Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Στη δραχμή τον Ιούνιο;

Tο χθεσινό τεύχος του περιοδικού «Σπίγκελ» με τίτλο «Αντίο, Ακρόπολη!» και υπότιτλο «Γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τώρα το ευρώ», ισχυρίζεται: «Παρόλο που η Ελλάδα κυβερνάται στην πραγματικότητα από την Κομισιόν, την ΕΕ και το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος είναι μεγαλύτερο παρά ποτέ, η ύφεση οξύνεται και η πολιτική κατάσταση γίνεται χαοτική… Στην καγκελαρία του Βερολίνου, στους συμβούλους της Μέρκελ, οι τηλεοπτικές εικόνες από την Αθήνα θυμίζουν την κατάσταση που επικρατούσε επί Βαϊμάρης*. Φαίνεται ότι για τους Ελληνες η υπαγόρευση λιτότητας από τις Βρυξέλλες είναι ό,τι ήταν για τους Γερμανούς η υποτιθέμενη εθνική καταισχύνη της συνθήκης ειρήνης των Βερσαλλιών…Εδώ και χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική, όμως ο ασθενής δεν γίνεται καλά, αντιθέτως γίνεται όλο και πιο άρρωστος…Το πολιτικό σύστημα της χώρας διαλύεται και μάλιστα πολλοί παρατηρητές φοβούνται ότι η οξυμένη κατάσταση θα μπορούσε τελικά να καταλήξει σε στρατιωτικό πραξικόπημα»!

*Την περίοδο πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Από το κείμενο του Πολ Κρούγκμαν στους New York Times:

1. Η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ, πιθανότατα μέσα στον επόμενο μήνα.

2. Οι μεγάλοι καταθέτες σε Ισπανία και Ιταλία αποσύρουν τα κεφάλαιά τους από τις τράπεζες των δύο χωρών, μεταφέροντάς τα χρήματα στη Γερμανία

3α. Το πρώτο ενδεχόμενο είναι οι τράπεζες να θέσουν όριο αναλήψεων και μεταφοράς χρημάτων

3β. Εναλλακτικά ή ακόμα και σε συνδυασμό με το «3α» αντλούνται μεγάλα ποσά από την ΕΚΤ με σκοπό να κρατηθούν εν ζωή οι υπό κατάρρευση τράπεζες.

4α. Η Γερμανία θα πρέπει να επιλέξει. Ή θα πρέπει να δώσει τεράστιες εγγυήσεις για το ιταλικό και ισπανικό χρέος, αναθεωρώντας ριζικά την στρατηγική της, ώστε να κρατήσει χαμηλά το κόστος δανεισμού, αλλά ταυτόχρονα να αποδεχθεί υψηλότερο πληθωρισμό στην ευρωζώνη ή...

4β.Το τέλος του ευρώ.


Το σχέδιο της Γερμανικής ηγεσίας και του Σόυμπλε:

Έτοιμη για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη μέσα στον Ιούνιο δηλώνει πλέον και η γερμανική ηγεσία (Γερμανός τραπεζίτης μάλιστα έχει "προφητεύσει" -αμέσως μετά την υπογραφή του δεύτερου Μνημονίου- ότι στις αρχές του καλοκαιριού η χώρα μας θα έχει τεθεί εκτός ευρώ: «Έχουμε δύο χώρες στην Ευρωζώνη που δεν μπορούν να συνεχίσουν ως μέλη της, την Ελλάδα και την Πορτογαλία»).

Τώρα το Βερολίνο προαναγγέλει "πάγωμα" της επόμενης δόσης και άτακτη χρεοκοπία: μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης να «ψαλιδίσει» τη δόση Μαΐου του διεθνούς δανείου προς την Ελλάδα κατά 1 δισ. ευρώ, εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης άρχισε και επίσημα την αντίστροφη μέτρηση για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αν δεν συμμορφωθεί με το Μνημόνιο. Η επόμενη δόση, 4 δισ. ευρώ, δεν θα καταβληθεί τον Ιούνιο, αν προηγουμένως δεν έχει «ανάψει πράσινο» η Τρόικα.

Ο σχεδιασμός των Γερμανών για «ακρωτηριασμό» της Ευρωζώνης είναι σε προχωρημένο στάδιο: όπως δήλωσε ο ειδικός των Χριστιανοδημοκρατών σε θέματα προϋπολογισμού, Κλάους Πέτερ Βιλς, «πρέπει να προσφέρουμε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει μία ελεγχόμενη έξοδο από το ευρώ, χωρίς να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Εκτιμώντας μάλλον ότι είναι αδύνατο η ελληνική οικονομία να επιβιώσει με τον ασφυκτικό μανδύα λιτότητας που της έχει επιβληθεί, πίσω από τα διαδοχικά σχέδια «διάσωσης», έκρυβε καλά έναν εναλλακτικό σχεδιασμό αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ.

Με το πρώτο Μνημόνιο απέτρεψε τις συνέπειες μιας χρεοκοπίας στο τραπεζικό σύστημα. Με το δεύτερο Μνημόνιο και το PSI κατάφερε να «απαλλάξει» από το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους τους ιδιώτες πιστωτές. Ταυτόχρονα η ελληνική Βουλή, με την έγκριση της δανειακής σύμβασης, η οποία δεσμεύει όλη την περιουσία του Δημοσίου υπέρ των πιστωτών, τους εξασφάλισε σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Παράλληλα, η Γερμανία δέχθηκε να ενεργοποιηθεί από τον Ιούνιο 2012 ο Μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, ώστε να υπάρχει επαρκής κάλυψη αδύναμων οικονομιών σε περίπτωση χρεοκοπίας της Ελλάδας για να μη υπάρξει μετάδοση της αναταραχής στις αγορές. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρόσφερε μεγάλη ρευστότητα(με 1% επιτόκιο) στις τράπεζες για 3 χρόνια και ετοιμάζεται για μια νέα τεράστια "ένεση", αν χρειαστεί, τον Ιούνιο. Φαίνεται λοιπόν καθαρά ότι οι Γερμανοί έστησαν ένα "τείχος" για προστασία της Ευρωζώνης από τις συνέπειες της εξόδου της Ελλάδας -και πιθανά και της Πορτογαλίας- από το ευρώ.

Θα αντέξει όμως η Ευρωζώνη τη δραχμή;

Οι τελευταίες αρνητικές εξελίξεις στην Ισπανία, δείχνουν πως μία ελληνική χρεοκοπία δεν θα είναι χωρίς μεγάλο κόστος. Επιβεβαιώνουν τους φόβους ότι οι ισπανικές τράπεζες αποτελούν μια τεράστια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας της χώρας. Οι «πυροσβεστικές» προσπάθειες της ΕΚΤ κατάφεραν μόνο να διογκώσουν την έτσι και αλλιώς τρομακτικών διαστάσεων μαύρη τρύπα στο ισπανικό τραπεζικό σύστημα. Οι ισπανικές τράπεζες έχουν ένα χαρτοφυλάκιο δανείων συνολικού ύψους 1,7 τρισ. ευρώ, έπειτα και από το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων, ο κλάδος εκτεθειμένος κατά 300 δισ. ευρώ στα ακίνητα με τα προβληματικά δάνεια στα 184 δισ. ευρώ.

Εξάλλου, με την ανεργία στο 24,4%, είναι σαφές ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν μπορούν παρά να αυξηθούν στο επόμενο διάστημα. Για αυτό και η κυβέρνηση απαιτεί από τις τράπεζες να προχωρήσουν σε περαιτέρω διαγραφές δανείων ύψους 30 δισ. ευρώ, κάτι που κατά πάσα πιθανότητα, θα φέρει και άλλες κρατικές διασώσεις.

Οι ισπανικές τράπεζες πήραν τα φθηνά δάνεια και τα χρησιμοποίησαν για να αγοράσουν τα κρατικά ομόλογα της χώρας τους, προκαλώντας την πρόσκαιρη, όπως αποδείχθηκε, αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού της.

Οι επενδύσεις τους στα ομόλογα της χώρας τους αυξήθηκαν κατά 32%, φτάνοντας στα 231 δισ. ευρώ(κάτι ανάλογο δεν έγινε και με τις ελληνικές;). Αυτή η στρατηγική της σωτηρίας γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί χάνουν χρήματα και από τα ομόλογα που αγόρασαν. Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι μη γίνει αναδιάρθρωση του ισπανικού χρέους, όπως με το ελληνικό PSI. Με ένα κούρεμα π.χ. 20% στα ισπανικά ομόλογα, το τραπεζικό σύστημα της χώρας θα είχε ζημιές ύψους 50 δισ. ευρώ.

Μετά από όλα αυτά, οι υποψίες των «αγορών» ότι η Ισπανία θα γίνει «η επόμενη Ιρλανδία» αυξάνονται. Το ισπανικό τραπεζικό σύστημα όμως είναι έξι φορές μεγαλύτερο του ιρλανδικού, και τα κεφάλαια του «τείχους» που έχουν στήσει οι Γερμανοί δεν επαρκούν για τη στήριξη μιας τόσο μεγάλης οικονομίας.
Παραμένει βέβαια αναπάντητο το ερώτημα αν τελικά έχει καταλήξει και η ίδια η Μέρκελ, ότι το κόστος της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι μικρότερο από το κόστος παραμονής της.
Πιθανά να ελπίζει ακόμα ότι το κόστος παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ -για τη Γερμανία-να ελαχιστοποιηθεί, με την "ηθελημένη" αποδοχή από τη μεσαία τάξη της χώρας των όρων συρρίκνωσής της, ψηφίζοντας-στις νέες εκλογές- πάλι τα κόμματα των "μνημονίων".

1 σχόλιο:

  1. Η κρίση, πλέον, σε πλήρη ανάπτυξη

    Για ένα διάστημα φάνηκε ότι τα έκτακτα μέτρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που παρείχε 3χρονη ρευστότητα ύψους 1 τρις προς στις εμπορικές τράπεζες της Ευρωζώνης μπορούσαν να ηρεμήσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Να όμως που τα επιτόκια των ιταλικών και ισπανικών κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν ξανά και ξεπέρασαν πάλι το 6%.
    Το βασικό πρόβλημα είναι η Ισπανία όπου το εξωτερικό χρέος του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα είναι μεγαλύτερο από της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ιταλίας μαζί. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών παραμένει στο 3.5% του ΑΕΠ, παρά την πτώση των εισαγωγών που έφερε η ύφεση, ενώ η συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας θα κάνει την Ισπανία να χάσει ξανά το στόχο του ελλείμματος.
    Επιπλέον οι υποχρεώσεις της Ισπανίας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αυξήθηκαν μέσα σε ένα μήνα, από τον Φεβρουάριο ως τον Μάρτιο κατά 55 δις ευρώ. Από τον Ιούλιο του 2011 οι αντίστοιχες υποχρεώσεις της αυξήθηκαν κατά 199 δις ευρώ. Τα ιδιωτικά κεφάλαια εγκαταλείπουν την Ισπανία και οι εκροές είναι πολύ μεγαλύτερες των εισροών.
    Η εικόνα είναι λίγο καλύτερη στην Ιταλία όπου το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πέρασε από πλεόνασμα περί το 2% του ΑΕΠ σε έλλειμμα 3% του ΑΕΠ τα 10 τελευταία χρόνια. Οι υποχρεώσεις της χώρας προς την ΕΚΤ(στο σύστημα TARGET) αυξήθηκαν από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο κατά 76 δις και το σύνολο από τον Ιούλιο 2011 έφτασε τα 276 δις ευρώ. Και η Ιταλία αντιμετωπίζει φυγή κεφαλαίων. Στην πραγματικότητα η έξοδος των επενδυτών επιταχύνθηκε μετά τις ενέσεις ρευστότητας της ΕΚΤ.
    Είναι πλέον σαφές πως η ίδια η ΕΚΤ προκαλεί σε μεγάλο βαθμό τη φυγή κεφαλαίων από την Ισπανία και την Ιταλία επειδή ο φτηνός δανεισμός που παρέχει απομακρύνει τα ιδιωτικά κεφάλαια. Ο στόχος των μέτρων της ΕΚΤ όμως είναι να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη και να φέρουν την ανάκαμψη στη διατραπεζική αγορά. Ως προς αυτά η ΕΚΤ δεν έχει πετύχει κάτι παρά το άφθονο χρήμα που έβαλε στο τραπέζι.
    Και σαν να μην έφταναν αυτά, αρχίζει τώρα να μοιάζει ασταθής και η Γαλλία. Από τον Ιούλιο του 2011 όπου άρχισε η φυγή κεφαλαίων από τη Γαλλία έως τον Ιανουάριο του 2012 οι υποχρεώσεις της Γαλλίας στο σύστημα TARGET αυξήθηκαν κατά 95 δις ευρώ. Και η Γαλλία έχει καταστεί μη ανταγωνιστική, ως συνέπεια του φτηνού δανεισμού που συνόδευσε τα πρώτα χρόνια του ευρώ.
    Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με όλο και περισσότερο φτηνό δανεισμό μέσω των δημοσίων μηχανισμών – ευρωπαϊκά ταμεία διάσωσης, ευρωομόλογο ή την ΕΚΤ – από τον πλούσιο πυρήνα της Ευρωζώνης στην προβληματική περιφέρεια. Αλλά αυτό θα υποχρεώσει τους αποταμιευτές και τους φορολογούμενους των κρατών του πυρήνα να παράσχουν κεφάλαια στον Νότο με όρους με τους οποίους θα συμφωνούσαν εθελοντικά, δηλαδή με όρους αλληλεγγύης. Αλλά αυτό δε φαίνεται στον ορίζοντα και οι συντηρητικές Κυβερνήσεις, αν θέλουν να ξαναεκλεχθούν, θα προσπαθήσουν να "σώσουν" τις γερμανικές, ολλανδικές και φιλανδικές αποταμιεύσεις που ανέρχονται σε 15.000, 17.000 και 21.000 ευρώ ανά εργαζόμενο αντίστοιχα. Κανείς βέβαια δεν γνωρίζει τι θα αξίζουν αυτές οι αποταμιεύσεις σε περίπτωση διάρρηξης της Ευρωζώνης.
    Όμως η διαρκής παροχή φτηνής ρευστότητας θα οδηγήσει στο τέλος σε μια τεράστια χρηματοπιστωτική "φούσκα", αν όχι στην οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή