Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Η “ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ” (ΠΑΝΑΚ)

Στη Γενική της Συνέλευση στις 13/3/10 (Γλυφάδα), με βάση το εισηγητικό κείμενο και τη συζήτηση που ακολούθησε με τις τοποθετήσεις των μελών της, αποφάσισε τα παρακάτω:

Στη σημερινή εποχή των ανοιχτών συνόρων και της τεχνολογικής επανάστασης η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται άμεσα μια ριζική μεταρρύθμιση, που να διαμορφώνει βιώσιμες και αποκεντρωμένες δομές, να καταργεί τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας και το πελατειακό σύστημα και να δημιουργεί έναν αποτελεσματικό Δήμο με οικονομική αυτάρκεια, δυνατότητες βιώσιμης ανάπτυξης, καλά οργανωμένες Υπηρεσίες και κυρίως να προάγει τη δημοκρατία και την ενεργό συμμετοχή του πολίτη.
Η “ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ” (ΠΑΝΑΚ) τάσσεται υπέρ της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, του ισχυρού δήμου και της αιρετής περιφέρειας σε συνδυασμό με τη μεταρρύθμιση του σημερινού συγκεντρωτικού κράτους. Εν τούτοις, το συγκεκριμένο σχέδιο «Καλλικράτης» -με τα μέχρι σήμερα δεδομένα- δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτά τα αιτήματα και στις προσδοκίες των πολιτών. Για τον λόγο αυτό, προτείνουμε και διεκδικούμε:
1. Εφαρμογή της απλής αναλογικής στις αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και στη συγκρότηση των οργάνων (δημοτικών/περιφερειακών συμβουλίων, δημαρχιακής/ εκτελεστικής επιτροπής) με επαναφορά του 50%.
2. Διεύρυνση της δημοκρατικής λειτουργίας, ενθάρρυνση της συμμετοχικότητας, διασφάλιση της έκφρασης των μειοψηφικών απόψεων/μικρών παρατάξεων με την πρόβλεψη δυνατότητας να εκπροσωπούνται σε επίπεδο δήμου/περιφέρειας/τοπικού συμβουλίου.
3. Σαφή καθορισμό αρμοδιοτήτων των ΟΤΑ (με πρόβλεψη για συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες, π.χ. διαφορές ορεινών δήμων από νησιωτικούς, χρήση λιμένων κ.ά.). Αναθεώρηση του Κώδικα Δήμων & Κοινοτήτων.
4. Σαφή καθορισμό αρμοδιοτήτων της περιφέρειας με συγκρότηση Νέου Κώδικα Περιφερειών.
5. Επιδίωξη διαβούλευσης και συναίνεσης πριν τις συνενώσεις και όχι υποχρεωτική επιβολή τους.
6. Ουδεμία οργανική σχέση ΟΤΑ-Περιφέρειας με τις «γενικές διοικήσεις».
7. Αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση. Αντιστροφή της σχέσης ΟΤΑ-Περιφέρειας με την Κεντρική Κυβέρνηση: Ό,τι δεν διαχειρίζονται οι ΟΤΑ-Περιφέρειες, το διαχειρίζεται η κεντρική κυβέρνηση.
8. Πλήρη εφαρμογή του αρθ. 102 του Συντάγματος περί Αυτοδιοίκησης. Καμία παρέμβαση της κεντρικής διοίκησης σε ΟΤΑ-Περιφέρειες.
9. Δημιουργία ανά περιφέρεια εποπτικού οργάνου, προεδρευόμενου από έμπειρο δικαστή με πολυετή θητεία για τον έλεγχο νομιμότητας των πράξεων της Αυτοδιοίκησης.
10. Προληπτικό έλεγχο από το Ελεγκτικό Συνέδριο των δαπανών που υπερβαίνουν ένα εύλογο όριο με ρητή απαγόρευση κατάτμησης ποσών ή κόστους έργων.
11. Αποδυνάμωση του δημαρχοκεντρικού μοντέλου με αφαίρεση αρμοδιοτήτων του δημάρχου και μεταφορά τους στη Δημαρχιακή Επιτροπή και στο Δημοτικό Συμβούλιο. Κατάργηση των μονοπρόσωπων οργάνων και των περιορισμών της συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες. Να τεθεί ανώτατο όριο στις θητείες των αυτοδιοικητικών αξιωμάτων.
12. Εκλογή Δημάρχου και Δημοτικού Συμβουλίου με ξεχωριστές κάλπες. Ο Δήμαρχος να εκλέγεται με το 50% +1 την πρώτη ή, αν δεν πιάσει κανείς το όριο, τη δεύτερη Κυριακή σε επαναληπτική ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων. Το Δημοτικό Συμβούλιο να εκλέγεται με απλή αναλογική και ο Πρόεδρός του για θητεία δύο ετών με απλή πλειοψηφία με την ταυτόχρονη ενδυνάμωση του κύρους του.
13. Διατυπώθηκε και η πρόταση ο περιφερειάρχης να εκλέγεται έμμεσα από το περιφερειακό συμβούλιο.
14. Αναλογική εκπροσώπηση των παρατάξεων στην ΤΕΔΚ και στην ΚΕΔΚΕ, όπως ισχύουν για όλα τα άλλα συνδικαλιστικά όργανα της χώρας.
15. Κατάργηση των ΣΔΙΤ στην Αυτοδιοίκηση.
16. Κατοχύρωση της οικονομικής αυτοτέλειας: Αύξηση πόρων στην αυτοδιοίκηση και σύνδεσή τους με τον ΦΠΑ (ποσοστό) με στόχο να φτάσουν τον ΜΟ της ΕΕ, που σήμερα είναι το 11% του ΑΕΠ. Απόδοση οφειλομένων και επανεξέταση της επαναφοράς των τελών παρεπιδημούντων στο 2%.
17. Απόλυτη αξιοκρατία και διαφάνεια στις διαδικασίες διορισμού προσωπικού ΟΤΑ-Περιφέρειας (ΑΣΕΠ).
18. Καθιέρωση ή/και ενίσχυση θεσμών άμεσης δημοκρατίας στους ΟΤΑ (τοπικά συμβούλια, συνοικιακά συμβούλια, επιτροπές περιβάλλοντος και πολεοδομικές επιτροπές, συμμετοχικός προϋπολογισμός).
19. Ενθάρρυνση της συμμετοχής των νέων στα τοπικά θέματα. Αναβάθμιση του συμβουλίων νέων. Θεσμική πρόβλεψη για κατάθεση των απόψεων του στο δημοτικό συμβούλιο με δικαίωμα ψήφου (τουλάχιστον του προέδρου) σε θέματα που αφορούν τη νεολαία. Ταυτόχρονη διεξαγωγή των εκλογών με αυτήν της ανάδειξης των τοπικών αρχών.
20. Θεσμοθέτηση μεταφοράς προσωπικού από ΟΤΑ σε άλλους κρατικούς φορείς ή και αντίστροφα (αποσυμπίεση διοικητικών υπαλλήλων, πρόσληψη τεχνικών, επιστημόνων, τεχνιτών, εργατών).
21. Αυστηρότερες διατάξεις και έλεγχος των μεταδημοτεύσεων.
22. Ανασυγκρότηση επιτροπής αρθ. 152 του ΚΔΚ για ταχύτερες αποφάσεις σε 30 ημέρες από υποβολής αιτήματος (εν είδει ασφαλιστικών μέτρων).
23. Το πανελλαδικό δίκτυο της “Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητων Αυτοδιοικητικών Κινήσεων” ενθαρρύνει τα μέλη και τους φίλους του να αναζητήσουν τοπικά συγκλίσεις με αυτοδιοικητικά σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες ή πρόσωπα που διαθέτουν παρόμοια φυσιογνωμικά και προγραμματικά χαρακτηριστικά με αυτά του δικτύου μας προκειμένου να διαμορφωθούν ευρύτερες συνεργασίες ενόψει των προβλέψεων του “Καλλικράτη” είτε σε επίπεδο Δήμων είτε και στις υπό διαμόρφωση Περιφέρειες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου