Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

ΒΙΟ-ΠΑΤΕΝΤΕΣ: ΟΤΑΝ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΘΕΣΜΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Έλαβα με μαίηλ το κείμενο και το αναρτώ:

Ο καπταλισμός αφού λεηλάτησε ολάκερο τον πλανήτη πουλώντας και αγοράζοντας κάθε τι το υλικό, στρέφει τις αδηφάγες ορέξεις του στο πεδίο των ιδεών. Και εσχάτως, στην ίδια την ουσία της ζωής. Δυο αιώνες μετά τον επίσημο θάνατο του θεού, η βιομηχανία επιχειρεί να οικειοποιηθεί τα ξεπερασμένα πλέον δικαιωματά του. Μέσα από παράλογες και χυδαίες νομοθεσίες περί πνευματικών δικαιωμάτων, πολυεθνικές ή μη προσπαθούν να μας πείσουν ότι συγκεκριμένες αλληλουχίες dna, ζώα, φυτά και μικροοργανισμοί, ανήκουν σ' αυτές. Και αν ο προηγούμενος αυτόκλητος ιδιοκτήτης του πλανήτη, παραδεχόταν τουλάχιστον την ελεύθερη βούληση, η σύγχρονη βιομηχανία δεν αφήνει ούτε καν αυτό το πεδίο ανεκμετάλλευτο. Ο κόσμος που προσπαθεί να επιβάλλει είναι ένας κόσμος απόλυτης βιομηχανικής ομοιομορφίας, στείρος και χωρίς ίχνος ελεύθερης ζωής.

Οι πατέντες που αξιώνουν οι σποροπαραγωγικές και βιοτεχνολογικές εταιρίες είναι η συνέχιση του ίδιου παραλογισμού, στο πεδίο της ζωής, που ξεκίνησε με τα πνευματικά δικαιώματα. Η όλη αντίληψη περί πνευματικών δικαιωμάτων λογίζει τις ιδέες και την καλλιτεχνική δημιουργία ως αντικείμενα ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης και μόνο, σαν να έχουν παραχθεί σε κοινωνικό κενό. Τα πάντα οφείλουν να ανήκουν σε κάποιον. τίποτε δε δύναται να είναι ελεύθερο ή κτήμα της ανθρωπότητας εν γένει.
Όμως, για να έχει η ιδιοκτησία κάποιας έννοιας ή πράγματος, αξία, θα πρέπει αυτή η έννοια ή πράγμα να μην κυκλοφορεί ελεύθερα σε όμοιες η παραπλήσιες μορφές. Με άλλα λόγια, πίσω από κάθε πατέντα της βιομηχανίας πάνω σε κάποιο ζώο ή φυτό, δεν κρύβεται μόνο θρασύτητα και χυδαιότητα αλλά και η προσπάθεια έτσι ώστε ζώα και φυτά, σπόροι και γνώσεις να πάψουν να υφίστανται ελεύθερα. Οι διμερείς συμφωνίες της ΕΕ με αφρικανικά ή ασιατικά κράτη, οι συμφωνίες τύπου TRIPS, ή η νέα προτεινόμενη νομοθεσία για τις πατέντες στην ΕΕ, δεν υπάρχουν παρά για να εξασφαλίσουν ότι το σύνολο της ζωής θα ανήκει κάπου και θα είναι προϊόν προς πώληση. Ακόμη και όταν οι εν λόγω συμφωνίες διασφαλίζουν –θεωρητικά και σπανιότερα πρακτικά- μερίδιο στο κέρδος και για τις αναπτυσσόμενες χώρες ή τους μικρούς παραγωγούς, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: ραγδαία μείωση της βιοποικιλότητας μέσω της επιβολής ομογενοποιημένων καλλιεργειών, της αποκλειστικήςχρήσης πατενταρισμένων ποικιλιών, γενετικής επιμόλυνσης και παρεμπόδισης της παραδοσιακής διατήρησης και ανταλλαγής σπόρων από εγχώριες ποικιλίες. Ο πλούτος των παραδοσιακά καλλιεργήσιμων ή φυσικών ειδών και ποικιλιών, αφανίζεται και αντικαθίσταται από ομοιογενείς μονοκαλλιέργειες πατενταρισμένων προϊόντων, αρεστών στη βιομηχανία. Αν κανείς λάβει υπόψη ότι από τις δεκάδες χιλιάδες βρώσιμων ειδών και ποικιλιών καλλιεργούνται συστηματικά μόνο μερικές δεκάδες –και σε βιομηχανική κλίμακα συνήθως μόνο οχτώ- μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής για το σύνολο της ζωής.
Ήδη μεγάλα τμήματα του πληθυσμού του παγκόσμιου νότου έχουν εξαναγκαστεί στη φτώχεια, στην πείνα, στη μετανάστευση, στη φυλακή επειδή αντιστάθηκαν. Μόνο στην Ινδία δε, 200.000 αγρότες έχουν αυτοκτονήσει ως αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολουθούν εταιρίες όπως η Monsanto, η Syngenta, η Novartis ή η Dupont. Οι εταιρίες του βιοτεχνολογικού λόμπυ δε θέλουν να διασφαλίσουν απλά κέρδη από τους στείρους σπόρους τους και τις μεταλλαγμένες ποικιλίες τους, αλλά και από οποιαδήποτε ζωική μορφή ή είδος. Και οι ίδιοι που βρίσκουν λογικό και σωστό ένα είδος φυτού ή ζώου να ανήκει εξ' ολοκλήρου σε μια εταιρεία, θα βρουν επίσης λογικό και σωστό –σε ένα όχι και τόσο απώτερο μέλλον- το ανθρώπινο σώμα , ή τουλάχιστον συγκεκριμένα τμήματα και λειτουργίες του, να ανήκουν κάπου, σε μια εταιρεία, εργαστήριο ή κρατικό οργανισμό. Αλλά η ζωή υπήρχε και θα υπάρχει, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν «εφευρίσκεται» και ανεξάρτητα από κάθε ληστρική νομοθεσία δεν πατεντάρεται. Είναι μια διαδικασία που αποίκισε τον πλανήτη μας, αλλάζοντας τον εκ βαθέων, δισεκατομμύρια χρόνια πριν εταιρείες και διευθυντές αρχίσουν να τον λυμαίνονται. Άγρια και ανεξέλεγκτη, «ακάθαρτη» και απρόβλεπτη, θα βλαστήσει ακόμη και στα στρατόπεδα συγκεντρωσής τους.

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΓΟΝΙΔΙΩΝ
κοινός τόπος αθήνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου