Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Όχι στο σχέδιο «Καλλικράτης»

Οι απόψεις της Παρέμβασης Πολιτών Βόλου-Μαγνησίας σχετικά με τον «Καλλικράτη» και τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση που ετοιμάζει η κυβέρνηση:

Το πλαίσιο του «Καλλικράτη»

Με αφορμή την οικονομική του κρίση το καπιταλιστικό σύστημα κλιμακώνει μία ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις των εργαζομένων, προσπαθώντας να μπει σε έναν νέο μεγάλο κύκλο κερδοφορίας. Φορείς αυτής της πολιτικής οι αστικές κυβερνήσεις ( του ΠΑΣΟΚ σήμερα, της ΝΔ χθες) που υλοποιούν ένα αντιδραστικό πρόγραμμα «εξόδου από την κρίση» στις πλάτες της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών. Μειώσεις μισθών, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, φορολογική επιδρομή με άμεσους και έμμεσους φόρους, προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, αστυνομική βία και τρομοκρατία απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Αυτή είναι, σήμερα, η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που βρίσκει , την συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια προωθείται και η «μεταρρύθμιση» της διοικητικής διάρθρωσης της χώρας με το «σχέδιο Καλλικράτης». Στόχος, όπως μας λένε, η αποκέντρωση, ο εκσυγχρονισμός και η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών καθώς και περισσότερη…ανάπτυξη !

Ο «Καλλικράτης» και το τέλος της τοπικής αυτοδιοίκησης

Η δεύτερη φάση της διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας, δεκατρία χρόνια μετά το σχέδιο «Καποδίστριας», έρχεται να ολοκληρώσει την ουσιαστική κατάργηση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ενός θεσμού που έχει τις ρίζες του στη λαϊκή αυτό-οργάνωση ως προσπάθεια αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στην κεντρική εξουσία.
Οι λίγοι και μεγάλοι Δήμοι που προβλέπει το νέο σχέδιο και η δημιουργία τεράστιων Περιφερειών με κατάργηση των Νομαρχιών αφαιρούν κάθε νόημα από τον όρο «τοπική αυτοδιοίκηση».
Η νέα διοικητική δομή θα είναι ένα παράρτημα της κεντρικής εξουσίας, εντελώς αποξενωμένη από το λαό. Ο λαός όχι μόνο θα χάσει την όποια δυνατότητα άσκησης ελέγχου και πίεσης στους Δήμους, αλλά, αντίθετα, θα γίνει πιο ευάλωτος στην αντιλαϊκή πολιτική που θα προωθείται από αυτούς. Το τοπικό πρόβλημα δε μπορεί, πλέον, να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο, από μια διοίκηση ξεκομμένη και από τον τόπο και από τους κατοίκους του.

Διοικητική μεταρρύθμιση ενάντια στο λαό

Οι Δήμοι και οι Νομαρχίες ήταν ήδη ενδιάμεσοι θεσμοί και φορείς της κεντρικής αντιλαϊκής πολιτικής, υπεύθυνοι σε πολλές περιπτώσεις για τη μεταφορά της και την εφαρμογή της απέναντι στο λαό. Το σύνολο της αντεργατικής νομοθεσίας (ελαστικοποίηση) έχει εφαρμοσθεί από τους Δήμους και τις Νομαρχίες . Παράδοση των ελεύθερων χώρων στο κεφάλαιο μέσω ΣΔΙΤ και εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικής και πολιτιστικής δραστηριότητας των πολιτών( Δήμος επιχείρηση- πολίτης πελάτης.) Αυτός ο ενδιάμεσος χαρακτήρας πλέον ανατρέπεται από την επιδίωξη για μεταφορά των κρατικών λειτουργιών στις Περιφέρειες και τους Δήμους, ώστε, ιδανικά, να φτάσει κάποτε το κράτος να έχει έναν επιτελικό ρόλο και μόνο.
Παρότι ο «Καλλικράτης» έχει …στολιστεί με μπόλικη φιλολογία περί αποκέντρωσης των εξουσιών, δημοκρατικής και σύγχρονης λειτουργίας στις κατευθύνσεις που ήδη λειτουργεί η κρατική διοίκηση στην Ευρώπη, η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση και το σύστημα επιδιώκουν ένα συνολικά πιο αποτελεσματικό κράτος, για τους ίδιους όμως και όχι για το λαό. Ένα κράτος με περιφερειακά παραρτήματα, στα οποία η εξουσία θα μοιραστεί αποκλειστικά ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ένα κράτος ακόμα πιο εχθρικό προς το λαό και ακόμα πιο απομακρυσμένο από αυτόν, με μόνο στόχο την καταπίεση και το ξεζούμισμά του, αλλά και την καταστολή των αγώνων και των διεκδικήσεών του.

Συγκεντροποίηση της διοίκησης, μεγάλωμα της πίτας για το κεφάλαιο

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι νέοι Δήμοι, εφόσον θα είναι ισχυρότεροι, θα μπορούν από καλύτερες θέσεις να διαπραγματευτούν για τα συμφέροντα των δημοτών. Η πραγματικότητα είναι ότι οι νέοι λιγότεροι και ισχυρότεροι Δήμοι και οι ακόμα λιγότερες Περιφέρειες συνθέτουν έναν πιο ευέλικτο μηχανισμό τοπικής εξουσίας, ο οποίος θα μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Η διευκόλυνση στην απορρόφηση των κονδυλίων της ΕΕ (π.χ. του ΕΣΠΑ) είναι επιταγή όχι μόνο της ίδιας της ΕΕ, αλλά και του ντόπιου κεφαλαίου, το οποίο έβλεπε να χάνει ευκαιρίες για κερδοφορία μέσα στις διαμάχες μεταξύ των πολυάριθμων τοπικών αρχόντων ή παραγόντων. Η κατάσταση αυτή επιδιώκεται, πλέον, να αλλάξει, έτσι ώστε να δοθεί όλο το οικονομικό πεδίο στο μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο, παράλληλα, θα εκτοπίσει και όσους μικροεπαγγελματίες είχαν κάποια δυνατότητα να επιζούν με τα ψίχουλα που παράπεφταν από τα μεγάλα φαγοπότια των Δήμων.


Ένας εχθρικός θεσμός, σε εχθρικές πόλεις και χωριά

Το νέο πλαίσιο κρατικής εξουσίας είναι ένας θεσμός εχθρικός για το λαό. Με τις αυξημένες αρμοδιότητες και τις λειτουργίες που θα αναλάβει από την κεντρική εξουσία θα το συμπληρώσει στην καταπίεση και την εκμετάλλευση του λαού.
Η μεγάλη συζήτηση που γίνεται για τους πόρους της νέας διοικητικής δομής καταλήγει πάντα στις τσέπες των δημοτών, είτε μέσω των δημοτικών φόρων είτε ακόμα και μέσω του ΦΠΑ. Σε μια περίοδο άγριας επίθεσης στο εισόδημά του, ο λαός θα έχει να αντιμετωπίσει και μια νέα, ακόμα πιο δυσβάσταχτη δημοτική φορομπηξία και νέα χαράτσια στις νέες υψηλής τεχνολογίας συναλλαγές του με το δημόσιο. Και, φυσικά, ούτε λόγος για τα νέα κόστη της –κατά τ’ άλλα δωρεάν- παιδείας και υγείας ή και της όποιας πολιτιστικής δραστηριότητας.
Οι δημοτικές μπίζνες θα ανθίσουν και σε βάρος του πολύπαθου αστικού περιβάλλοντος. Ακόμα περισσότερο τσιμέντο και ακόμα λιγότερο πράσινο και ελεύθεροι χώροι θα συνεχίσουν να είναι οι βασικές κατευθύνσεις. Την ίδια στιγμή που η επαρχία θα ερημώνει –κι ας έχει νέους «ισχυρούς» Δήμους και Περιφέρειες- και θα συγκεντρώνεται ακόμα περισσότερος κόσμος στα ήδη αφιλόξενα αστικά κέντρα.
Μαζί με αυτά, θα πρέπει να περιμένουμε και πιο αναβαθμισμένους τοπικούς μηχανισμούς καταστολής, οι οποίοι θα αναλάβουν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής και την αντιμετώπιση των αντιδράσεων του κόσμου, τις οποίες θεωρούν δεδομένες και καλά κάνουν!

Όχι στο σχέδιο «Καλλικράτης» - αυτο- οργάνωση των πολιτών

Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε αντίθετοι στο σχέδιο «Καλλικράτης» και καλούμε το λαό να το καταδικάσει.
Να απορρίψουμε την απάτη της δημόσιας διαβούλευσης για ένα προαποφασισμένο σχέδιο, το οποίο και η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να προωθήσει.
Να κλείσουμε τα αυτιά σε όσους θα μας τάξουν και πάλι λαγούς με πετραχήλια για να υπερασπιστούν, δήθεν, τα δικαιώματά μας στους νέους θεσμούς.
Να βάλουμε ξανά, πιο αποφασιστικά την κατεύθυνση μαζικής και αγωνιστικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων του λαού και διεκδίκησης απέναντι στην κεντρική και την τοπική εξουσία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου