Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Της Απόγνωσης και της Ελπίδας - Κείμενο του Τζον Χόλογουεη για την Πρωτομαγιά 2012

Στους απόκληρους του κόσμου, σε όλους εμάς που δεν συμβιβαζόμαστε με την πτώχευση της ανθρωπότητας:

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος βλέπει προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα.

Η μια πλευρά κοιτάζει προς έναν σκοτεινό, καταθλιπτικό κόσμο. Έναν κόσμο με κλειστές πόρτες. Την καταστροφή της ζωής, της δυνατότητας, της ελπίδας. Είναι η εποχή της λιτότητας. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την πραγματικότητα. Πρέπει να υπακούς, εάν θες να επιβιώσεις, να εγκαταλείψεις τα όνειρά σου. Μην ελπίζεις να ζήσεις κάνοντας ό,τι σου αρέσει. Θα είσαι τυχερός αν τελικά βρεις μια δουλειά. Ίσως μπορείς να σπουδάσεις αλλά μόνο αν οι γονείς σου έχουν χρήματα. Αλλά ακόμα κι έτσι μη νομίζεις πως θα σπουδάσεις κάτι κριτικό. Η κριτική έχει τραπεί σε φυγή από τα πανεπιστήμια και καλύτερα. Ποιο είναι το νόημα της κριτικής όταν όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος ακολουθεί τη μοίρα του; Δεν υπάρχει εναλλακτική, μόνο η πραγματικότητα του νόμου του χρήματος, οπότε ξέχασε τα όνειρά σου. Υπάκουσε, δούλεψε σκληρά σε οποιαδήποτε κωλοδουλειά μπορείς να βρεις ή αλλιώς ζήσε μια ζωή που θα ψάχνεις στα σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχει κράτος πρόνοιας για να σε προστατεύσει. Κοίτα, κοίτα την Ελλάδα και παραδειγματίσου! Αυτή είναι η εξαθλίωση που σε περιμένει, αυτό θα σου συμβεί αν δεν υποκύψεις, αυτή είναι η τιμωρία που επιβάλλει αυτό το σχολείο στα άτακτα παιδιά, σε αυτά που ελπίζουν πάρα πολύ, σε αυτά που θέλουν πάρα πολλά.

Το μάθημα της απόγνωσης το έμαθε πολύ καλά, υπερβολικά καλά, ο Δημήτρης Χριστούλας, που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας μόλις πριν από μερικές εβδομάδες. Ένας 77χρονος πρώην φαρμακοποιός, του οποίου η σύνταξη εκμηδενίστηκε από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις της Ευρώπης, είπε «δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».

Αυτό είναι το νόημα της λιτότητας. Αυτό προσπαθούν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και του κόσμου να επιβάλουν στους ανθρώπους – όλες οι κυβερνήσεις, όλες τους υπηρέτες του χρήματος, είτε μιλούν από φανερές θέσεις εξουσίας, όπως η γερμανική κυβέρνηση είτε ως απλοί υπάλληλοι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, όπως ο Παπαδήμος ή ο Μόντι. Τα μέτρα λιτότητας δεν επιβάλλουν τη φτώχεια, κόβουν τα φτερά της ελπίδας.

Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία οδεύει ο κόσμος, αλλά είναι η μόνη που υπάρχει; Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο; Ο κόσμος δεν έχει καμιά άλλη πλευρά, κάποια που να βλέπει προς διαφορετική κατεύθυνση;

Ο θάνατος του Δημήτρη Χριστούλα βλέπει προς δύο κατευθύνσεις: είναι η απελπισία αλλά και η άρνηση της αποδοχής της απελπισίας. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας γράφει: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι». Η ελπίδα λάμπει στα βάθη της απελπισίας.

Η βάση αυτής της ελπίδας είναι ένα απλό Όχι. Όχι, δεν θα δεχτούμε. Όχι, δεν θα δεχτούμε αυτό που προσπαθείτε να μας κάνετε. Όχι, δεν θα δεχτούμε την λιτότητά σας. Όχι, δεν θα δεχτούμε την πειθαρχία του χρήματος, όχι δεν θα δεχτούμε τη δολοφονία της ελπίδας. Όχι, δεν θα δεχτούμε τις αισχρές ανισότητες του κόσμου στον οποίο ζούμε, όχι δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία που μας επιτίθεται μέσα από την καταστροφή μας. Και όχι, δεν θα προτείνουμε εναλλακτικές πολιτικές. Δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημά σας, επειδή η μόνη λύση στα προβλήματα του κεφαλαίου είναι η δική μας ήττα, το μέλλον του καπιταλισμού είναι ο θάνατος της ανθρωπότητας. Ακόμα κι αν το κεφάλαιο επιλύσει αυτή την κρίση, η επόμενη δεν θα είναι πολύ μακριά, ακόμη πιο καταστροφική. Δεν θα σας υπακούσουμε, πολιτικοί-τραπεζίτες, επειδή εσείς είσαστε το νεκρό παρελθόν, εμείς είμαστε το πιθανό μέλλον. Το μόνο πιθανό μέλλον.

Αυτή είναι η ελπίδα μας: είμαστε το μόνο πιθανό μέλλον. Αλλά το πιθανό μας μέλλον δεν είναι τίποτε άλλο από μια δυνατότητα. Η πραγματοποίησή του εξαρτάται από τη δική μας ικανότητα να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.

Πώς αναποδογυρίζουμε τον κόσμο; Ο Δημήτρης Χριστούλας κάνει λόγο για νέους ανθρώπους που παίρνουν τα όπλα και κρεμούν τους πολιτικούς από τους φανοστάτες. Η ιδέα γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ελκυστική και οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο ξέρουν ότι δεν είναι μια απλή φαντασία: γι’ αυτό στην Ελλάδα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, γι’ αυτό σε όλο τον κόσμο δίνουν συνεχώς περισσότερα όπλα και εξουσία στην αστυνομία. Αλλά, αν και η ιδέα είναι ελκυστική, δεν είναι τα όπλα αυτά με τα οποία μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο και να δημιουργήσουμε κάτι νέο. Η οργή μας είναι διαφορετικής φύσης.

Οργή και αγάπη. Άρνηση και δημιουργία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο. Η αγάπη συμβαδίζει με την οργή, η δημιουργία πηγάζει από την άρνηση. Είμαστε η ορμή ενός νέου κόσμου που πιέζει μέσα από τη δυσάρεστη αισχρότητα του παλιού. Η ορμή μας δεν είναι η ορμή των όπλων – τα όπλα είναι το δικό τους όπλο όχι το δικό μας. Η ορμή μας είναι η ορμή της άρνησης, της καταπιεσμένης δημιουργίας, της αγανάκτησης. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες που νομίζουν ότι μπορούν να μας μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα, που πιστεύουν πως μπορούν να καταστρέφουν τον κόσμο και να χαμογελούν καθώς το κάνουν; Δεν είναι τίποτε άλλο από υπηρέτες του χρήματος, αχρείοι και φαύλοι υπερασπιστές ενός ετοιμοθάνατου συστήματος. Πώς τολμούν να προσπαθούν να μας κλέψουν τις ζωές μας, πώς τολμούν να μας μεταχειρίζονται έτσι; Αρνούμαστε.

Κραυγάζουμε ένα μαζικό ΟΧΙ που αντηχεί μέσα στον κόσμο, αλλά η άρνησή μας δεν σημαίνει πολλά εκτός κι αν υποστηρίζεται από μια εναλλακτική δημιουργία. Το Όχι μας στον παλιό κόσμο δεν θα κρατήσει εκτός κι αν δημιουργήσουμε έναν νέο κόσμο εδώ και τώρα. Η οργή της άρνησής μας ξεχειλίζει σε νέες δημιουργίες. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει αποτύχει και εμείς χτίζουμε μια πραγματική δημοκρατία στις πλατείες, στις συναντήσεις και τις διαμαρτυρίες μας. Το κεφάλαιο αποτυγχάνει να μας παρέχει τα βασικά για τη ζωή και εμείς διαμορφώνουμε δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης. Το χρήμα καταστρέφει και εμείς λέμε «Όχι, θα δημιουργήσουμε μια διαφορετική λογική και έναν διαφορετικό τρόπο να πλησιάζει ο ένας τον άλλο», και έτσι διακηρύττουμε «κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα» και οργανώνουμε την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος κάθε φορά που κόβεται. Οι χρεοσυλλέκτες έρχονται για να πάρουν τα σπίτια μας και εμείς οργανώνουμε μαζικές διαμαρτυρίες για να τους σταματήσουμε. Οι άνθρωποι πεινάνε και εμείς δημιουργούμε κοινοτικούς κήπους. Η δίψα για κέρδος σφαγιάζει την ανθρώπινη και μη-ανθρώπινη ζωή και εμείς δημιουργούμε νέες σχέσεις, νέους τρόπους να κάνουμε τα πράγματα. Το κεφάλαιο μας διώχνει από τους δρόμους και τις πλατείες και εμείς κάνουμε κατάληψη.

Όλα αυτά είναι ανεπαρκή, όλα είναι πειραματικά, αλλά αυτός είναι ο δρόμος να βαδίσουμε, αυτή είναι η άλλη πλευρά του τωρινού κόσμου, αυτός είναι ο νέος κόσμος της αμοιβαίας αναγνώρισης που παλεύει να γεννηθεί. Ίσως να μην μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε όλο τον κόσμο όπως θα θέλαμε αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε και τον δημιουργούμε εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και τώρα, δημιουργούμε ρωγμές στο σύστημα και οι ρωγμές αυτές θα μεγαλώσουν, θα εξαπλωθούν, θα πολλαπλασιαστούν και θα συγκλίνουν. Δεν δεχόμαστε ότι σκοτεινιάζει για την ανθρωπότητα. Μπορούμε και θα το σταματήσουμε, θα αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Σχόλιο: θα πρόσθετα: να τον αναποδογυρίσουμε, αλλά όχι ακριβώς. Δε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες κοινωνικές και πολιτικές δομές, τις ίδιες αξίες και το ίδιο καταναλωτικό πολιτιστικό πρότυπο βάζοντας απλά τους ‘από κάτω’ στην κορυφή της πυραμίδας. Θα χρειασθεί επίσης να αλλάξουμε όλα τα παραπάνω , ολόκληρο τον κυρίαρχο πολιτισμό της «ανάπτυξης» και τον σημερινό ανθρωπολογικό του τύπο, ολόκληρους τρόπους ζωής που συνοδεύουν τα παραπάνω. Με λίγα λόγια από τώρα:
Ας στραφούμε προς την αποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, οικολογική αμεσοδημοκρατική κοινωνία της ισοκατανομής!
Ας αρχίσουμε να οικοδομούμε τις δομές της σε σχέση απόρριψης, αντιπαράθεσης και ρήξης με τις δομές του κράτους τους!
Ας αποφασίσουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα για τη μετάβαση στη μετά την "ανάπτυξη" και τον καπιταλισμό εποχή!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου