Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Όχι σε ΄΄Καποδίστρια ΙΙ΄΄, Όχι σε ΄΄Καλλικράτη΄΄,

Την ανακοίνωση της Κίνησης Πολιτών την έχω πάρει εδώ και καιρό, αλλά την αναρτώ τώρα που είναι επίκαιρη:

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έχει ανάγκη από μεγέθυνση ούτε ως προς τον πληθυσμό ούτε ως προς την έκταση των ΟΤΑ, αλλά ούτε και όσον αφορά τις εξουσίες των δημάρχων και των προέδρων των Κοινοτήτων.
Αντίθετα, η Τοπική Αυτοδιοίκηση πάσχει από έλλειψη Οραμάτων, Πολιτικών, δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου, Κοινωνικής Ευθύνης και Άμεσης Δημοκρατίας.

Ο Δήμος Τεγέας να παραμείνει ως έχει !

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα το σχέδιό της για τη διοικητική μεταρρύθμιση, με την επωνυμία ΄΄Καλλικράτης΄΄, στοχεύοντας και υποσχόμενη με έναν νέο διοικητικό χάρτη της χώρας : Λιγότερο κράτος, περισσότερη αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, αποτελεσματικότερη λειτουργία προς όφελος του πολίτη, εξοικονόμηση χρηματοδοτικών πόρων, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη διαφάνεια, δημοκρατία και συμμετοχή του πολίτη, ισχυρότερους Δήμους.

Το ότι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης ( ΟΤΑ ), που προέκυψαν το 1998 με το νομοθετικό πλαίσιο ΄΄Καποδίστριας Ι΄΄, είναι αναποτελεσματικοί όσον αφορά την αντιμετώπιση βασικών ζητημάτων αρμοδιότητάς τους ( π.χ. διαχείριση απορριμμάτων ), το ότι χαρακτηρίζονται από κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος και χρέη, το ότι λειτουργούν με αδιαφάνεια και γραφειοκρατικά, όλα αυτά αποτελούν διαπιστώσεις ευρέως διαδεδομένες στην ελληνική κοινωνία. Πιστεύουμε ότι για την κακοδαιμονία αυτή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν ευθύνεται το – υποτιθέμενο μικρό – μέγεθος των ΟΤΑ. Το ότι τα παραπάνω φαινόμενα χαρακτηρίζουν και – μάλιστα εντονότερα – τους μεγάλους Δήμους των αστικών κέντρων πείθει για του λόγου το ασφαλές. Οι 1.034 ΟΤΑ της χώρας είναι ήδη αρκετά μεγάλοι και σε πληθυσμό και σε έκταση, μετά τις αναγκαστικές συνενώσεις του ΄΄Καποδίστρια Ι΄΄ ( Αξίζει να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι αρκετές άλλες χώρες της Ευρωπαїκής Ένωσης ( Ε.Ε. ) έχουν σημαντικά περισσότερους ΟΤΑ αναλογικά με τον πληθυσμό τους σε σύγκριση με την Ελλάδα [ Στην Ελλάδα οι ΟΤΑ έχουν σήμερα μέσο πληθυσμό 10.200 κατοίκους, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος για την Ε.Ε. είναι 5.100 κάτοικοι ανά δήμο. Στη Γαλλία ο μέσος όρος είναι 1.600 κάτοικοι, στην Αυστρία 3.400, στην Ισπανία 4.900, στη Γερμανία και την Ιταλία 7.100 κ.λπ. ] ).

Ο χωρίς αμφισβήτηση απαιτούμενος περιορισμός στη διασπάθηση και σπατάλη του δημόσιου χρήματος που διαχειρίζονται οι ΟΤΑ, μπορεί κάλλιστα να επιτευχθεί χωρίς να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο τα μεγέθη των δήμων. Και η αποτελεσματική λειτουργία των δήμων μπορεί να επιτυγχάνεται με διαδημοτικές συνεργασίες, εκεί όπου αυτό απαιτείται ( π.χ. διαχείριση απορριμμάτων, ύδρευση, τεχνικές και οικονομικές υπηρεσίες κ.λπ. ).

Οι συγχωνεύσεις αγροτικών ΟΤΑ στους δήμους των αστικών κέντρων θα σημάνουν ένα ακόμη άλμα αστικοποίησης και, συνακόλουθα, ερημοποίησης της υπαίθρου.
Μια πολιτική ενδυνάμωσης της υπαίθρου, αναστροφής της πληθυσμιακής αποψίλωσης και της παραγωγικής απογύμνωσής της, της ριζικής αντιμετώπισης της ερημοποίησης και της περιβαλλοντικής υποβάθμισής της, πολιτική που είναι απολύτως αναγκαία σήμερα, δεν συνάδει ούτε με τις συνενώσεις των ΟΤΑ της υπαίθρου ούτε με την προσκόλησή τους στους ΟΤΑ των αστικών κέντρων ούτε με τις τάσεις ενίσχυσης της αστυφιλίας που θέλοντας και μη προωθεί ο επιδιωκόμενος γιγαντισμός των Δήμων.

Η μεγέθυνση των ΟΤΑ και μάλιστα με υποχρεωτικές συνενώσεις δεν πρόκειται να απαλλάξει την πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση της χώρας από τα σοβαρά προβλήματα που τη συνοδεύουν.
Αντίθετα, υπάρχουν μικροί ΟΤΑ, Κοινότητες των 500 - 1000 κατοίκων, που έχουν να επιδείξουν λαμπρό έργο για τον τόπο τους. Κάποιοι άνθρωποι με όραμα και μεράκι στις λίγες Κοινότητες που εναπόμειναν στη χώρα άρπαξαν την ευκαιρία που τους δόθηκε το 1998 -- έχοντας δικό τους νοικοκυριό – και έκαναν θαύματα : η Ανάβρα και η Μακρυνίτσα στη Μαγνησία, οι Καρυές στη Λακωνία, το Νυμφαίο στη Φλώρινα, το Πάπιγκο στα Ιωάννινα, ο Πάνορμος στην Τήνο και αρκετές άλλες. Κόντρα στη γενικότερη μιζέρια ευτύχησαν να κάνουν το μεράκι τους έργο και τον τόπο τους ξεχωριστό. Για πιο λόγο λοιπόν τα χωριά αυτά θα πρέπει αναγκαστικά να ενωθούν με άλλα 30 – 40 ή 50 χωριά, αντί να παραμείνουν ως έχουν και να αποτελέσουν πηγή άντλησης κατευθυντήριων συμπερασμάτων για την απαιτούμενη διοικητική μεταρρύθμιση ;
Το μικρό μέγεθος των ΟΤΑ είναι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την πραγμάτωση της Τοπικής Αυτο – Διοίκησης, της συμμετοχής δηλ. των δημοτών στα κοινά. Αντίθετα, η προτεινόμενη με το σχέδιο ΄΄Καλλικράτης΄΄ διοικητική μεταρρύθμιση βάζει οριστικό τέλος στη μακραίωνη παράδοση της κοινοτικής αυτοδιοίκησης που υπάρχει στον τόπο μας. Διότι η συνένωση δήμων και διαμερισμάτων, που οδηγεί σε διόγκωση του μεγέθους των νέων δήμων, αφαιρεί από τους ΟΤΑ το βασικότερο λόγο ύπαρξής τους, την αμεσότητα με τον πολίτη και το περιβάλλον της περιοχής τους.


Για όλους τους παραπάνω λόγους και χωρίς καμία διάθεση τοπικισμού, ως δημότες του Δήμου Τεγέας απαιτούμε :

Ο Δήμος Τεγέας να παραμείνει ως έχει στα σημερινά διοικητικά όριά του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου