Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Το ΔΝΤ και η τραγική μοναξιά της Ελλάδα


 To www.tometopo.gr παρουσιάζει έξι διαγράμματα από την πολυσέλιδη πρόσφατη Έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την κατάσταση στην Ελλάδα, που αποτελεί ομολογία του φυσικού και ηθικού συναυτουργού – μαζί με την Ευρωζώνη – για το έγκλημα του σε βάρος της χώρας μας.
  (Μπορείτε  να κάνετε κλικ πάνω στις εικόνες για να φαινονται καθαρά τα διαγράμματα.)
 Το πρώτο διάγραμμα εκφράζει παραστατικά την τραγική μοναξιά της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με το βαθμό της παρακμής που έχει φτάσει.
 Το σχέδιο αυτό παρουσιάζει ταυτόχρονα τις αλλαγές και στο ΑΕΠ και στους μισθούς στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο μεταξύ 2008 και 2012. Αριστερά της κάθετης γραμμής είναι οι χώρες που έχουν πτώση στο ΑΕΠ τους, δεξιά αυτές που έχουν αύξηση. Κάτω από την κάθετη γραμμή είναι οι χώρες που έχουν μείωση των μισθών των εργαζομένων, πάνω αυτές που έχουν άνοδο. Η μοναχική θέση της Ελλάδας με κατακόρυφη μείωση και του ΑΕΠ και των μισθών μιλάει από μόνη της για την ακραία απτυχία και του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης που αυτά τα χρόνια κυβερνούν την Ελλάδα. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε αυτή την πενταετία της μεγάλης κρίσης την καλύτερη επίδοση – πρώτη στη μεγέθυνση του ΑΕΠ, δεύτερη στις μισθολογικές αυξήσεις - έχει μια χώρα εκτός Ευρωζώνης, η Πολωνία. Ακολουθείται από τη Σουηδία – μια χώρα εκτός Ευρωζώνης, και οι δύο σε μεγάλη απόσταση από τις άλλες.. Πρώτη στην αύξηση μισθών, αν και με μικρή πτώση του ΑΕΠ της η Βουλγαρία – μια χώρα επίσης εκτός Ευρωζώνης.

 Η κατάρρευση του ΑΕΠ της Ελλάδας

 Η πλήρης διάψευση των εκτιμήσεων του ΔΝΤ για την εξέλιξη του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Η μπλε γραμμή είναι η πραγματική κατάρρευση του ΑΕΠ. Η κόκκινη διακεκομμένη γραμμή είναι η «ενδεχόμενη» κατά τις προηγούμενες εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Συνολικά μέσα σε αυτό το διάστημα υπάρχει μια πτώση του ΑΕΠ κατά 20% περίπου. Το ΔΝΤ αποδίδει αυτή την εξέλιξη στην αβεβαιότητα, την παύση των κυβερνητικών πληρωμών, την έλλειψη ρευστότητας, την πτώση του διαθέσιμου εισοδήματος, την απότομη μείωση των μισθών.




 Η κατάρρευση των μισθών
 


Το διάγραμμα δείχνει μια μείωση κατά 25% των μισθών μεταξύ 2009 και 2012. Το ΔΝΤ ομολογεί πως κι εδώ έπεσε έξω στις προβλέψεις του.




  Η κατάρρευση των καταθέσεων

 Το διάγραμμα αυτό παρουσιάζει την απότομη καθοδική πορεία των ιδιωτικών καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζας.






Οι νέες προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη του ΑΕΠ, που το ΔΝΤ σπεύδει προκαταβολικά να δικαιολογήσει τη μελλοντική τους διάψευση.

 Το ενδιαφέρον σε αυτό το διάγραμμα είναι η εκτίμηση για τη χρονική στιγμή της αναστροφής της ύφεσης. Με βάση το ως σήμερα πρόγραμμα του ΔΝΤ προβλέπονταν στα μέσα του 2013 (κόκκινη διακεκομμένη γραμμή). Με βάση τη σημερινή προβολή του (projection) προβλέπεται για τα μέσα του 2014. Για καλό και για καλό όμως και για να αποφύγει την πλήρη γελοιοποίηση θέτει και το ενδεχόμενο (potential) κακό σενάριο για τα τέλη του 2015. Κι έχει ο Θεός.



 Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν γλυτώνει από τα χρέη χωρίς ανάπτυξη

Ο πίνακας αυτός έχει ένα περίεργο ενδιαφέρον. Δείχνει τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είχαν τη μεγαλύτερη διάρκεια πρωτογενών πλεονασμάτων (δεν υπολογίζονται δηλαδή οι τοκοχρεωλυτικές τους υποχρεώσεις) στον κρατικό προϋπολογισμό τους. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι τέταρτη στη σειρά έχει την Ελλάδα την περίοδο 1994 – 2000, που ανήκει στη φάση της συνεχούς διόγκωσης του χρέους. Αυτό επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η το πρωτογενές πλεόνασμα – που το εμφανίζουν από μόνο του σαν τη μαγική στιγμή της σωτηρίας - χωρίς ανάπτυξη είναι ανίκανο να αναστρέψει τη διόγκωση του χρέους.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου