Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Φ /β εγκαταστάσεις: σύγκριση για Ελλάδα- Γερμανία

1. Η Γερμανία στα τέλη του 2010 είχε εγκατεστημένα περίπου 17.000MW Φωτοβολταϊκών (Φ/Β) τα οποία κάλυψαν ~2% των αναγκών της. Από αυτά, τα ~7.000MW εγκαταστάθηκαν μέσα στο 2010. Το 2011 εκτιμάται ότι θα εγκαταστήσει άλλα 5-6.000MW.

2. Στις κλιματικές συνθήκες της Ελλάδας, η ίδια εγκατάσταση Φ/Β παράγει ~50% περισσότερη ενέργεια σε σχέση με τη Γερμανία

3. Ένα MW Φ/Β απαιτεί έκταση ~10-15 στρεμμάτων.

4. Η Ελλάδα έχει δεσμευτεί πως το 2020 το 40% της κατανάλωσης ηλεκτρισμού θα προέρχεται από ΑΠΕ. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του ΥΠΕΚΑ αυτό απαιτεί 2.200MW Φ/Β. Ο Σύνδεσμος Εταιριών Φ/Β προτείνει διαφορετικό μίγμα ΑΠΕ με τα ΦΒ να συνεισφέρουν ~6.500MW. Σήμερα υπάρχουν εγκατεστημένα ~350MW.

5. Σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούν 4 βιομηχανίες κατασκευής Φ/Β συνολικής δυναμικότητας ~200MW ετησίως. Πρόκειται για πολύ μικρές μονάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα κυρίως λόγω οικονομιών κλίμακας. Τα νέα εργοστάσια παραγωγής Φ/Β είναι πλέον δυναμικότητας της τάξης των 1.000MW ετησίως. Πέρα από το κόστος, λόγω κοινής αγοράς είναι σχεδόν αδύνατο να μπουν όροι που να ευνοούν την εγκατάσταση Φ/Β που έχουν κατασκευαστεί στην Ελλάδα. Εκτιμάται πως το 15% του συνολικού τζίρου Φ/Β σήμερα αφορά ελληνικές επιχειρήσεις (κυρίως βάσεις στήριξης κλπ)

6. Για κάθε Φ/Β MW, υπολογίζεται πως δημιουργούνται περίπου 20 εργατοέτη στην παραγωγή και άλλα 10 για μελέτες-εγκατάσταση-εμπορία.

7. Το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών καλύπτει σήμερα το 7% της κατανάλωσης στο ελληνικό ηπειρωτικό σύστημα, με εισαγωγές από Τουρκία, Βουλγαρία και ΠΓΔΜ και εξαγωγές προς Αλβανία και Ιταλία.

8. Εκτός από τα Φ/Β υπάρχουν και τα ηλιακά θερμικά (ΗΘ) συστήματα, τα οποία έχουν το πλεονέκτημα πως η παραγωγή τους συνεχίζει (μειούμενη) και μετά τη δύση του ηλίου.

Οι κατάλληλες προτάσεις, όσον αφορά στις φ/β εγκαταστάσεις για την Ελλάδα λοιπόν θα μπορούσαν να είναι του τύπου:

• Απόλυτη προτεραιότητα στην εξοικονόμηση ενέργειας και στη διαχείριση της ζήτησης.
• Εξασφάλιση πως πρώτα θα καλύψουν τη συνεισφορά τους στην επίτευξη του εγχώριου στόχου ΑΠΕ (τόσο για το 2020 όσο και για το 2050!) με τερματισμό των εισαγωγών και χωρίς επανάπαυση πως δε χρειαζόμαστε και άλλες τεχνολογίες ΑΠΕ. Όχι μείωση της επιδότησης της κιλοβατώρας(που ζητάει η τρόικα)
• Πρώτη προτεραιότητα στην εγκατάσταση Φ/Β στον κτιριακό τομέα-ο Σύνδεσμος Φ/Β εκτιμά πως στο σημερινό απόθεμα κτιρίων υπάρχει θεωρητικό αξιοποιήσιμο δυναμικό της τάξης των 10.000 MW. Να επισπευστεί η υποχρέωση για τα νεόδμητα (μεγάλα) κτίρια να καλύπτουν την ετήσια ηλεκτρική τους κατανάλωση από Φ/Β. Δεύτερη προτεραιότητα μικρού μεγέθους φ/β εγκαταστάσεις.
• Αν πρόκειται για ΦΒ/ΗΘ μεγάλης κλίμακας: με τις ελάχιστες δυνατές επιπτώσεις στο περιβάλλον, τη γεωργία και το τοπίο, κατόπιν συζήτησης και διαβούλευσης με την τοπική κοινωνία για περιοχές που θα μπορούσαν να τις φιλοξενήσουν, σε κάθε Περιφέρεια.
• Δεσμεύσεις πως το σύνολο των ΦΒ/ΗΘ που θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα θα έχουν κατασκευαστεί εγχώρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου