Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ΑΠΟ 333 ΕΩΣ 343 ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΤΟΥ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»


Σημαντικά αποσπάσματα του "Καλλικράτη":

Κανένας ΟΤΑ με πληθυσμό κάτω από 10.000

Σε 333 με 343 από τους 1034 (910 δήμοι και 124 κοινότητες) μειώνονται οι δήμοι του «Καλλικράτη».
- Με βάση την απογραφή του 2001 πλην των νησιωτικών και των ορεινών περιοχών δεν υπάρχει δήμος με πληθυσμό κάτω από 10.000 για αυτούς που συνενώνονται και 12.000 για αυτούς που παραμένουν αυτόνομοι.

- Στις μητροπολιτικές περιοχές των πολεοδομικών συγκροτημάτων Αθηνών και Θεσσαλονίκης το πληθυσμιακό αυτό όριο ανεβαίνει στις 25.000 κατοίκους.

- Τα μεγάλα αστικά κέντρα συνενώνονται με όμορους δήμους που αποτελούν στην ουσία συνέχεια τους, ανεξαρτήτως πληθυσμού.

- Στους ορεινούς το πλαφόν θα αγγίζει τις 2.000 ενώ κάθε νησί θα αποτελεί και ανεξάρτητο δήμο
-Οι πενήντα επτά σημερινές νομαρχίες και τα δεκαεννιά επαρχεία αντικαθίστανται από 13 αιρετές περιφέρειες, ενώ οι σημερινές 13 περιφέρειες αντικαθίστανται από επτά κεντρικές διοικήσεις.

-Οι 16.150 δημοτικοί σύμβουλοι όλης της χώρας συμπυκνώνονται στους μισούς, το ίδιο και οι 195 αντινομάρχες που θα αντικατασταθούν από μισούς περίπου αντιπεριφερειάρχες. Επίσης από τους 1.396 νομαρχιακούς συμβούλους θα μείνουν μόλις 703 περιφερειακοί σύμβουλοι.

-Υπολογίζεται ότι οι σημερινές 50.000 θέσεις πολιτικού προσωπικού θα μειωθούν τουλάχιστον στο μισό.
-Τα 6.000 νομικά πρόσωπα των δήμων μειώνονται σε 2.000

ΝΟΜΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Α. Συνιστώνται οι κατωτέρω δήμοι:
1. Δήμος Βόλου με έδρα το Βόλο αποτελούμενος από τους δήμους α. Αγριάς β. Αισωνίας γ.
Βόλου δ . Ι ωλκού ε . Ν έας Α γχιάλου σ τ. Ν έας Ι ωνίας ζ . Πορταριάς η. Αρτέμιδας και την
κοινότητα Μακρινίτσης, οι οποίοι καταργούνται.
2. Δήμος Ρήγα Φεραίου με έδρα το Βελεστίνο αποτελούμενος από τους δήμους α. Κάρλας β.
Φέρων και την κοινότητα Κεραμιδίου, οι οποίοι καταργούνται.
3. Δήμος Ανατολικού Πηλίου με έδρα τη Ζαγορά αποτελούμενος από τους δήμους α.
Ζαγοράς και β. Μουρεσίου, οι οποίοι καταργούνται.
4. Δήμος Αλμυρού με έδρα τον Αλμυρό αποτελούμενος από τους δήμους α. Αλμυρού β.
Πτελεού γ. Σούρπης και την κοινότητα Ανάβρας, οι οποίοι καταργούνται.
5. Δήμος Νότιου Πηλίου με έδρα την Αργαλαστή αποτελούμενος από τους δήμους α.
Αργαλαστής β. Αφετών γ. Μηλέων δ. Σηπιάδος και την κοινότητα Τρικερίου, οι οποίοι
καταργούνται.
Β. Στους δήμους Αλοννήσου, Σκιάθου, Σκοπέλου δεν επέρχεται καμία μεταβολή
Γ. Ο δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου χαρακτηρίζεται ως ορεινός.

1 σχόλιο:

  1. Το σχέδιο απέχει πολύ από τη μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η αυτοδιοίκηση. Μεγαλύτεροι δήμοι δε σημαίνει και καλύτερη λειτουργία τους, αλλιώς θα την βλέπαμε ήδη στους μεγάλους δήμους της χώρας.
    Αρμοδιότητες μεταφέρονται χωρίς τους αντίστοιχους πόρους, την ώρα που δεν είναι καν σίγουρο ποιες χρηματοδοτήσεις θα επιβιώσουν από τις υποδείξεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
    Δεν διαφαίνεται ουσιαστική αποκέντρωση ενδο-αυτοδιοικητικά, πράγμα που θα βοηθούσε στο να δημιουργηθούν αμεσοδημοκρατικές δομές. Δυσκολεύει τρομερά τη συμμετοχή στις εκλογές ανεξάρτητων Ριζοσπαστικών Κινήσεων πολιτών, δίνοντας προβάδισμα σε αυτοδιοικητικές παρατάξεις των κομμάτων εξουσίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή