Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΑΠΕ

Δελτίο Τύπου:

Οι τοπικές επιτροπές αγώνα, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, φορείς και πολίτες που μαζευτήκαμε την Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011 από κάθε γωνιά της Κρήτης για να συντονίσουμε τις δράσεις μας κατά των βιομηχανικών εγκαταστάσεων ανανεώσιμης ενέργειας γιγαντιαίας κλίμακας που σχεδιάζονται στην Κρήτη, αποφασίσαμε από κοινού και συγκροτήσαμε Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα.

Το Δίκτυο καθημερινά διευρύνεται με νέες συμμετοχές.
Εως τώρα συμμετέχουν (αλφαβητικά):

Δίκτυο Συλλόγων Μεσαράς
Επιτροπή Αγώνα Κριτσάς
Επιτροπή Αγώνα Κρούστα
Κίνηση Πολιτών Ασημίου
Κίνηση Πολιτών Εθιάς Αστερουσίων
Κίνηση Πολιτών Μεσαράς για το Περιβάλλον
Οικολογική Κίνηση Μεραμβέλλου
Οικολογική Παρέμβαση Ηρακλείου
Οικολογική πρωτοβουλία Χανίων
Ομάδα Αλληλέγγυας Συνεργατικής Διαχείρισης, Ηράκλειο
Παγκρήτιο Δίκτυο περιβαλλοντικών Οργανώσεων ΟικοΚρήτη
Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ιτάνου
Πολιτιστικός Σύλλογος Μαρουλά Ρεθύμνου
Πολιτιστικός Σύλλογος Μέρωνα Αμαρίου
Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου
Πολιτιστική Εταιρεία Πανόρμου ο Επιμενίδης
Πρωτοβουλία Δημοτών Σφακίων
Πρωτοβουλία Κατοίκων Πρασέ, Δ. Μουσούρων
Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Φλωρίων, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα
Πρωτοβουλία Πολιτών Δ. Αμαρίου
Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ρεθύμνου
Σύλλογος Επαγγελματιών Κτηνοτρόφων Ν. Ηρακλείου
Σύλλογος Φίλων Περιβάλλοντος Φαραγγιανών
Φοίνιξ ΑΜΚΕ Εφαρμογών Βιώσιμης Ανάπτυξης
και πλήθος πολιτών από κάθε γωνιά της Κρήτης.
Ψήφισμα της 1ης Συνάντησης Πανόρμου

Η Κρήτη σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα απέραντο ενεργειακό εργοστάσιο, χωρίς όριο ισχύος, με έργα βιομηχανικής κλίμακας ( αιολικά, φωτοβολταϊκά, ηλιοθερμικά, αντλησιοταμιευτήρες ) όπως συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Πρόκειται για μια ολοκληρωτική, βάναυση και ισοπεδωτική επέλαση μεγάλων οικονομικών ομίλων και συμφερόντων, που θα έχει μόνιμες, καθοριστικές επιπτώσεις στην οικονομία, την κοινωνία, τους φυσικούς και πολιτιστικούς πόρους του νησιού.

Η επέλαση αυτή, που εξελίσσεται στη συγκυρία της οικονομικής κρίσης αγνοώντας την τοπική κοινωνία, έρχεται να ολοκληρώσει την ανατροπή του παραγωγικού πρότυπου του νησιού.

Η άναρχη ανάπτυξη, η πολιτική υποβάθμισης του πρωτογενή τομέα, η καταστροφή των φυσικών και πολιτιστικών πόρων και των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου μας χρόνια τώρα δυναμιτίζουν και αποδυναμώνουν αυτό το πρότυπο.

Τα ενεργειακά έργα που δρομολογούνται καμιά σχέση δεν έχουν με την έννοια και τα πλεονεκτήματα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), πλεονεκτήματα που εξασφαλίζονται μόνο με την αυτοπαραγωγή, τη άμεση διάχυση των ωφελημάτων στην τοπική κοινωνία, την υποστήριξη και όχι την υποκατάσταση των παραγωγικών δραστηριοτήτων, την εξοικονόμηση ενέργειας και φυσικών πόρων.

Για την ανεξέλεγκτη χωροθέτηση των έργων αυτών έχει ψηφιστεί νομοθεσία (Χωροταξικό ΑΠΕ, Νόμος για την Επιτάχυνση των ΑΠΕ κ.ά.) που επιτρέπει την εγκατάστασή τους σχεδόν παντού, σε βάρος όλων των παραγωγικών δραστηριοτήτων, σε δασικές εκτάσεις, στις κορυφογραμμές, στη γη υψηλής παραγωγικότητας, στις περιοχές του δικτύου Natura, σε αρχαιολογικούς χώρους όπου δεν υπάρχει κήρυξη ζωνών Α’ απόλυτης προστασίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία τους αποτελεί η πόντιση υποβρύχιων καλωδίων διασύνδεσης με το ηπειρωτικό σύστημα της χώρας και μάλιστα από κάθε ενδιαφερόμενη εταιρεία χωριστά, διαδικασία που στα πλαίσια της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας δεν έχει όρια, πέρα από αυτά που θα θέσει η ζήτηση και η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Ο καθορισμός των έργων αυτών ως έργων «εθνικής ωφέλειας», που επιτρέπει τη χωροθέτησή τους σε δασικές εκτάσεις, αναδεικνύει το τεράστιο ζήτημα επίλυσης των ιδιοκτησιακών ζητημάτων, αφού σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε κατάληψη ιδιωτικής γης για εγκατάσταση των έργων χωρίς τη συναίνεση των ιδιοκτητών της, που οδηγούνται σε μακρόχρονες δικαστικές διαμάχες για να αποδείξουν ότι η γη είναι δική τους, ενώ αυτή έχει ήδη διατεθεί σε χρήση που οι ίδιοι δεν επέλεξαν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

• Να σταματήσουν όλα όσα σχεδιάζονται ερήμην των τοπικών κοινωνιών.
• Να ανακληθούν όλες οι άδειες παραγωγής που έχουν δοθεί για ενεργειακά έργα βιομηχανικής κλίμακας.
• Να μην υποδείξει κανένας Δήμαρχος χώρους για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σταθμών του προγράμματος «Ήλιος», όπως ζήτησε να κάνουν ο υπουργός ΠΕΚΑ.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ

• Να εμποδίσουμε από κοινού την εγκατάσταση ενεργειακών εγκαταστάσεων βιομηχανικής κλίμακας.
• Να υπερασπιστούμε:
Τις ντόπιες παραγωγικές δραστηριότητες και τους παραγωγούς του τόπου μας που επιβιώνουν με κόπο και εμπόδια.
Τις δραστηριότητες που επανεπενδύουν τα κέρδη στον τόπο.
• Να αγωνιστούμε για ένα παραγωγικό πρότυπο που θα ταιριάζει στην Κρήτη και θα σέβεται τους φυσικούς και πολιτιστικούς της πόρους και το απαράμιλλο κρητικό τοπίο.

Πάνορμο, 14 Νοεμβρίου 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου