Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Κόκκινο πανί οι εκλογές για ΔΝΤ και Βερολίνο

Η, φέρουσα τη σφραγίδα του Βερολίνου, επιλογή του διεθνούς τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου για τον πρωθυπουργικό θώκο αντανακλά τη νέα γερμανική πραγματικότητα στην ευρωζώνη. Ητοι, «τεχνοκρατικές μεθοδεύσεις» για την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της ζώνης άνευ των δυσχερειών που φυσιολογικά ανακύπτουν από δύσκολες επιλογές και υλοποιήσεις αποφάσεων εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων των χωρών της περιοχής.
«Δεν είναι δυνατόν η Κριστίν Λαγκάρντ να υποστηρίξει στον οργανισμό τη συνέχιση της διανειοδότησης στην Ελλάδα και μετά η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές» Επί του προκειμένου, εκ των κυρίαρχων στοιχείων του πυλώνα της γερμανικής προσέγγισης είναι η αποφυγή εκλογών που μπορούν να προκληθούν από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας. Για το Βερολίνο, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θεωρείται «κόκκινο πανί» και κατά ενημερωμένο παράγοντα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εκλαμβάνεται πολύ αρνητικά και ως κάτι πολύ χειρότερο ακόμη και από την ιδέα του δημοψηφίσματος που «σκαρφίστηκε» ο τέως πλέον πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου.
Οπως έχει επισημανθεί από τις στήλες αυτές, οι Γερμανοί για πλείστους ευρωπαϊκούς αλλά και εσωτερικούς λόγους υπόστασης είναι κάθετα αντίθετοι στα δημοψηφίσματα που θεωρούνται «ανάθεμα» και βλέπουν πρόωρες εκλογικές διαδικασίες που θέτουν υπό αμφισβήτηση τα προγράμματα λιτότητας ως «δημοψηφίσματα της ευρωπαϊκής οντότητας», δυνατά να τινάξουν στον αέρα τον σχεδιασμό τους.
Δεν αποφασίζει η Αθήνα
Από τη σκοπιά αυτή η επιλογή Παπαδήμου, όπως και του Μάριο Μόντι στην Ιταλία που επίσης ανακόπτει την προοπτική των πρόωρων εκλογών στη γείτονα, εξυπηρετεί τον γερμανικό σχεδιασμό και πλέον, κατά έγκυρους παράγοντες, τίθεται εν αμφιβόλω η συζητηθείσα για τον Φεβρουάριο πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Την άποψη αυτή συμμερίζεται και το ΔΝΤ που θεωρεί ότι είναι πολύ βραχύς ο χρόνος της νέας κυβέρνησης μέχρι τον Φεβρουάριο για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της νέας δανειακής σύμβασης, σε συνάρτηση με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Και, απ' ό,τι λέγεται στο πνεύμα τού «συναποφασίζουμε για τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα» («Ε» 9/11), την ημερομηνία των εκλογών δεν την αποφασίζει πλέον από μόνη της η Αθήνα, αλλά τουναντίον αυτή εξαρτάται από το Ταμείο όπου η χώρα είναι δέσμια της δανειακής της υποχρέωσης και, φυσικά, από τις αντιδράσεις των αγορών.
Κατά την άποψη ανώτατων κύκλων του ΔΝΤ που θεωρούν «εξαιρετική επολογή» τον κ. Παπαδήμο, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να έχει μπροστά της τουλάχιστον ένα τρίμηνο για να οικοδομήσει ένα ιστορικό («track record»), ούτως ώστε η διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, να μπορέσει στη συνέχεια να εμφανιστεί ενώπιον του Δ.Σ. του οργανισμού και να υποστηρίξει αξιόπιστα τη συνέχιση του προγράμματος του Ταμείου στην Ελλάδα.
«Δεν είναι δυνατόν να πιστοποιήσει κάτι τέτοιο και την επομένη να παραιτηθεί η ελληνική κυβέρνηση και η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές», κατά την εν λόγω άποψη. Καθίσταται συνεπώς φανερό ότι στον διεθνή οικονομικό οργανισμό θεωρούνται «απομακρυσμένη προοπτική» οι πρόωρες εκλογές και σε «ουδεμία περίπτωση πριν μπει σε σοβαρή πορεία το πρόγραμμα του Ταμείου», ιδιαίτερα μετά τη νέα δανειακή σύμβαση.
Κατά τη συνεκτίμηση κύκλων στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, «όλα τα περί εκλογών (τον Φεβρουάριο) είναι συζητήσιμα» και, ιδιαίτερα μ' έναν τεχνοκράτη στο πηδάλιο της νέας κυβέρνησης συνδαιτυμόνα του ευρωπαϊκού κατεστημένου, αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο να «πάνε πολύ πίσω οι εκλογές».
Ψάχνουν προσχήματα
Κατά την άποψη αυτή, θα πρέπει να αναζητηθούν εκείνη την εποχή τα «κατάλληλα προσχήματα» για να ξεπεραστεί η κατ' αρχήν συμφωνία των δύο πολιτικών ηγετών για εκλογές τον Φεβρουάριο κατά τη σχετική απαίτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο «κίνδυνος» που μπορεί να υπάρξει εκείνη τη στιγμή είναι να μετατραπεί η σημερινή εκτόνωση της κοινής γνώμης σε «ερεθισμό» της και συνεπώς μόνο με την προβολή επιχειρημάτων αρκούντως «χρωματισμένων» με τις συνθήκες της εποχής περί συνθηκών «εκτάκτου ανάγκης» να στηριχθεί αξιόπιστα η παράταση της ζωής της κυβέρνησης Παπαδήμου. Αλλά και τότε, η υποψία περί «κοροϊδίας» μπορεί να οδηγήσει σε εκρηκτικές καταστάσεις.
Οπως απέδειξε η λίαν πρόσφατη ιστορία και λέγεται εγκύρως από ευρωπαϊκούς κύκλους, «κατά τον ίδιο τρόπο που ξέκοψαν την ιδέα του δημοψηφίσματος, έτσι θα ξεκόψουν και την ιδέα των εκλογών» και, επιπλέον, «δεν θα πρέπει να λησμονείται πως εκ των πραγμάτων η παραιτηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου κατ' ουσίαν έχει εκχωρήσει στους διεθνείς δανειστές την εθνική κυριαρχία της χώρας και τη λήψη των αποφάσεων στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του ΔΝΤ» και πάντα θα υπάρχουν διαθέσιμοι μοχλοί πιέσεων προς τη... «σωστή» κατεύθυνση.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, με τέτοιες μεθοδεύσεις εγγράφονται υποθήκες για να φτάσει η χώρα σε εκλογές ακόμη και το 2013 κατά τις πάγιες επιθυμίες του Βερολίνου ή ακόμη και πέραν εκείνης της ημερομηνίας «αν το υπαγορεύουν οι συνθήκες της εποχής». Οπως λέγεται, το μόνο που χρειάζεται είναι μια συνταγματική «ερμηνεία» για αναπροσδιορισμό της «εμπόλεμης κατάστασης» και εξίσωσή της με «οικονομικό πόλεμο».
Ολα αυτά δεν είναι απλώς σχήματα λόγου, όπως λέγεται χαρακτηριστικά, και ήδη διαπιστώνεται πως μεταφέρονται ως «ιδέες» από το εξωτερικό σε εσωτερικούς κύκλους που τα προωθούν τεχνηέντως και σύντομα θα φανούν ενδεχομένως ως «ερμηνείες» ειδημόνων που σίγουρα θα υποκρύπτουν κίνητρα των διακινητών τους.
Είναι γεγονός ότι στην Ευρώπη δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν και πάλι με τα ελληνικά πράγματα εντός τριμήνου και πιστεύεται πως θα διατηρήσουν «θολή» την προοπτική των πρόωρων εκλογών και θα αξιολογήσουν τις συνθήκες από την πορεία της νέας κυβέρνησης Παπαδήμου.
Ολα αυτά, ωστόσο, προδικάζουν λεπτές ισορροπίες που θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψιν από τα «αφεντικά» της Ευρώπης για να μη «σκάσουν» στα μούτρα του Βερολίνου...

dpdimas29@gmail.com
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=325251

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου