Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος της 10/4

Το «φιλανθρωπικό» μυστήριο του αυστραλο-αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου που προσφέρεται να δανείσει την Ελλάδα με ευνοϊκό επιτόκιο

Παρ’ ότι οι εξελίξεις στις «ελεύθερες» αγορές του ελληνικού χρέους ακολουθούν το χειρότερο σενάριο και δείχνουν να φέρνουν την κυβέρνηση όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο προσφυγής στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, καίριες πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά μένουν αδιάψευστες και ασχολίαστες αποκαλύπτουν ότι στο σκληρό κυβερνητικό πυρήνα εξετάζονται και εναλλακτικά σχέδια δανεισμού.
Την περασμένη εβδομάδα δημοσίευμα της εφημερίδας «Αξία» παρουσίασε σχέδιο αυστραλο- αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου (private equity fund) που έχει προτείνει εδώ και δύο μήνες στην κυβέρνηση την αγορά ελληνικών ομολόγων ύψους 20 έως 25 δισ. ευρώ με εξαιρετικά ελκυστικούς όρους: spread της τάξης των 125 μονάδων βάσης και τελικό επιτόκιο περίπου 4,40%, έναντι επιτοκίών 6% έως 6,3% με τα οποία έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δανειστεί περίπου 17 δισ. ευρώ.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό ΜΜΕ είχε αναφερθεί στο θέμα. Η πληροφορία είχε και πάλι αναφερθεί σε δημοσίευμα της 16ης Φεβρουαρίου, αλλά και τότε, όπως και τώρα, η κυβέρνηση αντέδρασε με μια παράδοξη σιγή ιχθύος. Σιωπή που δεν τηρήθηκε ούτε στην περίπτωση του «χαλασμένου» deal με τους Κινέζους ούτε στις άλλες διαρροές «βαθιών λαρυγγιών» που κάρφωναν στις αγορές και «έκαιγαν» κυβερνητικές πρωτοβουλίες πριν καν εκδηλωθούν.
Οι ενδείξεις αλλά και η ανάλυση του αλλοπρόσαλου και φαινομενικά ερασιτεχνικού τρόπου χειρισμού διαφορετικών κυβερνητικών κέντρων επί των θεμάτων του δημόσιου χρέους το τελευταίο δεκαήμερο, καταδεικνύουν ότι η σχετική διαπραγμάτευση είναι προχωρημένη και ότι η ανακοίνωση της συμφωνίας με το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο είναι θέμα ημερών. Το χρονοδιάγραμμα, μάλιστα, αυτής της μυστικής διαπραγμάτευσης είναι αρκετά αποκαλυπτικό της κυβερνητικής υποκρισίας: Η πρώτη κρούση από τους «πρόθυμους» επενδυτές έγινε στα τέλη Ιανουαρίου, στη συμφωνία ενεπλάκησαν (ως undwerwriters, δηλαδή «ασφαλιστές» των υπό έκδοση ομολόγων) μία γερμανική και μια ελληνική τράπεζα και μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχε υπογραφεί «μνημόνιο κατανόησης» και ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών. Μια στιγμή αυτής της διαπραγμάτευσης «φωτογραφίζει» και το έγγραφο που δημοσιεύουμε, με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου, στο οποίο μια από τις συμβαλλόμενες τράπεζες ενημερώνει την ελληνική (και κρατική) τράπεζα ότι θα ενεργήσει ως «σύμβουλος έκδοσης» στα νέα ομόλογα.
Στο βαθμό που οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν τις προσεχείς ημέρες, τροφοδοτούν κρίσιμα ερωτήματα για το «παιχνίδι» που παίζεται από τον σκληρό πυρήνα της κυβέρνησης και δη του πρωθυπουργικού επιτελείου.
Πρώτον, όταν ο πρωθυπουργός προειδοποιούσε (και μάλιστα από τις ΗΠΑ, όπου πραγματοποιούσε επίσκεψη) ότι «οι κερδοσκόποι θα χάσουν τα λεφτά τους» είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του το εναλλακτικό deal του δανεισμού;
Δεύτερον, όταν με τον εκβιασμό μιας επικείμενης χρεοκοπίας ανακοίνωνε ως αναπόφευκτα (στις 3 Μαρτίου) τα μέτρα σκληρής λιτότητας, εξουθένωσης των μισθωτών και φορολογικής επιβάρυνσης του λαϊκού εισοδήματος, είχε καταλήξει στην εναλλακτική λύση αποφυγής του δανεισμού με ληστρικά επιτόκια;
Τρίτον, γιατί αφού είχε τη δυνατότητα να δανειστεί φθηνότερα προχώρησε σε τρεις δόσεις δανεισμού από τις αγορές, μέσο του παγκόσμιου μονοπωλίου κρατικών ομολόγων που ελέγχει η Goldman Sachs με τις 21 συνεργαζόμενες τράπεζες, επιβαρύνοντας το ελληνικό χρέος με πάνω από 2 δισ. ευρώ «κερατιάτικα»;
Τα παραπάνω ερωτήματα είναι φυσικά ρητορικά, αφού λίγες αμφιβολίες μένουν πια για το γεγονός ότι ο «μονόδρομος» της λιτότητας επιβλήθηκε ανεξαρτήτως του «Αρμαγεδδώνα» του χρέους και της δημοσιονομικής τρομοκρατίας που συστηματικά εξαπέλυε η κυβέρνηση από τον περασμένο Δεκέμβριο. Ήταν μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα στην οποία διασταυρώθηκαν τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων», των αγορών, των ευρωκρατών και της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου. Ωστόσο, ένας μπαλαντέρ που θα βγει ξαφνικά από το μανίκι προσφέρει στην κυβέρνηση ευκαιρία εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας (χωρίς να αφαιρεθεί ούτε κεραία από το πακέτο λιτότητας) και πιθανότατα θεαματική αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού.
Υπάρχει, βεβαίως, και μια άλλη κατηγορία ερωτημάτων που αφορά τα κίνητρα των υποψηφίων επενδυτών, τα οποία δεν είναι προφανώς φιλανθρωπικά. Όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν στην εκδοχή ότι το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο βρίσκεται σε στενή σχέση με τον Λευκό Οίκο ο οποίος «ευλογεί» πολιτικά μια εναλλακτική και φθηνότερη δανειοδότηση της Ελλάδας. Γιατί; Πρώτον, διότι δεν στοιχηματίζει όλη η πλουτοκρατική ελίτ των ΗΠΑ στην πτώση του ευρώ. Ένα τμήμα του βιομηχανικού κεφαλαίου προσβλέπει στη διατήρηση του υποτιμημένου δολαρίου για να διατηρήσει τις εξαγωγές του, κι αυτό φαίνεται να έχει την εύνοια της κυβέρνησης Ομπάμα που βρίσκεται σε μια ιδιότυπη «βεντέτα» με θύλακες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που ένα μέρος του ενδεχομένως προδιαγράφονται και σαν εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης του τεράστιου αμερικανικού χρέους. Δεύτερον, διότι πέρα από το καθαυτό δημοσιονομικό πεδίο, η αμερικανική ηγεσία επενδύει σε γεωπολιτικές «διευθετήσεις» στην περιοχή στις οποίες η Ελλάδα έχει έναν κομβικό ρόλο (βλέπε ελληνοτουρκικά, πετρέλαια νοτιανατολικής Μεσογείου κ.α.). Τρίτον, διότι πολλοί παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ελίτ στις ΗΠΑ προειδοποιούν εδώ και καιρό ότι η κρίση του χρέους δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» αλλά παγκόσμιο πρόβλημα και ενδεχομένως η επόμενη φούσκα που όταν σκάσει δεν θα εξαιρέσει ούτε τον βυθισμένο στο χρέος του παγκόσμιο οικονομικό ηγεμόνα.
Σάιλοκ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου