Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Kαι τα δάση μας πίστες αγώνων Εντούρο;

Από Πολιτικές Κινήσεις - Αίγινα:

Παρά την αντίθετη γνωμάτευση του Δασαρχείου Πειραιά, τα ερωτήματα και τις αντιδράσεις πολιτών και συλλόγων, τελέστηκαν εν τέλει στην Αίγινα οι αγώνες Attika Enduro Cup.
Η πράξη δυστυχώς έδειξε πως τέτοιοι αγώνες δεν καλύπτονται από κανένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο επαρκές να εξασφαλίσει τη νομιμότητα, την ασφάλεια. Αποτελεί η παράνομη τέλεσή τους ένα ακόμη ξέφραγο αμπέλι αυθαιρεσίας, όπως και πολλά άλλα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα, ένας Δήμος, μερικοί χορηγοί και μια λέσχη Εντούρο να μπορούν χωρίς συνέπειες να παραβαίνουν και να αγνοούν τους νόμους. Γι άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως στην Ελλάδα υπεύθυνοι δεν υπάρχουν γιατί όλοι είναι ανεύθυνοι και υπεύθυνοι ταυτόχρονα.
Με την ίδια λογική που κάποιος χτίζει ένα αυθαίρετο στο δάσος ή πετάει εκεί τα μπάζα του, κατά παράβαση της δασικής νομοθεσίας και παρά την αντίθετη γνωμάτευση του Δασαρχείου Πειραιά, τελέστηκαν εν τέλει στην Αίγινα οι αγώνες.
Ουδέποτε, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις και ερωτήσεις πολλών πολιτών και συλλόγων μάθαμε αν υπήρχαν άδειες για την τέλεση των αγώνων, αν είχε ερωτηθεί η αρχαιολογική υπηρεσία και το κυριότερο, αν συνέβαινε ένα ατύχημα, ποιος θα ήταν υπεύθυνος;
Δεν φάνηκε να αναλαμβάνει ευθύνες ούτε η αστυνομία, ούτε ο Δήμος, ούτε η Λέσχη, ούτε εν τέλει και το δασαρχείο το οποίο, παρά την αρνητική του γνωμάτευση δεν είχε αρμοδιότητα να τους ακυρώσει. Μοναδικό κριτήριο για την τέλεσή τους υπήρξε η διασκέδαση και το κοντόφθαλμο κέρδος μερικών εις βάρος του περιβάλλοντος αλλά και της μακροπρόθεσμης βιώσιμης ανάπτυξης στο νησί.
Αυτό ανέδειξε μια σειρά προβλημάτων που ξεπερνούν τα στενά όρια της Αίγινας και αφορούν ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια: ποιες περιοχές, με ποιους όρους, και με ποιες προδιαγραφές περιβαλλοντικές, ασφάλειας ή άλλες ( πχ χώροι κοντά σε μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, δάση, μονοπάτια κτλ) είναι ενδεδειγμένες να επιτρέπονται τέτοιοι αγώνες; Υπάρχουν σαφείς περιβαλλοντικοί και άλλοι όροι ή ο καθένας κάνει ο,τι θέλει;
Η ουσία, πέρα από το ότι πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κατανοητό σε αυτή τη χώρα πως οι νόμοι δεν είναι για διακόσμηση και πρέπει να υπάρχουν συνέπειες από την μη εφαρμογή τους, όποιος κι αν είναι ο παραβάτης, πολίτης, πολιτικός ή δημοτική αρχή, βρίσκεται στον καθορισμό του είδους της ανάπτυξης που θέλουμε για το νησί μας;
• Θέλουμε μια Αίγινα με υγιές φυσικό περιβάλλον ή μια Αίγινα του θορύβου, των μπαζών, των σκουπιδιών και των αυθαιρέτων;
• Θέλουμε μια Αίγινα που να σέβεται την πολιτιστική της κληρονομιά προσελκύοντας υψηλού επιπέδου επισκέπτες στο νησί ή κοντόφθαλμες "αρπαχτές" που όμως υποβαθμίζουν το περιβάλλον υποσκάπτοντας το μέλλον του νησιού, ακόμη και οικονομικά;
Σύμφωνα με τους ίδιους τους μοτοσικλετιστές στο portal της Αίγινας "Το καραβάνι τον αγωνιζόμενων κινήθηκε σε μια διαδρομή που περιλάμβανε άσφαλτο, δασικούς δρόμους και ορεινά μονοπάτια, περνώντας από τις περιοχές, Κυψέλη, Αγίους Ασώματους, Τζικιδες, ανηφορίζοντας προς το μοναστήρι τις Χρυσολεόντισσας σε χώρο που παραχώρησε η Μονή για το σκοπό αυτό".
Η φράση και μόνο αυτή μας δείχνει την ασέβεια όχι μόνο προς τον νόμο αλλά και το μέγεθος της ζημιάς: ολόκληρη η Αίγινα οργώθηκε οριζοντίως και καθέτως από τις ρόδες δύο φορές ώστε κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο σε ένα νησί με διάμετρο όχι πολύ πάνω από 25 χιλιόμετρα να διασχίσουν 110. Είναι προφανές πως η Αίγινα είναι πολύ μικρή σε κλίμακα για τέτοιου είδους διοργανώσεις.
Θάμνοι και μικρά δέντρα ποδοπατήθηκαν, χώμα εκσφενδονίστηκε με την περιστροφή, η ησυχία διαταράχτηκε, σκουπίδια σκορπίστηκαν παντού, η καθημερινότητα όσων (της πλειοψηφίας των κατοίκων) δεν ενδιαφέρονται για τέτοια θορυβώδη θεάματα διαταράχτηκε, απειλώντας ακόμη και την σωματική ακεραιότητα. Κατά το ρεπορτάζ της Νέας Εποχής "Η εκδήλωση τελικά πραγματοποιήθηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα". Εμάς αυτό που μας προβληματίζει είναι ακριβώς η λέξη "τελικά" που μοιάζει να γράφεται με ανακούφιση. Τι θα είχε γίνει αν "τελικά" είχαμε ένα ατύχημα; Θα ψάχναμε ακόμη, όπως πολύ πρόσφατα στο Πολυδένδρι όπου σε ανάλογους αγώνες σκοτώθηκε ένα παιδί, ποιος είχε την ευθύνη και δεν θα τον βρίσκουμε; Μπορούν τουλάχιστον οι διοργανωτές να μας απαντήσουν αν είχαν πληρώσει ασφάλιστρα σε ασφαλιστική εταιρία που θα κάλυπτε την περίπτωση ατυχήματος;
Ας μας πουν ακόμη πώς ερασιτέχνες δημοσιογράφοι μιας μικρής τοπικής εφημερίδες μπορούν να αντικαθιστούν τους ειδικούς και να αποφαίνονται πως δεν υπήρξε καμία ουσιαστική ζημιά στα μονοπάτια και στο δάσος, πόσο μάλιστα που η άποψή τους προκαταλαμβάνεται από το γεγονός πως ήταν και χορηγοί. Μπορούν να μας απαντήσουν αν πατήθηκαν σπάνια και απειλούμενα είδη λουλουδιών;
Στη χώρα μας όμως, ο,τι δηλώσεις είσαι...
Υπάρχουν πάμπολλες ευκαιρίες να αναπτυχθεί ο αθλητισμός στο νησί μας, κατάλληλες και συμβατές με το θαλάσσιο και νησιωτικό περιβάλλον του, τα μεγέθη του και τα μνημεία του: ιστιοπλοΐα, κωπηλασία, κολύμβηση, ποδήλατο, βάδην, πεζοπορία...
Θέλουμε να γνωρίζουμε γιατί η Δημοτική αρχή επέλεξε τον αθλητισμό εκείνο που ΔΕΝ ταιριάζει στο νησί και πρόδωσε ταυτόχρονα τις αρχικές προσδοκίες πολλών κατοίκων από αυτήν, όσων πίστευαν πως διέθετε περισσότερη περιβαλλοντική ευαισθησία από τις προηγούμενες δημοτικές αρχές.

2 σχόλια:

  1. τοτε μπορεις να προτιμησεις μια αιγινα με να ρκωτικα πορνεια και οτι αλλο χωρα ο νου σου .........................τι λες βρε ανθρωπε μου ασε τα παιδια να ξεφυγουν απο την καθημερινοτητα ουτε εχουν βρισει κανενα και ουτε αγενεστατη πιστευω οτι ειναι, μπορειτε να κανετε διαλογο για τα σκουπιδια να πηγαινουν να ξαναφτιαχνουν τα μονοπατια αφηστε να μεγαλωση το αθλημα .....ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ Ο ΕΝΤΟΥΡΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρώτα- πτώτα δεν τα λέω εγώ άνθρωπέ μου. Αν ήσουν πιο προσεκτικός θα έβλεπες οτι έχω αναδημοσιεύσει την ανακοίνωση πολιτικών κινήσεων της Αίγινας.
    Από πότε η διέξοδος από την καθημερινότητα είναι μόνο τα ναρκωτικά, τα πορνεία ή η συμμετοχή σε αγώνες εντούρο; Γιατί εμένα πράγματι χωρά και άλλα ο νους μου. Θα μπορούσε να ξεφεύγει κανείς από τη μίζερη παγματικότητά του, δημιουργώντας ο ίδιος μια πραγματικότητα που του ταιριάζει περισσότερο π.χ. με την εντούρο του να πάει με την παρέα του κάπου και από κει να περπατήσει και να απολαύσει το δάσος αντί να το οργώνει και να το καταστρέφει συμμετέχοντας σε ένα τέτοια αγώνα(είχα και γω εντούρο-μέχρι που έπαθα ρήξη αχίλειου τένοντα-και το απολάμβανα κάτι τέτοιο). Τώρα μένω σε βουνό και έχω υποστεί και εγώ και το παρακείμενο δάσος τη βία των αγώνων ή της προπόνησης των εντουράδων. Έχω προσπαθήσει με διάλογο να τους δώσω να καταλάβουν οτι η διέξοδος που πιστεύουν οτι έχουν βρει δεν είναι καθόλου διέξοδος. Απλά είναι διέξοδος για τις εταιρείες που κατασκευάζουν τις μηχανές αυτές και τα ανταλλακτικά τους, καθώς και για τις εταιρείες που προσφέρουν στην αγορά τον εξοπλισμό που χρειάζεται κανείς για τη συμμετοχή σε αυτούς τους αγώνες. Για τους ίδιους είναι ένα ξέδομα χωρίς αντίκρυσμα. Το αντίθετο ένα τρόπος να καταστρέφουν το περιβάλλον, να απομακρύνουν τα άλλα άγρια είδη του δάσους και να ενοχλούν τους άλλους συνανθρώπους τους, που περιμένουν να απολαύσουν την ησυχία ή τους φυσικούς θορύβους του δάσους αντί της ηχητικής του ρύπανσης.
    Για μένα βέβαια δεν είναι θέμα παρανομίας των αγώνων, όπως το βάζουν οι τοπικές κινήσεις της Αίγινας, είναι θέμα να καταλάβουν οι συμμετέχοντες εντουράδες τι συνέπειες υπάρχουν από αυτή τους τη συμμετοχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή