Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Τα νέα από τη καινούργια μελέτη της επιτροπής για το κλίμα του ΟΗΕ


Ξηρασία στο νησί της Ιάβα στην Ινδονησία






Οι προγνώσεις της νέας έκθεσησ της IPCC:
Η παγκόσμια μέση θερμοκρασία αυξάνεται. Η υπερθέρμανση του πλανήτη θα προκαλέσει λιμούς και επιδημίες.
Μία σημαντική αύξηση των πλημμυρών και των καταιγίδων, αλλά επίσης και ένα κύμα ακραίων καυσώνων έχει ήδη προγραμματιστεί. Αν η ανθρωπότητα δεν καταφέρει στο επόμενο διάστημα να μειώσει δραστικά και γρήγορα την εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου, οι συνέπειες θα είναι δραματικές για την ασφάλεια και την υγεία των ανθρώπων. Για παράδειγμα, θα αυξηθεί δραματικά ο κίνδυνος της πείνας και των επιδημιών.
Οι εμπειρογνώμονες, ειδικοί για το κλίμα, αναμένουν αυξήση της μέσης θερμοκρασίας στη Γη μέχρι το 2050 κατά τρεις βαθμούς Κελσίου, ενώ μέχρι το 2100 έως και πέντε βαθμούς. Έτσι ενώ το 2009 στη Κοπεγχάγη είχε τεθεί ο στόχος να μη ξεπεράσει αυτή η αύξηση τους δύο βαθμούς μέχρι το 2050, τώρα γίνεται πρόβλεψη ότι θα το ξεπεράσουμε, αφού δεν γίνεται κάτι για αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο. Τότε ο ΟΗΕ είχε διατυπώσει την πρόβλεψη ότι αν ξεπερασθεί το όριο των 2 βαθμών θα έχουμε ανξέλεγκτη εξέλιξη στο κλίμα και θα πρόκειται για "κλιματική καταστροφή".
Τότε "ηγέτες" σαν τη Μέρκελ είχαν δεσμευθεί να πάρουν μέτρα, ώστε να αποφύγουμε αυτή την εξέλιξη σαν ανθρωπότητα, μετά 2 χρόνια δεν ακούμε τίποτα για αποφυγή της κλιματικής καταστροφής. Ακούμε μόνο "μέτρα" για την αποφυγή της οικονομικής καταστροφής, λόγω των χρεών μας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Οι προβλέψεις όμως λένε ότι η κλιματική καταστροφή θα επιφέρει σίγουρα και οικονομική καταστροφή, όπως π.χ. συμβαίνει με τις πλημμύρες στην Ταϋλάνδη(δες την αντίστοιχη ανάρτηση: Η Ταϋλάνδη ψάχνει για νέα πρωτεύουσα).
Οι εμπειρογνώμονες στην 700 σελίδων έκθεσή τους προβλέπουν για την Ευρώπη περισσότερα κύματα καύσωνα, όπως το «καλοκαίρι του αιώνα" το 2003, που προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες πρόωρους θανάτους. Για τις ΗΠΑ και την Καραϊβική, προβλέπουν ακόμα ισχυρότερους τυφώνες, και για τα μικρά νησιά του Ειρηνικού, μια αυξανόμενη απειλή από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Στη Δυτική Αφρική επιδείνωση της ξηρασίας και διατροφική καταστροφή.
Αυτές οι προβλέψεις ταιριάζουν και με τις αναλύσεις της πολυεθνικής ασφαλιστικής εταιρείας Munic Re(με έδρα το Μόναχο), που κρατά τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων στο θέμα των φυσικών καταστροφών: ο αριθμός των ακραίων καιρικών φαινομένων που σχετίζονται με ζημιογόνα γεγονότα - κυρίως πλημμύρες και καταιγίδες - έχει τριπλασιαστεί σχεδόν σε όλο τον κόσμο από το 1980 και μετά.
Το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στις ασφάλειες είναι το πρώτο που θα πληρώνει τα "σπασμένα" της κλιματικής αλλαγής, για αυτό και ενδιαφέρεται να παρθούν μέτρα ώστε να μειωθούν οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου. Προς το παρόν όμως το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο είναι αυτό που αντιμετωπίζει μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα και αυτό είναι το κυρίαρχο, άρα σε αυτό πρέπει να επικεντρωθεί σήμερα το πολιτικό προσωπικό, ώστε να πάρει μέτρα να κοινωνικοποιηθούν οι ζημιές του με μεταφορά πόρων από τους "απο κάτω". Έτσι παρά τις φωνές του ασφαλιστικού κεφαλαίου-που σημειωτέον έχει και αυτό απώλειες από τη κρίση των κρατικών χρεών, αφού έχει επενδύσει και αυτό σε μεγάλο βαθμό στα κρατικά ομόλογα της Ευρώπης-δεν παίρνονται από κανέναν πια μέτρα για το κλίμα, ούτε στην Ευρώπη, που υποτίθεται ήθελε να ηγηθεί σε αυτή την προσπάθεια παγκοσμίως, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για το "θερμοκήπιο Γη".
Το κόστος πάντως για το παγκόσμιο κεφάλαιο για τα μέτρα αποφυγής της κλιματικής αλλαγής θα είναι λιγότερο από το κόστος που θα πληρώνει για τις επιπτώσεις της. Θα χρειασθεί να εξασφαλίσει τα αποθέματα πόσιμου νερού, να κατασκευάσει φράγματα στα ποτάμια και στις παραλίες, να μονώσει κατάλληλα τα κτίρια ώστε να έχουν υποφερτή ατμόσφαιρα στους επερχόμενους καύσωνες, να εξασφαλίσει την επιπλέον ενέργεια για τη λειτουργία των κλιματιστικών τα πολύ θερμά καλοκαίρια και στα μεσαία πλάτη, να αποκαθιστά τις ζημιές από πλυμμύρες και κατολισθήσεις, από τους τυφώνες και κυκλώνες κ.λπ. κ.λπ...
Κάποιοι βέβαια από την παγκόσμια οικονομική ελίτ θα φροντίσουν να κερδίσουν από αυτές τις επερχόμενες καταστροφές. Έχουν ειδικευθεί σε αυτό. Και μελλοντικά, επειδή δεν θα υπάρχουν κέρδη από μια "ανάπτυξη" που δε θα είναι δυνατή στα πλαίσια ενός πλανήτη που καταρρέει, τα μοναδικά κέρδη που θα είναι δυνατά θα είναι αυτά από τις μελλοντικές καταστροφές. Όμως για τους λαούς δεν θα υπάρχουν σε καμιά περίπτωση κέρδη, μόνο ζημιές. Ας ελπίσουμε ότι θα αποφασίσουν να τελειώνουν μια και καλή με αυτό το σύστημα που οδηγεί και τους ίδιους και τον πλανήτη σε κατάρρευση και χρεοκοπία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου