οι ερευνητές κατόρθωσαν να εμπλουτίσουν σημαντικά τους καταλόγους τους για τα θαλάσσια μικρόβια, χάρη στη νέα τεχνολογία σχετικά με το DNA. «Οι επιστήμονες ανακαλύπτουν και περιγράφουν έναν καταπληκτικό νέο κόσμο της θαλάσσιας μικροβιακής ποικιλότητας και αφθονίας» λέει ο Mitch Sogin του Θαλάσσιου Βιολογικού Εργαστηρίου και επικεφαλής της Διεθνούς ΑΠογραφής των Θαλάσσιων Μικροβίων.
Το γενετικό υλικό αποκαλύπτει ότι μπορεί να υπάρχουν 100 φορές περισσότερα γένη μικροβίων απ’ όσα υπέθεταν οι ερευνητές. Μια μοναχά μελέτη στο Στενό της Μάγχης έφερε στο φως 7.000 νέα γένη. Οι σημερινές εκτιμήσεις τοποθετούν τα μικροβιακά είδη γύρω στο ένα δισεκατομμύριο.
Τα είδη που ζουν πάνω και μέσα στα «θαλάσσια ζώα μπορεί να φτάνουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια μικροβιακά είδη» λέει ο John Baross από το Πανεπιστήμιο της Washington και πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου της Διεθνούς Απογραφής των Θαλάσσιων Μικροβίων.
Παρά το ιδιαίτερα μικρό ατομικό τους μέγεθος, τα μικρόβια παίζουν μεγάλο ρόλο στους ωκεανούς και τον πλανήτη γενικότερα. Τα μικρόβια βοηθούν στη μετατροπή του διοξείδιου του άνθρακα σε χρήσιμο άνθρακα, πραγματοποιώντας το 95% της αναπνοής των ωκεανών της Γης. Παρόλα αυτά, λίγα είναι γνωστά για την ευπάθεια των οργανισμών αυτών στις αλλαγές της θερμοκρασίας στους ωκεανούς και τις άλλες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.
Όλα τα αποτελέσματα της απογραφής που πραγματοποιούν οι επιστήμονες πρόκειται να παρουσιαστούν τον Οκτώβριο στο Λονδίνο

Αποικία βακτηρίων που περπατάει είναι ο άνθρωπος


Τα Μικροοργανισμοί(μικρόβια) που ζουν μέσα στους ανθρώπους, ανήκουν σε περίπου χίλια διαφορετικά είδη. Τα "φιλικά" προς τον άνθρωπο μικρόβια, που βοηθούν στην χώνεψη της τροφής και στην καταπολέμηση παθογόνων μικρο-οργανισμών, αλληλεπιδρούν με το σώμα του ανθρώπου και επηρεάζουν την εκδήλωση ή μη των διαφόρων ασθενειών.
Το ανθρώπινο σώμα περιέχει περίπου δέκα φορές περισσότερα μικρόβια από ό,τι ανθρώπινα κύτταρα και τα περισσότερα από αυτά τα είδη (τουλάχιστον 160 σε σύνολο 1.000) ζουν στα έντερα.
"Ο θάνατος προέρχεται από το έντερο" λέει μια γερμανική παροιμία, αλλά και η ζωή εξαρτάται από ένα καλό πεπτικό σύστημα(π.σ.). Του ανθρώπου το π.σ. έχει τεράστια επιφάνεια, φθάνει τα 300 m2. Αυτό και μόνο δείχνει τη σημασία του για το ανθρώπινο σώμα( για σύγκριση η επιφάνεια του δέρματος στο ανθρώπινο σώμα είναι μόνο 2 m2).
Στο βλενογόνο του π.σ. υπάρχουν ειδικά βακτηρίδια, που ελέγχουν αν θα πρέπει να απορροφηθεί ή όχι μια ουσία. Αποτελούν στη πραγματικότητα τη βάση του ανοσιοποιητικού μας συστήματος. Μέσω της συμβίωσης δέχονται από τον οργανισμό μας την πληροφορία για το τι μας ωφελεί και τι όχι και φροντίζουν για την καλή κατάσταση του οργανισμού μας που είναι και η κατοικία τους.
Αν λοιπόν στο πεπτικό σύστημα υπάρχει εποίκηση επιθυμητών βακτηριδίων, τότε έχουμε υγιείς διαδικασίες πέψης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και για το λόγο ότι με το π.σ. έχουμε περίπου τις μισές από όλες τις νευρικές συνδέσεις(συνάψεις) του νευρικού μας συστήματος. Αυτές ενεργοποιούνται από τα ερεθίσματα του π.σ. και καθορίζουν άμεσα τις ανάλογες αντιδράσεις του σώματος. Η υγιής πέψη έχει σημαντική θετική επιρροή στο νευρικό σύστημα κάθε ανθρώπου. Αντίθετα οι μακροχρόνιες δυσπεψίες δημιουργούν πολύ σοβαρά προβλήματα(όλοι έχουμε την εμπειρία μιας περιστασιακής δυσπεψίας, για το πόσο οξύθυμους μας κάνει).
Έρευνες έχουν δείξει οτι οι λεγόμενες κληρονομικές ασθένειες είναι μάλλον αποτέλεσμα της αρχικής εποίκησης του π.σ. με ανεπιθύμητα μικρόβια, πράγμα που οδηγεί και σε ανεπιθύμητες νευρικές συνδέσεις, άρα και σε λάθος σωματικές αντιδράσεις. Έτσι η πρώτη εποίκηση του π.σ. στα νεογνά(είτε ανθρώπων είτε ζώων)είναι ύψιστης σημασίας για την υγεία του οργανισμού.
Εξάλλου άλλα είδη μικροβίων επεξεργάζονται πολύπλοκα σάκχαρα, παράγουν ουσιώδη αμινοξέα και βιταμίνες και μετατρέπουν ξένες ουσίες σε χρήσιμες για το σώμα μας.
Επειδή οι μικροβιακές "κοινότητες" διαφέρουν ανάμεσα σε ένα υγιές πεπτικό σύστημα και σε ένα άρρωστο, μπορούμε, μέσω κατάλληλης δίαιτας ή φαρμακευτικών σκευασμάτων, να βελτιώνουμε ανάλογα την υγεία μας. Μπορούμε να εποικίσουμε το π.σ., για παράδειγμα, με Ενεργούς Μικροοργανισμούς(δες το άρθρο: η τεχνολογία των Ενεργών Μικροοργανισμών και το Βιβλίο: Ο Κύκλος της Φύσης του Ερνστ Χάμμες, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος)παίρνοντάς τους με τη μορφή ΕΜ1.

Σύμφωνα με τον ερευνητή καθηγητή Τζερόεν Ράες του πανεπιστημίου Vrije των Βρυξελλών: "βασικά, οι άνθρωποι είμαστε μια αποικία βακτηρίων που περπατάει!".

Η τεχνολογία των ενεργών μικροοργανισμών (Ε.Μ.)


Το παράδειγμα μιας τεχνολογίας για όλους και μιας επιστήμης στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και όχι του ιδιωτικού συμφέροντος
Τι είναι οι ΕΜ;Όπως είναι γνωστό στη φύση, με βάση τη δράση τους, υπάρχουν 3 ειδών μικροοργανισμοί: α) οι αναγεννητικοί (που είναι γενικώς ωφέλιμοι και είναι το 10% περίπου) β) οι εκφυλιστικοί (παθογόνοι ,άλλο ένα 10%) και γ) οι ουδέτεροι (οπορτουνιστές-καιροσκόποι το υπόλοιπο 80%).
Οι ΕΜ (στα αγγλικά: Effective Microorganisms) είναι μια καλλιέργεια επιλεγμένων μικροοργανισμών που υπάρχουν στη φύση(δεν πρόκειται για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς) και που χαρακτηρίζονται από αναγεννητική δράση. Μπορούν άμεσα και έμμεσα να αναστείλουν διαδικασίες σήψης και εκφυλισμού σε ένα σύστημα, που εφαρμόζονται, να το αναζωογονήσουν και να το διατηρήσουν σε υγιή κατάσταση. Αυτό το επιτυγχάνουν από τη μία με το να αδρανοποιήσουν τους εκφυλιστικούς που είναι υπεύθυνοι για τις διαδικασίες σήψης και αποσάθρωσης των υλικών και από την άλλη με το να στρέψουν τους ουδέτερους, μέσω της επικράτησης, στη διαδικασία της αναγέννησης.
Αυτό σημαίνει ότι αν σε ένα χώρο έχουν επικρατήσει οι εκφυλιστικοί, τότε το 90% των μικροοργανισμών (και για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης: μια κουταλιά χώμα περιέχει δισεκατομμύρια μικροοργανισμούς) δουλεύουν για τη σήψη. Αν καταφέρουμε να επικρατήσουν οι αναγεννητικοί τότε το σύνολό τους σχεδόν (αφού θα έχουν εξαλειφθεί οι συνθήκες δράσης των εκφυλιστικών που αδρανοποιούνται) θα δουλεύουν για την αναγέννηση με τη διαδικασία της ένζυμης αποδόμησης κατά την οποία υπάρχουν ελάχιστες απώλειες.

Που εφαρμόζονται:
Καταρχήν στην Γεωργία όπου π.χ. σε ένα γεωργικό σύστημα (καλλιέργειες, κτηνοτροφία) θα παράγονται από τους ΕΜ ,μέσω της διαδικασίας της ζύμωσης, βιοενεργά αντιοξειδωτικά συστατικά, βιταμίνες, ένζυμα, αμινοξέα, φυσικά αντιβιοτικά κ.λ.π., ενώ θα ενισχύεται ταυτόχρονα η φωτοσύνθεση στο έδαφος. Με όλα αυτά θα προάγεται η υγεία και η γονιμότητα του εδάφους και έτσι και η υγεία και η ανάπτυξη των φυτών και στη συνέχεια και των ζώων που ζουν σε αυτό. Θα είναι εύκολη η απαλλαγή από τα χημικά λιπάσματα και παρασιτοκτόνα και με την πάροδο του χρόνου θα επιτυγχάνεται και ο έλεγχος των ζιζανίων.
Επιπλέον επειδή οι ΕΜ είναι αναερόβιοι βασικά μικροοργανισμοί (πρέπει να αποφεύγεται το οξυγόνο και η υπεριώδη ακτινοβολία), μπορούν να εφαρμοσθούν παντού όπου υπάρχουν προβλήματα σήψης και δυσοσμίας καθώς και λυμάτων, όπως σε στάβλους και κοτέτσια, στα σπίτια και στις τουαλέτες, σε βιολογικούς καθαρισμούς και βόθρους, σε χωματερές, σε λίμνες και ποτάμια, σε βιότοπους, σε υδατοκαλλιέργειες κ.λ.π.
Επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον άνθρωπο σε μορφή αποστάγματος με έντονες αντιοξειδωτικές ιδιότητες και εξουδετέρωση των επιζήμιων ελεύθερων ριζών («μόνο η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να θέσει όρια στη χρήση των ΕΜ»)

Η τεχνολογία τους
Το μείγμα των ΕΜ είναι ένας συνδυασμός πάνω από 80 ειδών μικροοργανισμών με βασικούς: της Μαγιάς, του γαλακτικού οξέως ,της φωτοσύνθεσης, κάποιους ακτινομύκητες και ζυμομύκητες. Είναι κατεξοχήν βιολογικό προϊόν, χωρίς η εφαρμογή τους να προκαλεί «γενετική ρύπανση», αφού έτσι και αλλιώς υπάρχουν παντού στη φύση. Η τεχνολογία τους αφορά στην απομόνωση και στην εξασφάλισή τους από τη μία και στον κατάλληλο συνδυασμό τους στο αρχικό μείγμα από την άλλη. Από κει και πέρα την καλλιέργειά τους και την εφαρμογή τους μπορεί να την κάνει ο καθένας με κατάλληλες συνταγές και με πολύ μικρό κόστος. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει πατέντα (αποτελούν ανακάλυψη του Ιάπωνα καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Οκινάβα Δρ.Teruo Higa), η δε προώθησή τους γίνεται από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και υπάρχει δυνατότητα πολύ μεγάλης αραίωσής τους (μέχρι και 1:1000) στις διάφορες εφαρμογές τους.
Με έδρα το Βόλο έχει δημιουργηθεί μια μη κερδοσκοπική εταιρεία, που έχει σαν αντικείμενο την προώθηση της τεχνολογίας των ΕΜ και στην Ελλάδα.
Ηλεκτρονική διεύθυνση: www.oiko-em.gr

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΟΤΣΑΜΠΑΜΠΑ


ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΟΧΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ!

Τον περασμένο Δεκέμβρη ήταν οι 100.000 διαδηλωτές της Κοπεγχάγης. Σήμερα, είναι οι 31.000 (!) ριζοσπάστες οικολόγοι της Συνδιάσκεψης της Κοτσαμπάμπα. Και τότε και τώρα, με ένα κεντρικό σύνθημα: «Να αλλάξουμε σύστημα, όχι το κλίμα»! Είναι πια φανερό, βγάζει μάτια, πως κάτι κοσμογονικό συμβαίνει στους «από κάτω» ολάκερου του πλανήτη. Μπροστά στην άρνηση των «από πάνω» να εξιλεωθούν για τα περιβαλλοντικά τους εγκλήματα παίρνοντας –έστω και την ύστατη ώρα- τα μέτρα που επιβάλλει η αποτροπή της κλιματικής καταστροφής που αυτοί προκάλεσαν, οι «από κάτω» αντιδρούν. Για πρώτη φορά τόσο μαζικά και τόσο ριζοσπαστικά! Επειδή, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν πια απελπιστικά και επειδή, όπως το είπε προχτές ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, «Ή θα πεθάνει ο καπιταλισμός, ή θα πεθάνει η Μητέρα Γη»!...
Τέκνο της καταστροφικής κλιματικής ανάγκης και ώριμο τέκνο της αντικαπιταλιστικής οργής, η «Πρωτοβουλία Κοτσαμπάμπα» δημιουργήθηκε για να καλύψει ένα πελώριο κενό: εκείνο της παρατεταμένης ανυπαρξίας ενός αντισυστημικού κινήματος που παλεύει σε αυτή τη χώρα ενάντια στη κλιματική αλλαγή και συνάμα για τη κοινωνική δικαιοσύνη. Πιο συγκεκριμένα, από κοινού με το διεθνές ριζοσπαστικό οικολογικό κίνημα, η «Πρωτοβουλία Κοτσαμπάμπα» αγωνίζεται:
1. Για μια διεθνή συμφωνία, που υποχρεώνει τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες, που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι για την υπερθέρμανση του πλανήτη, να μειώσουν τις εκπομπές τους αερίων του θερμοκηπίου κατά 40% μέχρι το έτος 2020.
2. Για τη δημιουργία διεθνούς ταμείου βοήθειας στα θύματα της κλιματικής κρίσης, που θα επιτρέπει στις αναπτυσσόμενες χώρες να αναπτύξουν μαζικά τις ανανεώσιμες ενέργειες και την οικολογική γεωργία.
3. Ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών, της γης, των δασών, των ποταμών, και των κάθε λογής φυσικών πόρων που ανήκουν μόνο στους λαούς και όχι στις πολυεθνικές.
4. Για την εθνικοποίηση και τη λειτουργία υπό λαϊκό έλεγχο των μεγάλων εταιριών παραγωγής ενέργειας, προκειμένου να μειωθεί δραστικά η συμβολή τους στην εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου.
5. Για την ανάπτυξη στη χώρα μας του μαζικού οικοσοσιαλιστικού κινήματος που επιβάλλει η αποτροπή της καλπάζουσας κλιματικής καταστροφής και η απορρέουσα από αυτή ριζική αλλαγή του τρόπου παραγωγής, κατανάλωσης, μετακίνησης και θέρμανσης όλων μας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ


Aγαπητοί φίλοι της μουσικής,
η ομάδα εργασίας του Μουσικού Χωριού, ανακοινώνει με χαρά τις εκπαιδευτικές και συναυλιακές δραστηριότητες του Moυσικού Χωριού 2010.
Το Μουσικό Χωριό, γνώριμο σε εκατοντάδες μουσικούς και φίλους της τέχνης, είναι ένας θεσμός ελεύθερης ανταλλαγής μουσικών ιδεών και πρωτότυπων εκπαιδευτικών μοντέλων στη μουσική πράξη. Διοργανώνεται από την αστική, μη κερδοσκοπική εταιρία arTree, σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση του νομού Μαγνησίας, την Ε.Κ.ΠΟΛ, τον Δήμο Αρτέμιδος και το Ίδρυμα “Σταύρος Σ. Νιάρχος”.
Φέτος, μετά από 4 θερινούς και έναν χειμερινό κύκλο δραστηριοτήτων, το Μουσικό Χωριό γιορτάζει 5 χρόνια από την ίδρυσή του. Μέσα στα καλλιτεχνικά δρώμενα και project επετειακού χαρακτήρα, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην αντιπροσώπευση των μουσικών παραδόσεων της Μεσογείου, εν όψει των Μεσογειακών Αγώνων 2013 που διοργανώνονται στην Μαγνησία.

Οι φετινές περίοδοι εκπαιδευτικών και συναυλιακών δραστηριοτήτων, είναι:

1η ΠΕΡΙΟΔΟΣ (02 – 08 Αυγούστου)
2η ΠΕΡΙΟΔΟΣ (17 - 23 Αυγούστου)
3η ΠΕΡΙΟΔΟΣ (25 – 31 Aυγούστου)

H εκπαιδευτική δράση του Μουσικού Χωριού εκφράζεται θεματικά μέσα από 15 κατευθύνσεις, οι οποίες στεγάζουν 42 μουσικά εργαστήρια/masterclasses ομαδικής δράσης. Συντονιστές των δράσεων αυτών είναι, φέτος, 60 προσκαλεσμένοι διεθνείς μουσικοί / εκπαιδευτικοί, καθώς και άνθρωποι με δράση στο χώρο της ζωντανής δημιουργίας, του χορού, του θεάτρου, του λόγου, της ειδικής αγωγής και της καλλιέργειας του σώματος.

Οι φετινές κατευθύνσεις επικεντρώνονται στις εξής θεματικές:
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ – ΒΑΛΚΑΝΙΑ – ΛΑΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΠΑΛΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ – ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ – ΗΧΟΣ & ΛΟΓΟΣ – ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ - ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ –- ΧΟΡΟΣ – ΘΕΑΤΡΟ – ΜΟΥΣΙΚΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ –ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΥΝΟΛΩΝ – PERFORMANCE – ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ

Όπως κάθε χρόνο, θα πραγματοποιούνται καθημερινά συναυλίες και αυθόρμητα μουσικά δρώμενα σε κάθε γωνιά του Αγίου Λαυρεντίου. Μεταξύ αυτών, συναυλία με τους Χειμερινούς Κολυμβητές, στις 20 Αυγούστου 2010.

To αναλυτικό πρόγραμμα κατευθύνσεων, εργαστηρίων και συναυλιών μπορείτε να το κατεβάσετε από την ανανεωμένη ιστοσελίδα του Μουσικού Χωριού (www.music-village.gr).
H νέα ιστοσελίδα δίνει πρόσβαση σε ένα πλήρες αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό όλων των προηγούμενων ετών:

ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ: αποσπάσματα ή και ολόκληρα μέρη από τις αντιπροσωπευτικότερες συναυλίες (2006-2009). Απλώς πατήστε στον σύνδεσμο και διαλέξτε τη συναυλία που θέλετε να ακούσετε. Πατώντας επάνω στο κάθε track μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες για την αντίστοιχη συναυλία.

ΑΡΧΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ: φωτογραφικό οδοιπορικό του Νικόλα Χρυσού για την κάθε χρονιά ξεχωριστά.

ΑΡΧΕΙΟ BINTEO: οι πιο συναρπαστικές στιγμές της κάθε χρονιάς σε δεκάλεπτα βιντεάκια στο you tube. Oι χρήστες μπορούν να αξιολογούν και να σχολιάζουν.


Για θέματα που αφορούν τη συμμετοχή και το πρόγραμμα επικοινωνείτε με τη γραμματεία στο
eleni@music-village.gr

Για θέματα που αφορούν τη διοργάνωση στο
artree@music-village.gr


Αναλυτικές πληροφορίες για το πρόγραμμα και τη συμμετοχή θα βρείτε στην ιστοσελίδα μας (www.music-village.gr).

Σχετικές πληροφορίες θα δίνονται στην τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας της διοργάνωσης:
6973 57 84 22 6973 57 84 22 (ΔΕΥΤΕΡΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18:00 – 20:00)


Με εκτίμηση,
Η Ομάδα Διοργάνωσης

Επιχείρηση ξεπουλήματος του νερού των Σταγιατών


Από την ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ έλαβα και αναρτώ:

Αγαπητοί συγχωριανοί,

Αισθανόμαστε την ανάγκη μέσω αυτής της επιστολής να εκθέσουμε την άποψή μας για το σοβαρό πρόβλημα που μας δημιούργησε ο Δήμαρχος με την επιχείρηση ξεπουλήματος των νερών της Κρύας Βρύσης.
Είναι γνωστή η προσπάθεια που κάνει χρόνια τώρα να «βάλει χέρι» σε ότι πολυτιμότερο έχει το χωριό μας. Το καινούργιο επεισόδιο έχει τη μορφή της αγοραπωλησίας με την εμφάνιση επιχειρηματία με τον οποίο μάλιστα φαίνεται να έχει συμφωνήσει όχι μόνο στην τιμή και την ποσότητα αλλά και τον τρόπο μεταφοράς. Όλα αυτά βέβαια στην πλάτη του χωριού και με συνοπτικές διαδικασίες .
Πρέπει να εξάρουμε την στάση των τοπικών συμβούλων που στο εκβιαστικό αίτημα του Δήμαρχου να πάρουν θετική απόφαση πάντα για το «καλό του χωριού», απάντησαν όλοι αρνητικά.Ωστόσο το γεγονός ότι έγιναν δύο τοπικά συμβούλια και μια διευρυμένη σύσκεψη με συμμετοχή των τοπικών συμβούλων , κατοίκων του χωριού που έχουν εκλεγεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, του Πολιτιστικού Συλλόγου και του Δήμαρχου και Αντιδημάρχου χωρίς να ενημερωθούν όλοι οι κάτοικοι του χωριού, ήταν από την πλευρά των τοπικών συμβούλων μία σοβαρή παράλειψη που ελπίζουμε να μην επαναληφθεί.
Σε ότι δε αφορά την ουσία του πράγματος, πρέπει να τονίσουμε τα παρακάτω: το γεγονός ότι το νερό αποτελεί φυσικό πλούτο του χωριού μας δεν συνεπάγεται πειρατικές μεθόδους ατομικού η συνεταιρικού πλουτισμού. Οφείλουμε να εξασφαλίσουμε την ελεύθερη και ζωογόνα ροή του, τόσο για την βιολογική ισορροπία της περιοχής μας όσο και για τη δροσερή προσφορά του στους πεζοπόρους και τους επισκέπτες του τόπου μας. Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι το νερό της Κρύας Βρύσης μπορεί να ρέει ελεύθερα στα ρυάκια και τις ρεματιές όχι όμως και στις τσέπες ιδιωτών και εταιριών. Φαίνεται όμως ότι δεν είναι αυτονόητο και για τον Δήμαρχο και πολύ περισσότερο για τον επενδυτή, οι οποίοι καλό θα ήταν να στρέψουν το ενδιαφέρον τους προς τις πηγές της Πορταριάς οι οποίες άλλωστε, σύμφωνα με κατά καιρούς δηλώσεις του Δήμαρχου παρέχουν ποιοτικά καλύτερο νερό.
Καλό θα ήταν ακόμη να χωνέψει για τα καλά ότι εμείς οι Σταγιατιώτες δεν είμαστε «παρακατιανοί» για να μας βλέπει πότε σαν τον απορροφητικό βόθρο των αποβλήτων της Πορταριάς και πότε σαν αυτόχθονες της κεντρικής Αφρικής. Επίσης ότι στο χωριό μας υπάρχουν πολίτες ενημερωμένοι και αποφασισμένοι.
Αγαπητοί συγχωριανοί, η αρνητική στάση του χωριού όπως εκφράστηκε από το τοπικό Συμβούλιο δεν υποχρεώνει, σύμφωνα με τον νόμο τον Δήμαρχο Πορταριάς να σταματήσει τη διαδικασία ξεπουλήματος του νερού. Η απόφασή του έχει μόνο γνωμοδοτικό χαρακτήρα. Το θέμα δηλαδή δεν θεωρείται ότι έκλεισε. Πρέπει λοιπόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού να είναι απόλυτα ενημερωμένοι και γι’ αυτό προτείνουμε να γίνει το συντομότερο δυνατό λαική συνέλευση για να μάθουμε λεπτομέρειες για όσα έγιναν ως τώρα και για να οργανώσουμε την αντίδρασή μας σε περίπτωση που υπάρξει συνέχεια.
Πρέπει εκτός των άλλων να έχουμε στο μυαλό μας και τις εξελίξεις γύρω από τον «Καλλικράτη» που καθώς φαίνεται περιορίζει τις πολιτικές βλέψεις όσων ασχολούνται επαγγελματικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην περιοχή μας οι οποίοι ως εκ τούτου γίνονται επικίνδυνοι.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΑΣ ΑΝΟΙΚΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΡΥΑΣ ΒΡΥΣΗΣ
Σταγιάτες
Απρίλιος 2010

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΗΛΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΔΡΑΣΗΣ

Ημέρα της Γης 2010


Τα στοιχεία δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι στον κόσμο ζουν σε παραγκουπόλεις, σχεδόν ένα δισεκατομμύριο παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε μια απλή τουαλέτα, 425 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές καθαρό νερό και 600 εκατομμύρια παιδιά ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες, η έλλειψη νερού και υγιεινής σε συνδυασμό με τις κακές συνθήκες διαβίωσης παραμένουν οι κύριες περιβαλλοντικές αιτίες που απειλούν τα παιδιά, που είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες σε περιβαλλοντικούς κινδύνους και στην περιβαλλοντική υποβάθμιση. Για παράδειγμα ο μόλυβδος βλάπτει σοβαρά την εγκεφαλική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς απορροφούν μέχρι και το 50% του μολύβδου που εισέρχεται στο σώμα τους, ενώ οι ενήλικες μόλις το 10%-15%.
Από τη UNICEF

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Από τη Κοτσαμπάμπα: ομιλία Μοράλες


“We have two paths: either capitalism dies or Mother Earth dies. Either capitalism lives or Mother Earth lives. Of course, brothers and sisters, we are here for life, for humanity and for the rights of Mother Earth. Long live the rights of Mother Earth! Death to capitalism!”

"Έχουμε δύο δρόμους: είτε ο καπιταλισμός θα πεθάνει ή η Μητέρα Γη θα πεθάνει. Είτε θα ζήσει ο καπιταλισμός είτε θα ζήσει η Μητέρα Γη. Φυσικά, αδελφοί και αδελφές, βρισκόμαστε εδώ για τη ζωή, για την ανθρωπότητα και για τα δικαιώματα της Μητέρας Γης. Ζήτω τα δικαιώματα της Μητέρας Γης! Θάνατος στον καπιταλισμό!