Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Κόκκινο πανί οι εκλογές για ΔΝΤ και Βερολίνο

Η, φέρουσα τη σφραγίδα του Βερολίνου, επιλογή του διεθνούς τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου για τον πρωθυπουργικό θώκο αντανακλά τη νέα γερμανική πραγματικότητα στην ευρωζώνη. Ητοι, «τεχνοκρατικές μεθοδεύσεις» για την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της ζώνης άνευ των δυσχερειών που φυσιολογικά ανακύπτουν από δύσκολες επιλογές και υλοποιήσεις αποφάσεων εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων των χωρών της περιοχής.
«Δεν είναι δυνατόν η Κριστίν Λαγκάρντ να υποστηρίξει στον οργανισμό τη συνέχιση της διανειοδότησης στην Ελλάδα και μετά η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές» Επί του προκειμένου, εκ των κυρίαρχων στοιχείων του πυλώνα της γερμανικής προσέγγισης είναι η αποφυγή εκλογών που μπορούν να προκληθούν από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας. Για το Βερολίνο, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θεωρείται «κόκκινο πανί» και κατά ενημερωμένο παράγοντα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εκλαμβάνεται πολύ αρνητικά και ως κάτι πολύ χειρότερο ακόμη και από την ιδέα του δημοψηφίσματος που «σκαρφίστηκε» ο τέως πλέον πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου.
Οπως έχει επισημανθεί από τις στήλες αυτές, οι Γερμανοί για πλείστους ευρωπαϊκούς αλλά και εσωτερικούς λόγους υπόστασης είναι κάθετα αντίθετοι στα δημοψηφίσματα που θεωρούνται «ανάθεμα» και βλέπουν πρόωρες εκλογικές διαδικασίες που θέτουν υπό αμφισβήτηση τα προγράμματα λιτότητας ως «δημοψηφίσματα της ευρωπαϊκής οντότητας», δυνατά να τινάξουν στον αέρα τον σχεδιασμό τους.
Δεν αποφασίζει η Αθήνα
Από τη σκοπιά αυτή η επιλογή Παπαδήμου, όπως και του Μάριο Μόντι στην Ιταλία που επίσης ανακόπτει την προοπτική των πρόωρων εκλογών στη γείτονα, εξυπηρετεί τον γερμανικό σχεδιασμό και πλέον, κατά έγκυρους παράγοντες, τίθεται εν αμφιβόλω η συζητηθείσα για τον Φεβρουάριο πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Την άποψη αυτή συμμερίζεται και το ΔΝΤ που θεωρεί ότι είναι πολύ βραχύς ο χρόνος της νέας κυβέρνησης μέχρι τον Φεβρουάριο για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της νέας δανειακής σύμβασης, σε συνάρτηση με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Και, απ' ό,τι λέγεται στο πνεύμα τού «συναποφασίζουμε για τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα» («Ε» 9/11), την ημερομηνία των εκλογών δεν την αποφασίζει πλέον από μόνη της η Αθήνα, αλλά τουναντίον αυτή εξαρτάται από το Ταμείο όπου η χώρα είναι δέσμια της δανειακής της υποχρέωσης και, φυσικά, από τις αντιδράσεις των αγορών.
Κατά την άποψη ανώτατων κύκλων του ΔΝΤ που θεωρούν «εξαιρετική επολογή» τον κ. Παπαδήμο, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να έχει μπροστά της τουλάχιστον ένα τρίμηνο για να οικοδομήσει ένα ιστορικό («track record»), ούτως ώστε η διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, να μπορέσει στη συνέχεια να εμφανιστεί ενώπιον του Δ.Σ. του οργανισμού και να υποστηρίξει αξιόπιστα τη συνέχιση του προγράμματος του Ταμείου στην Ελλάδα.
«Δεν είναι δυνατόν να πιστοποιήσει κάτι τέτοιο και την επομένη να παραιτηθεί η ελληνική κυβέρνηση και η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές», κατά την εν λόγω άποψη. Καθίσταται συνεπώς φανερό ότι στον διεθνή οικονομικό οργανισμό θεωρούνται «απομακρυσμένη προοπτική» οι πρόωρες εκλογές και σε «ουδεμία περίπτωση πριν μπει σε σοβαρή πορεία το πρόγραμμα του Ταμείου», ιδιαίτερα μετά τη νέα δανειακή σύμβαση.
Κατά τη συνεκτίμηση κύκλων στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, «όλα τα περί εκλογών (τον Φεβρουάριο) είναι συζητήσιμα» και, ιδιαίτερα μ' έναν τεχνοκράτη στο πηδάλιο της νέας κυβέρνησης συνδαιτυμόνα του ευρωπαϊκού κατεστημένου, αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο να «πάνε πολύ πίσω οι εκλογές».
Ψάχνουν προσχήματα
Κατά την άποψη αυτή, θα πρέπει να αναζητηθούν εκείνη την εποχή τα «κατάλληλα προσχήματα» για να ξεπεραστεί η κατ' αρχήν συμφωνία των δύο πολιτικών ηγετών για εκλογές τον Φεβρουάριο κατά τη σχετική απαίτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο «κίνδυνος» που μπορεί να υπάρξει εκείνη τη στιγμή είναι να μετατραπεί η σημερινή εκτόνωση της κοινής γνώμης σε «ερεθισμό» της και συνεπώς μόνο με την προβολή επιχειρημάτων αρκούντως «χρωματισμένων» με τις συνθήκες της εποχής περί συνθηκών «εκτάκτου ανάγκης» να στηριχθεί αξιόπιστα η παράταση της ζωής της κυβέρνησης Παπαδήμου. Αλλά και τότε, η υποψία περί «κοροϊδίας» μπορεί να οδηγήσει σε εκρηκτικές καταστάσεις.
Οπως απέδειξε η λίαν πρόσφατη ιστορία και λέγεται εγκύρως από ευρωπαϊκούς κύκλους, «κατά τον ίδιο τρόπο που ξέκοψαν την ιδέα του δημοψηφίσματος, έτσι θα ξεκόψουν και την ιδέα των εκλογών» και, επιπλέον, «δεν θα πρέπει να λησμονείται πως εκ των πραγμάτων η παραιτηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου κατ' ουσίαν έχει εκχωρήσει στους διεθνείς δανειστές την εθνική κυριαρχία της χώρας και τη λήψη των αποφάσεων στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του ΔΝΤ» και πάντα θα υπάρχουν διαθέσιμοι μοχλοί πιέσεων προς τη... «σωστή» κατεύθυνση.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, με τέτοιες μεθοδεύσεις εγγράφονται υποθήκες για να φτάσει η χώρα σε εκλογές ακόμη και το 2013 κατά τις πάγιες επιθυμίες του Βερολίνου ή ακόμη και πέραν εκείνης της ημερομηνίας «αν το υπαγορεύουν οι συνθήκες της εποχής». Οπως λέγεται, το μόνο που χρειάζεται είναι μια συνταγματική «ερμηνεία» για αναπροσδιορισμό της «εμπόλεμης κατάστασης» και εξίσωσή της με «οικονομικό πόλεμο».
Ολα αυτά δεν είναι απλώς σχήματα λόγου, όπως λέγεται χαρακτηριστικά, και ήδη διαπιστώνεται πως μεταφέρονται ως «ιδέες» από το εξωτερικό σε εσωτερικούς κύκλους που τα προωθούν τεχνηέντως και σύντομα θα φανούν ενδεχομένως ως «ερμηνείες» ειδημόνων που σίγουρα θα υποκρύπτουν κίνητρα των διακινητών τους.
Είναι γεγονός ότι στην Ευρώπη δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν και πάλι με τα ελληνικά πράγματα εντός τριμήνου και πιστεύεται πως θα διατηρήσουν «θολή» την προοπτική των πρόωρων εκλογών και θα αξιολογήσουν τις συνθήκες από την πορεία της νέας κυβέρνησης Παπαδήμου.
Ολα αυτά, ωστόσο, προδικάζουν λεπτές ισορροπίες που θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψιν από τα «αφεντικά» της Ευρώπης για να μη «σκάσουν» στα μούτρα του Βερολίνου...

dpdimas29@gmail.com
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=325251

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου