Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Το Μεσολόγγι κινδυνεύει να γίνεi Βενετία


Τι Μαλδίβες, τι Βενετία, τι Μεσολόγγι... Κοινή η μοίρα τους στα σενάρια επί... χάρτου που κάνουν επιστήμονες προβλέποντας τις επιπτώσεις από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας λόγω των κλιματικών αλλαγών. Οι Μαλδίβες είναι το πρώτο νησιωτικό σύμπλεγμα που θα εξαφανιστεί από τον χάρτη, σύμφωνα με τους ειδικούς, κατακλυζόμενο από τη θάλασσα. Στη γειτονιά μας η Βενετία ήδη ζει το μέλλον
Στην Ελλάδα το Μεσολόγγι έχει μπει στο «μικροσκόπιο» των επιστημόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, οι οποίοι προειδοποιούν ότι μέσα στον αιώνα μας η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα σημάνει κατακλυσμό μεγάλων εκτάσεων γης, με επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα, και στην οικονομική και κοινωνική ζωή των κατοίκων. Η άνοδος υπολογίζεται σε τουλάχιστον 0,5 μέτρο και αυτό θα σημάνει άμεσα την κάλυψη με νερό τεράστιων εκτάσεων τόσο της πόλης όσο και καλλιεργειών.
«Ηδη η λιμνοθάλασσα δέχεται πολλές ανθρωπογενείς πιέσεις που δημιουργούν κινδύνους με ή χωρίς κλιματική αλλαγή» τονίζει μιλώντας στο «Βήμα» ο υπεύθυνος της επιστημονικής ομάδας που εκπόνησε την έρευνα, καθηγητής του ΕΜΠ, κ. Γ. Τσακίρης . «Οι αναμενόμενες μεγαλύτερες θερμοκρασίες του καλοκαιριού, οι λιγότερες εισροές γλυκού νερού (λόγω μειωμένων βροχών), αλλά και η άνοδος της στάθμης της θάλασσαςθα αυξήσουν τον κίνδυνο δημιουργίας συνθηκών μειωμένης οξυγόνωσης και αυξημένης αλατότητας, με δυσμενή αποτελέσματα για τους έμβιους οργανισμούς της λιμνοθάλασσας» συμπληρώνει.
Δεν έχουν περάσει ούτε τρεις μήνες που το Μεσολόγγι πλημμύρισε και πάλι, όταν νότιοι άνεμοι συνδυάστηκαν με υψηλές θερμοκρασίες, με αποτέλεσμα να προκληθεί φουσκοθαλασσιά. Είναι μία από τις εικόνες της καθημερινότητας του τόπου αυτού, που δείχνει ότι η περιοχή αποτελεί ένα ευάλωτο οικοσύστημα. Με βάση το ερευνητικό πρόγραμμα, στο μέλλον η λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου- Αιτωλικού δεν απειλείται μόνο από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Περισσότεροι καύσωνες
Εχει υπολογισθεί ότι θα μειωθεί η εισροή γλυκού νερού στη λιμνοθάλασσα κατά μέσον όρο από τα 60 εκατομμύρια κυβικά μέτρα στα 42 εκατ. κυβικά μέτρα, ενώ το κλίμα θα γίνει ξηρότερο. Επιπλέον, η αύξηση της θερμοκρασίας και της αστάθειας του κλίματος (περισσότεροι καύσωνες) συνεπάγεται μείωση του διαλυμένου οξυγόνου, με σημαντική επίπτωση στην επιβίωση και αναπαραγωγή, στην ανάπτυξη και στη μετανάστευση των θαλάσσιων και λιμναίων οργανισμών. Αν και η οξυγόνωση του νερού της λιμνοθάλασσας θεωρείται ικανοποιητική- με εξαίρεση ορισμένα τμήματα τους καλοκαιρινούς μήνες-, δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός ότι οι μικρές τιμές διαλυμένου οξυγόνου ήταν η αιτία μαζικών θανάτων ψαριών τον Ιούλιο του 1999 σε συνθήκες άπνοιας και υψηλών θερμοκρασιών.
Ιδιαίτερη σημασία για την οικολογική κατάσταση της λιμνοθάλασσας έχουν οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες στην ευρύτερη περιοχή. Οπως επισημαίνει ο κ. Τσακίρης, οι κυριότερες μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις είναι «η ρύθμιση της παροχής του Αχελώου με τα φράγματα της ΔΕΗ Καστράκι και Στράτος, όπως επίσης η εκτροπή του Ευήνου προς τον Μόρνο και την Αθήνα».
Στις ανθρωπογενείς πιέσεις που επιβαρύνουν το οικοσύστημα της λιμνοθάλασσας περιλαμβάνονται οι απορροές από τον βιολογικό καθαρισμό του Μεσολογγίου και ενός χειμάρρου στο βόρειο τμήμα της, η εντατική χρήση φωσφορικών και νιτρικών λιπασμάτων και οι εδαφοβελτιώσεις με αμμωνία στις αγροτικές καλλιέργειες, αλλά και αυτές με εντατική χρήση των οποίων τα στραγγίσματα καταλήγουν μέσω αντλιοστασίων στη λιμνοθάλασσα. Μικρές κτηνοτροφικές μονάδες επιβαρύνουν εξίσου το περιβάλλον της περιοχής, ενώ ορισμένα τεχνητά έργα- αμμολωρίδες που ρυθμίζουν την κυκλοφορία των ρευμάτων στη λιμνοθάλασσα- προκαλούν διακυμάνσεις στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του νερού μεταβάλλοντας θερμοκρασία, αλατότητα, οξυγόνο, θολότητα, Ρha κτλ.
Για τον κ. Τσακίρη η λύση είναι συγκεκριμένη: «Πρέπει να συστηματοποιηθούν οι μετρήσεις των βασικών παραμέτρων και δεικτών της κατάστασης της λιμνοθάλασσας. Επίσης, να εκπονηθούν προγράμματα προστασίας από τις ανθρωπογενείς πιέσεις και προγράμματα προσαρμογής-μετριασμού των επιπτώσεων από τους κινδύνους που απειλούν τη λιμνοθάλασσα με την ευθύνη του τοπικού φορέα διαχείρισης».

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ
«Βρήκαμε ακόμη και χέλια στους δρόμους»
Ζει μόνιμα στο Αιτωλικό, ένα νησάκι στο μέσον της λιμνοθάλασσας που ενώνεται με δύο πέτρινα γεφύρια. Ο 49χρονος οικονομολόγος κ. Δ. Μπρούνος (φωτογραφία), ο οποίος διατηρεί λογιστικό γραφείο στην περιοχή, λέει ότι τα περί ανόδου της στάθμης των νερών της λιμνοθάλασσας μελλοντικά είναι μόνιμο θέμα συζήτησης στο χωριό, γιατί έτσι κι αλλιώς σήμερα οι πλημμύρες έχουν πυκνώσει.
«Ηταν αραιά τα πλημμυρικά φαινόμενα-μία φορά τη δεκαετία.Τα τελευταία τρία χρόνια όμως παρατηρούνται κάθε χρόνο και το 2009 δύο φορές ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας πάνω από ένα μέτρο, με αποτέλεσμα να καλυφθούν τα στηθαία της παραλίας και το νερό να βγει στον δρόμο. Βρήκαμε ακόμη και χέλια στους δρόμους της παραλίας, ενώ οι καμάρες των γεφυριών είχαν καλυφθεί πλήρως και δεν φαίνονταν καθόλου». Ο δήμος ξεκινά τεχνικό έργο με αντλιοστάσια, μοτέρ και σωληνώσεις για να διώχνει τα νερά όταν πλημμυρίσουν πάλι οι δρόμοι, ενώ ο κ. Μπρούνος υπογραμμίζει: «Οταν έχουμε “μπασά”, όπως λέμε εμείς στην περιοχήτην πλημμυρίδα, εκλύεται υδρόθειο, η περιοχή μυρίζει σαν κλούβιο αβγό και ψοφάνε τα ψάρια».
Το παράπονο των ψαράδων είναι ότι δεν έχουν περιληφθεί ποτέ στις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ, λέει, και συμπληρώνει: «Οταν αυτά συμβαίνουν σήμερα, σκέψου τι θα γίνει αν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προβλέψεις για τις κλιματικές αλλαγές. Λένε το Αιτωλικό “μικρή Βενετία”, αλλά τότε θα γίνουμε πραγματική Βενετία και στο Αιτωλικό τις ξύλινες βάρκες θα τις δένουμε έξω από τα σπίτια μας».

Το άρθρο αυτό της Παναγιώτας Μπίτσικα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Το Βήμα, στις 18 Μαρτίου 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου