Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Περισσότερα παρά ποτέ τα «αέρια του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα.


Με αφορμή τη παγκόσμια συνδιάσκεψη για το κλίμα-20.000 εκπρόσωποι από 190 χώρες θα συζητούν από 28/11 ως 9/12 στο Ντέρμπαν- οι μετεωρολόγοι της WMO(Παγκόσμιας οργάνωσης Μετεωρολογίας) προειδοποιούν ότι η συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα ανήλθε σε επίπεδα ρεκόρ, το περασμένο χρόνο. Ήταν διπλάσια από ότι την περιμένανε.
Πως μπορεί η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας στον πλανήτη να κρατηθεί κάτω από 2 βαθμούς, όταν αντί να μειώνονται οι εκπομπές αυξάνονται με μεγαλύτερο ρυθμό; Είναι ένα ερώτημα που το απευθύνουν προς τη συνδιάσκεψη.
Ο διευθυντής της WMO Michel Jarraud δήλωσε ότι «η επιβάρυνση της ατμόσφαιρας μέσω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, έφθασε σε ένα νέο ρεκόρ σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή. Ο όγκος των αερίων του θερμοκηπίου αυξήθηκε γρηγορότερα από ότι αυξανόταν κατά μέσο όρο όλη την προηγούμενη 10ετία, μεγαλύτερος από ότι είχε προβλεφθεί».
Από το 2009 στο 2010 η συγκέντρωση του διοξειδίου του Άνθρακα(CO2) αυξήθηκε κατά 2,3 ppm (parts per million,μέρη στο εκατομμύριο) φθάνοντας στα 389 ppm. Τη περασμένη 10ετία η μέση αύξηση ήταν 2,0 ppm το χρόνο, ενώ στη δεκαετία του`90 ήταν 1,15 ppm αντίστοιχα. Έχουμε μια αύξηση κατά 39% από τότε που έχουμε μετρήσεις.
Η συγκέντρωση επίσης του Μεθανίου στην ατμόσφαιρα –μετά από μια στασιμότητα που είχε στο διάστημα 1999-2006- αυξήθηκε πάλι. Συνολικά από την αρχή της εκβιομηχάνισης έχουμε αύξηση κατά 158%. Το ίδιο συμβαίνει και με ένα άλλο αέριο του θερμοκηπίου, το Υποξείδιο του Αζώτου(Ν2Ο). Στη προηγούμενη 10ετία αυξανόταν κατά 0,75 ppm το χρόνο και έχουμε μια συνολική αύξηση κατά 20% από τη προβιομηχανική εποχή. Η WMO επεξεργάζεται δεδομένα από μετρήσεις σε πάνω από 50 χώρες(τα παραπάνω στοιχεία από το http://www.sueddeutsche.de/wissen/klimawandel-mehr-treibhausgase-als-je-zuvor-1.1195657)


Ο στόχος της συνδιάσκεψης είναι να καταλήξει σε διεθνή συμφωνία-στη βάση των κοινών, αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών- που θα διαδεχθεί τις συμφωνίες του «πρωτοκόλλου του Κιότο», το οποίο είχαν υπογράψει μόνο 37 χώρες και λήγει το 2012. Σημαντικές χώρες όπως οι ΗΠΑ δεν είχαν συμφωνήσει στις απαιτούμενες από το πρωτόκολλο μειώσεις των εκπομπών. Η Κίνα είχε συμφωνήσει, αλλά σαν «αναπτυσσόμενη» τότε χώρα(1992), δεν ήταν υποχρεωμένη να επιδιώξει αντίστοιχες μειώσεις. Σήμερα και οι δύο χώρες μαζί είναι υπεύθυνες για το μισό των παγκόσμιων εκπομπών. Κάποια άλλα κράτη συμβαλλόμενα του Κιότο, απειλούν να φύγουν από τη σύμβαση, αν δεν δεχθούν οι ΗΠΑ να συμβληθούν.
Στη συνδιάσκεψη της Κοπενχάγης το 2009, η Ε.Ε. με πρωταγωνίστρια τη Γερμανία, είχε προτείνει βελτιώσεις στη μείωση των εκπομπών και προσπάθησε να συμπεριλάβει στις συμφωνίες και τις ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία κ.λπ. Τότε δεν καταλήξανε σε συμφωνία, παρά το ότι οι ίδιοι επιστήμονες στη λεγόμενη «διάγνωση της Κοπεγχάγης» προειδοποιούσαν ότι αν η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη ξεπεράσει τους δύο βαθμούς, τότε θα έχουμε τέτοια αποσταθεροποίηση του πλανητικού συστήματος, που μόνο με «κλιματική καταστροφή» θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί.


Στο Κανκούν, μεταξύ άλλων υπήρξε και η συμφωνία για Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα, το οποίο συστάθηκε με σκοπό να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες στις προσπάθειες προσαρμογής και μετριασμού των επιπτώσεων των κλιματικών αλλαγών. Το Ντέρμπαν θα πρέπει να διευκρινίσει πώς ακριβώς θα συγκεντρωθούν 100 δισ. δολάρια που έχουν ανακοινωθεί και με ποια μέσα θα διανεμηθούν.
Εδώ λοιπόν στο Ντέρμπαν , μεσούσης της οικονομικής κρίσης και με τη Γερμανία της Μέρκελ να ασχολείται μόνο με τη κρίση της ευρωζώνης και να μη λέει τίποτα για την οικολογική κρίση, θα είναι πολύ πιο δύσκολα να καταλήξουν σε συμφωνία. Οι περισσότεροι θα χρησιμοποιήσουν την οικονομική κρίση σαν άλλοθι για να την αποφύγουν.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια έγινε καθαρό ότι παγκόσμια και οι τοπικές ελίτ με το πολιτικό προσωπικό τους δεν ενδιαφέρονται για τη κλιματική αλλαγή, αλλά μόνο για τα κέρδη και πως αυτά θα διασφαλισθούν, έστω και μέσω των ζημιών που θα προκαλέσει η κλιματική αλλαγή. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι το θετικό και από αυτή τη συνδιάσκεψη.
Αν θα γίνει κάτι προς αυτή τη κατεύθυνση, αυτό θα προκύψει από τις ανθρώπινες κοινότητες του 99% . Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν αυτές αποφασίσουν «να μην αλλάξουν το κλίμα, αλλά το σύστημα»(σύνθημα του εναλλακτικού κινήματος κατά της αλλαγής του κλίματος) και προχωρήσουν σε ένα άλλο μοντέλο παραγωγής- διανομής, αυτό της από-ανάπτυξης, και σε ένα νέο τρόπο ζωής, που θα επιδιώκει την ευημερία στηριζόμενο στους συλλογικούς φυσικούς πόρους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου