Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Με το βλέμμα στραμμένο στη Κοτσαμπάμπα για να «αλλάξουμε το σύστημα, όχι το κλίμα»!


Μου στάλθηκε από το OIKO.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου http://ecoleft.blogspot.com/

του Γιώργου Μητραλιά

Λίγες μόνο μέρες μας χωρίζουν από το άνοιγμα των εργασιών της «Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης των Λαών για τη Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας Γης» στη Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας, και όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς ένα ιστορικό γεγονός που θα μπορούσε να αποτελέσει καμπή στη σύγχρονη ιστορία καθώς και την αφετηρία ενός ποιοτικά και ποσοτικά ανώτερου διεθνούς αντισυστημικού κινήματος. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των οργανωτών, που δόθηκαν προχτές στη δημοσιότητα, αναμένονται πάνω 15.000 σύνεδροι από 126 χώρες, εκπρόσωποι περίπου 70 κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων οι πρόεδροι της Βενεζουέλας, του Ισημερινού, της Παραγουάης και της Νικαράγουας, πάνω από 50 επιστήμονες/κλιματολόγοι ειδικά της Διακυβερνητικής Επιτροπής για τη κλιματική αλλαγή, δεκάδες γνωστές προσωπικότητες της διεθνούς αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, και πάνω από 300 απεσταλμένοι μεγάλων ΜΜΕ από όλο τον κόσμο. Κυρίως όμως, θα μετάσχουν χιλιάδες εκπρόσωποι εργατικών και αγροτικών συνδικάτων, κοινωνικών κινημάτων, ιθαγενικών οργανώσεων και κάθε λογής προοδευτικών και αντικαπιταλιστικών συλλογικοτήτων που, στο όνομα των δεκάδων εκατομμυρίων μελών των οργανώσεών τους, πρόκειται να καλέσουν, κατά τη Συνέλευση των Κοινωνικών Κινημάτων στις 19 Απριλίου, στη δημιουργία ενός παγκοσμίου κινήματος «αντίστασης στην επέκταση των εμπορευματικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης, στην επίθεση των πολυεθνικών και στη στρατικοποίηση».

Σίγουρα, δεν είναι διόλου τυχαίο ούτε ότι την ιδέα αυτής της εναλλακτικής συνδιάσκεψης για τη κλιματική καταστροφή την είχε ο (ιθαγενής και συνδικαλιστής) πρόεδρος Έβο Μοράλες της Βολιβίας, ούτε ότι τη διοργανώνει η Βολιβία που είναι μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, ούτε τέλος ότι αυτή θα διεξαχθεί στη Κοτσαμπάμπα, την πόλη όπου άρχισε και θριάμβευσε το 2000 η ιστορική λαϊκή εξέγερση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού (προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών των ΗΠΑ και της Γαλλίας), που άλλαξε το ρου της ιστορίας τόσο στη Βολιβία όσο και σε ολάκερη τη Λατινική Αμερική! Το δίδαγμα για όλους μας είναι εξαιρετικά χρήσιμο και συνάμα αποστομωτικό: όταν οι πάμφτωχοι εργάτες και αγρότες ιθαγενείς της Βολιβίας, που μάχονται καθημερινά όσο κανείς άλλος στο κόσμο ενάντια στον ιμπεριαλισμό, δίνουν από το υστέρημά τους για να φιλοξενήσουν χιλιάδες «γκρίνγκος» στις 17 ομάδες εργασίας, στα 14 πάνελ και στις 167 «αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες» της γιγάντιας συνδιάσκεψης για τη κλιματική καταστροφή, τότε προσφέρουν την καλύτερη απάντηση σε κάποιους αριστερούς που δηλώνουν ότι… δεν ευκαιρούν να ασχοληθούν με τη κλιματική αλλαγή την ώρα που πρώτη και μοναδική προτεραιότητά μας πρέπει τάχα να είναι η πάλη ενάντια στη λιτότητα και στη κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Το δικό μας συμπέρασμα είναι πολύ απλό: αν όλοι αυτοί έκαναν όπως οι Βολιβιανοί αγωνιστές, τότε όχι μόνο δεν θα αποδυνάμωναν αλλά αντίθετα θα ενίσχυαν και μάλιστα αφάνταστα τη δικιά τους ικανότητα αντίστασης ΚΑΙ στο μέτωπο των εργατικών αγώνων…

Γεγονός είναι πάντως ότι η συνδιάσκεψη της Κοτσαμπάμπα έρχεται τη κατάλληλη στιγμή καθώς η τελευταία απόπειρα των «από πάνω» στη Βόννη, πριν από μια βδομάδα, για να συμμαζευτούν τα κομμάτια της Κοπεγχάγης κατάληξε και πάλι σε πλήρες αδιέξοδο και αποτυχία. Την ώρα λοιπόν που οι δυτικές κυβερνήσεις και οι πολυεθνικές τους δείχνουν όχι μόνο να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις προειδοποιήσεις και προτάσεις της «Διακυβερνητικής Επιτροπής» του ΟΗΕ, αλλά και να εξαπολύουν πόλεμο λάσπης ενάντια στους 3000 κορυφαίους επιστήμονες της, που σε τελευταία ανάλυση αυτές οι ίδιες διόρισαν, η ανθρωπότητα στρέφει πια αναγκαστικά το βλέμμα της στη μακρινή Κοτσαμπάμπα στην οποία εναποθέτει τις ελπίδες της για να αποτραπεί η επερχόμενη εφιαλτική κλιματική καταστροφή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου