Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Οι Έλληνες μεταναστεύουν πάλι

Σύμφωνα με στοιχεία του Παντείου Πανεπιστημίου όπως δημοσιεύονται στη Realnews, κατά την τελευταία δεκαετία την Ελλάδα έχουν εγκαταλείψει ήδη 850.000 Έλληνες με σκοπό να εργαστούν σε Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική και τον Καναδά.
Σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στο Μόναχο τον Ιανουάριο, τα τελευταία 2 χρόνια ο αριθμός των Ελλήνων που επέλεξαν τη Γερμανία ανέρχεται σε 12.000, ενώ όπως επισημαίνει ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας, κ. Μανώλης Ανέστης «η άφιξη τους δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη». Επιπλέον υπολογίζεται πως τα τελευταία επτά χρόνια από τη Γερμανία έχουν περάσει σχεδόν 100.000 Έλλήνες, οι οποίοι είτε εργάστηκαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα είτε εγκαταστάθηκαν σε κάποια άλλη χώρα.
Αύξηση επίσης του ελληνικού πληθυσμού, υποστηρίζει πως έχει παρατηρήσει και η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων στο Βέλγιο.
Ενδεικτικό της αυξημένης τάσης για μετανάστευση που επικρατεί στην Ελλάδα είναι τα σχεδόν 76.000 βιογραφικά που έχουν υποβληθεί στην ιστοσελίδα Eures από Έλληνες πολίτες σε εργοδότες του εξωτερικού.
Αντιπροσωπευτικά είναι και τα αποτελέσματα σχετικής διαδικτυακής έρευνας της MANPOWER, βάσει της οποίας 9 στους 10 Έλληνες δηλώνουν πρόθυμοι να μεταναστεύσουν. Το 40% των ερωτηθέντων έχει ήδη αλλάξει τόπο κατοικίας για εργασιακούς λόγους, ενώ 3 στους 10 δηλώνουν πως έχουν μετακομίσει σε κάποια ξένη χώρα. Τα κίνητρα που ωθούν στη μετανάστευση, είναι αρχικά οι υψηλές απολαβές (88%), οι καλύτερες προοπτικές απασχόλησης (72%) και η ευκαιρία για ανάπτυξη της σταδιοδρομίας (67,5%).
Φαίνεται λοιπόν ότι έχει αρχίσει ένα νέο κύμα μετανάστευσης, παρόμοιο με αυτό των δεκαετιών του`50-`60. Όμως τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τότε φεύγανε με συμβόλαια για δουλειά στις "φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές", γιατί τους χρειάζονταν εκεί για να "αναπτύξουν" την μεταπολεμική Ευρώπη. Τώρα φεύγουν ψάχνοντας να βρουν οι ίδιοι κάτι, έχοντας την ελπίδα για μια καλοπληρωμένη απασχόληση. Μάλλον όμως θα αποδειχθεί φρούδα ελπίδα, γιατί από τη μια η ανεργία παντού στην Ευρώπη αυξάνει, από την άλλη με τα πρωτοσέλιδα του τελευταίου χρόνου για "τεμπέληδες και απατεώνες Έλληνες" δεν θα τους υποδεχθούν με ανοικτές αγκάλες. Όπως είχε γίνει και στο τέλος του 19ου αιώνα, όταν είχαμε τη πτώχευση του 1893 και πολλοί είχαν μεταναστεύσει στη μακρυνή Αμερική και ο Έλληνας τότε για τους Αμερικάνους ήταν το συνώνυμο του "αλήτη".
Αν είναι να μεταναστεύσουν κάποιοι, καλύτερα να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες. Να επιστρέψουν στα χωριά των γονιών τους, τα οποία παράτησαν για την πόλη τις δεκαετίες του `50-`60. Να πάρουν μαζί τους και μερικούς φίλους, που θα θέλουν να το κάνουν και δεν έχουν που να πάνε. Έτσι ομαδικά θα τα καταφέρουν καλύτερα να ξεφύγουν από τη μιζέρια των πόλεων και να εγκατασταθούν με δημιουργικό τρόπο στην επαρχία, δίνοντάς της πάλι ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου