Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Για την εκπαίδευση(1)

Στην ανάρτησήμας : http://topikopoiisi.blogspot.de/2012/05/blog-post_3162.html υποσχεθήκαμε τη συνέχιση της συζήτησης πάνω στο θέμα της εκπαίδευσης. Θα το κάνουμε αυτό σε συνέχειες. Η πρώτη λοιπόν:

1) Ο ρόλος του σημερινού εκπαιδευτικού μηχανισμού(ε. μ.) γενικά
Ο ε.μ. σήμερα εξυπηρετεί κύρια τρείς στόχους, χωρίς βέβαια αυτό να είναι απόλυτο:
α) Προετοιμάζει τη νέα γενιά(ν.γ.) να δεχτεί την κοινωνία αυτή όπως είναι, δηλαδή την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, τις υπάρχουσες αξίες και σχέσεις, τους θεσμούς και τις δομές της και
γενικά να δεχθεί την κυρίαρχη ιδεολογία.
β) Παρέχει στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις απαραίτητες εκείνες γνώσεις στους εκπαιδευόμενους, για να τους ταξινομήσει έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στις αναγκαιότητες κάθε φορά της παραγωγής, δίνοντάς τους ένα «χαρτί» ή τα «εφόδια» για εξάσκηση επαγγέλματος. Προωθεί δηλαδή τον ωφελιμιστικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
γ) Ανταποκρίνεται στο γενικό «ουμανιστικό» αίτημα για την αναγκαιότητα της ανάπτυξης
του ατόμου μέσω της «μόρφωσης». Ειδικά με τη γενίκευση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης ανταποκρίνεται στο αίτημα των κατώτερων τάξεων να μην είναι η «μόρφωση» προνόμιο μιας
ελίτ, όπως ήταν στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες.

Τους παραπάνω στόχους, καθώς και άλλους επιμέρους, δεν τους πετυχαίνει με ξεχωριστές εκπαιδευτικές λειτουργίες, αλλά μέσα από ένα σύνολο γνώσεων που όλο και περισσότερο συγκεκριμενοποιούνται και εξειδικεύονται, όσο προχωράει κανείς απ' την κατώτερη προς την ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης.

Το τελικό αποτέλεσμα του ε.μ., όσοι δηλαδή βγαίνουν τελικά α π ' την ανώτερη βαθμίδα, κατά
κύριο λόγο, είναι στελέχη του συστήματος, άνθρωποι που δέχονται τις υπάρχουσες σχέσεις και αξίες καθώς και το ρόλο των φορέων τους. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι γίνονται φορείς της ιδεολογίας της «ανάπτυξης και της προόδου». Παράλληλα λειτουργούν άνετα στα πλαίσια των μηχανισμών και ιδίως τα «τεχνοκρατικά» στελέχη, αναδείχνονται σε υπέρμαχους μιας πλατύτερης αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων, ταυτιζόμενοι και ταξικά πια οι περισσότεροι με την κυρίαρχη τάξη(ανεξάρτητα αν η προέλευσή τους είναι από άλλη τάξη).

Η εκπαίδευση σήμερα χωρίζεται σε γενική και ειδική - επαγγελματική. Η γενική παρέχει εκείνες τις γνώσεις τις απαραίτητες για όλες τις κατηγορίες των επαγγελμάτων. Αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία θα στηριχτεί η ειδική -επαγγελματική που θα δώσει γνώσεις απαραίτητες για ένα συγκεκριμένο τομέα δραστηριοτήτων και λειτουργιών στελέχωσης είτε της οικονομίας και της διαχείρισης, είτε της πολιτικής, είτε της ιδεολογίας. Βέβαια δεν εξασφαλίζει τη συγκεκριμένη θέση σ' αυτούς τους τομείς. (Αυτό γίνεται κύρια μέσω της αγοράς εργασίας).

Υπάρχει πάντα μια «διαφορά φάσης» μεταξύ των αναγκών της παραγωγής κάθε φορά και εκείνων που εκπληρώνει η εκπαίδευση. Η διαφορά μάλιστα αυτή μεγαλώνει, όσο οι ρυθμοί ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας αυξάνονται. Η διαιώνισή της, κάνει πολλούς «φιλελεύθερους» διανοούμενους να αμφισβητούν τη δυνατότητα του ε.μ. να ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες της παραγωγής, και με το «χαρτί» που δίνει στους απόφοιτους να είναι ο μηχανισμός που τους εντάσσει σε αυτήν. Τάσσονται έτσι υπέρ της «γενικής μόρφωσης» και της «ευρύτερης επαγγελματικής κατάρτισης» και της κατάργησης της αξίας του τίτλου σπουδών, με την έννοια της «ευελιξίας», ώστε η ένταξη να γίνεται μόνο μέσω της αγοράς εργασίας.
Σ' αντίθεση βέβαια με την τεχνοκρατική αντίληψη, που προτείνει «μεταρρυθμίσεις επί μεταρρυθμίσεων», για την παρακολούθηση της «εξέλιξης και της προόδου» και την άμβλυνση της αντίφασης.

Η ν.γ. - χωρίς εξαίρεση- έχει μία έμφυτη παρόρμηση για να μάθει τον κόσμο που την περιβάλλει και έτσι να ξέρει πώς να λειτουργεί σε σχέση μ' αυτόν, αναπτύσσοντας τις ικανότητες της και τα ταλέντα της για ατομική και κοινωνική ολοκλήρωση. Έτσι οι νέοι όλων των κοινωνικών τάξεων έχουν την απαίτηση για μια παιδεία γενικά. Ειδικά όμως για τις κατώτερες τάξεις η εκπαίδευση παίρνει και μιαν άλλη διάσταση. Τις βοηθάει να αντιληφθούν την ταξική τους θέση στα πλαίσια των κοινωνικών σχέσεων που υπάρχουν και γίνεται μέσο εξέγερσης ενάντια στους κατέχοντες την εξουσία. Μ' αυτή την έννοια η «μόρφωση», η παιδεία, μπορεί να είναι μια απελευθερωτική δραστηριότητα για τους «από κάτω», που τους χειραφετεί.
Όμως αυτή η «μόρφωση» παρεχόμενη από ένα ιδιαίτερα θεσμοποιημένο μηχανισμό, τον εκπαιδευτικό, χρησιμοποιήθηκε απ' την κυρίαρχη τάξη σα μέσο και μέθοδο ελέγχου ,
καταπίεσης και ιδεολογικού βιασμού των κατώτερων τάξεων και ειδικά της εργατικής. Έγινε όπλο στα χέρια της, γιατί με τη μορφή που πήρε σα μηχανισμός κοινωνικής ένταξης της ν.γ., το αίτημα των λαϊκών στρωμάτων για «λαϊκή παιδεία», στο βαθμό που αποβλέπει στη βελτίωση της κοινωνικής θέσης των παιδιών τους μέσω του «χαρτιού», κάθε άλλο παρά απελευθερωτική είναι.
Γίνεται μέσο αλλοτρίωσης και αποπροσανατολισμού τους.

Ειδικά στην Ελλάδα μετά το 1950, οι «σπουδές» έγιναν το μέσο, ο «εφαλτήρας» που πάνω
του πατούσε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των παιδιών της εργατικής και αγροτικής τάξης -παρ' όλα τα ταξικά εμπόδια- για να ξεφύγουν απ ' τη μιζέρια και τη περιθωριοποίηση, για να ανέβουν κοινωνικά, να ενταχθούν στα μικροαστικά στρώματα των πόλεων και σε ένα καταναλωτικό τρόπο ζωής. Η παραδοσιακή αριστερά, όλο αυτό το διάστημα και ιδίως από τότε που στη κυβέρνηση ανέβηκε το ΠΑΣΟΚ, εκφράζοντας και συστηματοποιώντας αυτή την τάση για «κοινωνική άνοδο» και «προκοπή» με αιτήματα: «λαϊκή παιδεία», «όχι φραγμούς στη μόρφωση», «αξιοκρατία» κ λ π, προώθησε ακόμα περισσότερο τον αποπροσανατολιστικό και «ωφελιμιστικό» της χαρακτήρα,
μια και στόχευε κύρια στην ποσότητα και την οικονομική ανέλιξη κι όχι στην ποιότητα, την ολοκληρωμένη εσωτερική ανάπτυξη του νέου ατόμου, μέσω της ισορροποιμένης ένταξης στο κοινωνικό σύνολο και το φυσικό περιβάλλον.

Η εκπαίδευση λοιπόν έχει 2 όψεις. Είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να είναι απελευθερωτική και να διευρύνει συνειδήσεις, αλλά μπορεί εξ ίσου να είναι καταπιεστική, αλλοτριωτική, να οδηγεί τη ν.γ. να υπηρετεί τους σκοπούς της ελίτ και σε δρόμους τέτοιας υπερκατανάλωσης των πόρων-δανειζόμενη από το μέλλον της- ώστε να στρέφεται μελλοντικά ενάντια στην ίδια την επιβίωσή της μέσα σε ένα καταστραμμένο και ρημαγμένο περιβάλλον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου