Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

ΚΑΤΩ Η ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΤΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Έντρομες, μετά τα γεγονότα της 19, 20 και κυρίως 28 Οκτώβρη, οι δύο Χούντες που μας κυβερνούν, η υπερεθνική ελίτ/Χούντα, που στη χώρα μας εκπροσωπεί η Τρόικα, και η ντόπια Χούντα που τώρα έχει τη στήριξη και σύσσωμης της ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων της αστικής τάξης, τα οποία εκπροσωπούν τα κόμματά εξουσίας, παίζουν τώρα το τελευταίο τους χαρτί: τη δήθεν κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», που στην πραγματικότητα είναι κυβέρνηση εθνικής καταστροφής, ΑΝ ΔΕΝ ΤΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ ΤΗΣ, ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ Ν’ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ.

Η κυβέρνηση αυτή προεδρεύεται όχι πια από έναν απλό καρπαζοεισπράκτορα της υπερεθνικής ελίτ, όπως ο Γιωργάκης, αλλά από ένα σημαίνον στέλεχος της ίδιας της ελίτ αυτής. Δηλαδή της ελίτ που αποτελείται όχι μόνο από αυτούς που διαχειρίζονται την οικονομική και πολιτική παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της (G7-ΔΝΤ, ΕΕ-ΕΚΤ, ΝΑΤΟ κ.λπ.), αλλά και από τα διεθνούς κύρους «think tanks», Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, ΜΜΕ κ.λπ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο νέος Πρωθυπουργός είναι και μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που «φτιάχνει» παγκόσμιους ηγέτες, με στόχο την προστασία των συμφερόντων της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε σίγουροι ότι η νέα Χούντα, που θα στηρίζεται μάλιστα από τη συντριπτική πλειοψηφία των βολεψάκηδων επαγγελματιών πολιτικών της Βουλής, θα είναι η πιο αδίστακτη και επικίνδυνη κυβέρνηση που έχει δει ποτέ ο τόπος, ώστε να περάσουν τα πιο καταστροφικά μέτρα ενάντια στα λαϊκά στρώματα, να ελαχιστοποιηθούν οι ζημιές των δανειστών μας και, το κυριότερο, να ξεπουληθεί κάθε κοινωνικό αγαθό αυτού του τόπου, σε εξευτελιστικές τιμές, στις πολυεθνικές και τους ντόπιους κλεπτοκράτες.
• Θα είναι η πιο αδίστακτη κυβέρνηση γιατί όχι μόνο δεν έχει την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση (ακόμη και αυτή που με απάτη υφάρπαξε ο Γιωργάκης), αλλά ούτε θα έχει να φοβάται το οποιοδήποτε «πολιτικό κόστος» στις επόμενες εκλογές, εφόσον το μεν ΠΑΣΟΚ που βασικά τη στελεχώνει είναι ήδη «καμένο χαρτί» για τις ελίτ (γι' αυτό και ήδη άρχισαν να δημιουργούν νέες ΠΑΣΟΚογενείς κινήσεις που είναι επίσης Ευρωλάγνες κλπ), η δε ΝΔ, που προσποιούνταν την «αντιμνημονιακή» για ψηφοθηρικούς λόγους, σήμερα ισχυρίζεται ότι απλά στηρίζει τη νέα κυβέρνηση, και δεν αποκλείεται πριν τις εκλογές να διαφοροποιηθεί πλήρως από πολλά βασικά μέτρα της, για να τα πάρει στη συνέχεια στο ακέραιο, αν εκλεγεί πρώτο κόμμα!

• Θα είναι όμως και η πιο επικίνδυνη, όχι μόνο γι’ αυτό τον λόγο, αλλά και γιατί θα είναι πολύ πιο εύκολο να εξαπατήσει τεράστια τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, ακριβώς λόγω του δήθεν οικουμενικού χαρακτήρα της, που υποστηρίζουν όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας, σύσσωμα σχεδόν τα ΜΜΕ, αλλά και άμεσα ή έμμεσα η ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.λπ. που θα προσπαθήσουν τώρα με κάθε τρόπο να ματαιώσουν κάθε απόπειρα, όχι μόνο για κλιμάκωση του αγώνα, αλλά ακόμη και για τη συνέχισή του...

Στις συνθήκες αυτές, είναι περισσότερο επείγουσα παρά ποτέ η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης σαν αυτό που προτείνουμε (βλ. αναλυτικά πρόταση: ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ) αν θέλουμε ν’ αποφευχθεί η ολοκληρωτική καταστροφή μας.

Μιλάμε δηλαδή για απελευθέρωση που είναι:

(Α) ΕΘΝΙΚΗ, εφόσον η Ελλάδα δεν έχει πια την παραμικρή οικονομική και πολιτική κυριαρχία, δηλαδή ούτε αυτή που είχε από της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους. Πάντα είχαμε δικό μας νόμισμα και επομένως νομισματική πολιτική, και δική μας δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή ένα ελάχιστο επίπεδο οικονομικής κυριαρχίας. Τώρα έχουμε μια κυβέρνηση από ανδρείκελα της Τρόικας που θα υπακούουν άμεσα την κάθε εντολή της για να εκταμιεύεται η εκάστοτε δόση ενός Χρέους που δεν πρόκειται (ούτε μπορεί πρακτικά, ακόμα και με εκτιμήσεις/αναλύσεις κατεστημένων οικονομολόγων στο εξωτερικό) να ξεπληρωθεί ποτέ. Όμως, η δημιουργία των προϋποθέσεων εθνικής αυτοδυναμίας από μια κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας είναι αναγκαία για την πραγματική εθνική απελευθέρωση.

(Β) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, εφόσον είναι τέτοια η αλληλεξάρτηση συμφερόντων της ντόπιας ελίτ με αυτά της υπερεθνικής ελίτ, και των προνομιούχων στρωμάτων της αστικής τάξης στη χώρα μας με τα αντίστοιχα στρώματα στην ΕΕ, ώστε μόνο αν ο απελευθερωτικός αγώνας στρεφόταν ενάντια στις ελίτ αυτές και τα αντίστοιχα προνομιούχα στρώματα θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την κοινωνική απελευθέρωσή μας, δηλαδή για την πολιτική και οικονομική αυτοδιεύθυνσή μας σαν Λαός.

Οι άμεσοι και επιτακτικοί στόχοι του Μετώπου αυτού θα έπρεπε να είναι:

[1]. η μονομερής έξοδος από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη, όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζεται) που μας οδήγησε στη σημερινή τρομερή κρίση και στην επερχόμενη ολοκληρωτική καταστροφή και εξανδραποδισμό μας σαν Λαό,

[2]. η ολοκληρωτική στάση πληρωμών (που σημαίνει την μονομερή διαγραφή ολόκληρου του Χρέους) για το οποίο ποτέ δεν ρωτήθηκε ο Λαός μας αλλά τώρα καλείται να ξεπουλήσει τα πάντα για να εξοφλήσουν τους δανειστές μας, οι ελίτ που μας χρέωσαν, και

[3]. η αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινωνικού αγαθού που έχει ιδιωτικοποιηθεί.

Οι άμεσοι αυτοί στόχοι μαζί με τα απαραίτητα συμπληρωματικά μέτρα (βλ. κείμενο προτεινόμενου Μετώπου) θα επιδίωκαν την οικονομική αυτοδυναμία σε έναν νέο διεθνισμό αλληλεγγύης, εφόσον η αυτοδύναμη οικονομία αποτελεί σήμερα τη μόνη δυνατή διέξοδο από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, δηλαδή τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση

Οι στόχοι όμως αυτοί δεν μπορούν να επιτευχθούν με αποσπασματικές απεργίες και πορείες-λιτανείες, ούτε με παραπλανητικές δήθεν «επαναστατικές» ενέργειες αυτοδιαχείρισης «στη γειτονιά» μας κ.λπ., ή παροδικές καταλήψεις τόπων δουλειάς, ή ακόμη και «κινήματα» των πλατειών. Όλα αυτά μπορούν εύκολα να αγνοηθούν ή να συντριβούν (αν γίνουν ενοχλητικά) από τους τραπεζίτες στη κυβέρνηση και τον τρομερό μηχανισμό ιδεολογικής διαχείρισης και καταστολής στη διάθεσή τους. Οι μορφές του αγώνα για την επίτευξη αυτών των στόχων θα κυμαίνονταν από ένα κίνημα άγριων απεργιών από κάτω, που θα ξεπερνούσαν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) οι οποίες δεν διανοούνται να θέσουν στόχους σαν τους παραπάνω, μέχρι τις καταλήψεις και, το κυριότερο, την οργανωμένη μαζική άρνηση πληρωμών των χαρατσιών. Το Μέτωπο θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, συντονίζοντας και πολιτικοποιώντας τις απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων, που θα κλιμακωνόντουσαν σε επαναλαμβανόμενες ανά εβδομάδα 48ωρες απεργίες, οι οποίες θα παρέλυαν την οικονομική και κοινωνική ζωή της Χώρας, και θα οδηγούσαν στον εξαναγκασμό της νέας διακομματικής Χούντας για άμεσες εκλογές. Τις εκλογές αυτές εύκολα θα κέρδιζε το Μέτωπο με ένα πρόγραμμα σαν το παραπάνω, ιδιαίτερα όταν ακόμη και οι τελευταίοι εξαπατημένοι θα συνειδητοποιούσαν ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα εξόδου από την καταστροφική για τη ζωή τους κρίση μέσα στην ΕΕ και τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.

Εάν, όμως, η Χούντα κατέφευγε σε επιστρατεύσεις απεργών ή σε αναστολή άρθρων του Συντάγματος για να αφαιρέσει και τυπικά κεκτημένες ατομικές ελευθερίες με στόχο την παρεμπόδιση της ανάπτυξης του αγώνα αυτού, ή εάν αρνιόταν την άμεση διεξαγωγή εκλογών, ή, ακόμη σημαντικότερο, αν αρνιόταν να παραδώσει την εξουσία σε ένα νικηφόρο στις εκλογές Μέτωπο που θα δεσμευόταν από τους παραπάνω στόχους, τότε η προηγούμενη αγωνιστική δραστηριότητα θα έπρεπε να κλιμακωνόταν σε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας μέχρι την ανατροπή της Χούντας και την ανάδειξη μιας Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας (από εντολοδόχους των λαϊκών συνελεύσεων, των συνελεύσεων εργαζομένων κ.λπ.), η οποία θα καλούσε σε εκλογές για Συντακτική Συνέλευση για την υλοποίηση ολόκληρου του προγράμματος του Μετώπου.


ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

13 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ]

Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd
Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου