Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Μειώνεται παγκοσμίως η υποστήριξη προς την πυρηνική ενέργεια


Ελάχιστη όρεξη έχει πια ο κόσμος διεθνώς για την κατασκευή νέων πυρηνικών αντιδραστήρων, σύμφωνα με δημοσκόπηση του BBC:
Μόλις το 22% συμφώνησαν ότι «η πυρηνική ενέργεια είναι σχετικά ασφαλής και μια σημαντική πηγή ηλεκτρικής ενέργειας, και θα πρέπει να κατασκευάσουμε περισσότερο εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας". Αντίθετα, το 71% θεωρεί ότι η χώρα τους "θα μπορούσε να αντικαταστήσει σχεδόν εξ ολοκλήρου τον άνθρακα και την πυρηνική ενέργεια εντός 20 ετών με το να καταστεί υψηλής ενεργειακής απόδοσης και με επίκεντρο την παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας ".
Παγκοσμίως, το 39% θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί υπάρχοντες αντιδραστήρες χωρίς κατασκευή νέων, ενώ το 30% θα ήθελε να τους κλείσει όλους τώρα.
Από την εταιρεία δημοσκόπησης GlobeScan ρωτήθηκαν 23.231 άτομα σε 23 χώρες από τον Ιούλιο έως το Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους, αρκετούς μήνες μετά το σεισμό και το γιγάντιο τσουνάμι που κατέστρεψε το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα.
Η GlobeScan είχε προηγουμένως διενεργήσει δημοσκόπηση σε οκτώ χώρες με πυρηνικά προγράμματα, το 2005. Στις περισσότερες από αυτές, η αντίθεση στην κατασκευή νέων αντιδραστήρων έχει αυξηθεί σημαντικά από τότε.
Στη Γερμανία η αντίθεση που ήταν πάνω από 73% το 2005, έφθασε σε 90% σήμερα και αντανακλάται στην πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει το πυρηνικό της πρόγραμμα. Πιο ενδιαφέρον είναι, η αύξηση της αντίθεσης στην πυρηνική ενέργεια στη φιλοπυρηνική Γαλλία (από 66% σε 83%) και τη Ρωσία (από 61% σε 83%). Στην προσφάτως πληγείσα Ιαπωνία, ωστόσο, η αύξηση της αντίθεσης ήταν πολύ πιο περιορισμένη (από 76% σε 84%).
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η υποστήριξη στην κατασκευή νέων αντιδραστήρων έχει αυξηθεί από 33% έως 37%. Είναι αμετάβλητη στις ΗΠΑ, και επίσης υψηλή στην Κίνα και το Πακιστάν (40%).
Η υποστήριξη για τη συνέχιση της χρήσης υφιστάμενων πυρηνικών εγκαταστάσεων, χωρίς την κατασκευή νέων, ήταν ισχυρότερη στη Γαλλία και την Ιαπωνία (58% και 57%), ενώ Ισπανοί και Γερμανοί (55% και 52%) ήταν η πιο κατηγορηματικά υπέρ του να κλείσουν οι υφιστάμενες μονάδες αμέσως.
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=328316

Σχόλιο:
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αντιπυρηνικού κινήματος στη Γερμανία και Γαλλία: ενώ φέτος όλοι περιμένανε ότι οι Γερμανοί διαδηλωτές που παραδοσιακά εδώ και 35 χρόνια μπλοκάρουν το τρένο που μεταφέρει τα υπερτοξικά πυρηνικά απόβλητα από τη Γαλλία για τελική εναπόθεση στο Γκορλέμπεν της Γερμανίας-μετά την "εξοδο" από την πυρηνική ενέργεια της Γερμανίας-θα λιγόστευαν σημαντικά, αυτό δεν έγινε(συμμετείχε και η κόρη μου και έχω πληροφορίες από πρώτο χέρι). Ήταν μάλιστα πιο ενεργητικοί και εφευρετικοί στα μπλόκα τους και πέτυχαν ρεκόρ "καθυστέρησης" του περίφημου "Κάστορα"(έτσι έχει ονομασθεί το τρένο). Το ταξίδι από τη La Hague μέχρι το Γκορλέμπεν κράτησε 6 μέρες(για την ακρίβεια 125 ώρες και 49 λεπτά) και στα παραπάνω από τα 100 μπλόκα που στήθηκαν, η αστυνομία είδε και έπαθε για να κουβαλήσει χιλιάδες ανθρώπους από τις γραμμές. Το σημαντικότερο ήταν όμως ότι φέτος κατάφερε να το καθυστερήσει και το αντίστοιχο Γαλλικό κίνημα-παρά τη βάρβαρη επέμβαση της γαλλικής αστυνομίας-στη γαλλική του διαδρομή.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου