Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

17 Ιουνίου 2012

Έχει πλάκα η προσπάθεια του μέχρι χτες δικομματισμού να μετατρέψει τις νέες εκλογές στο ίδιο  δημοψήφισμα που πρότεινε τον Οκτώβριο του 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου. Τότε έπεσαν κυριολεκτικά όλοι πάνω του. Τώρα μάλλον η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ βάλθηκαν να διασώσουν έμμεσα την υστεροφημία του Γιωργάκη. Μετέτρεψαν το δημοψήφισμά του σε κύριο σύνθημα αυτών των εκλογών, ενώ τότε «βγήκανε από τα ρούχα» τους.
Τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια την κατέστρεψαν και την κατέστησαν τελείως ανίσχυρη, παραδίδοντάς την στην Διεθνή των Τοκογλύφων, θα έπρεπε πραγματικά να μπουν οριστικά στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Μόνο που θα πρέπει να γίνει σε όλους μας κατανοητό πως η καταστροφή δεν ήρθε ούτε με το μνημόνιο, ούτε με το ΔΝΤ μόνο. Αυτά μας ήρθαν, αφού πρώτα είχαν ξετιναχθεί τα «Ταμεία» των ηθικών και κοινωνικών αξιών της χώρας.
Εδώ και πολύ καιρό η χώρα, είναι πτωχευμένη σε ουσία, όραμα και αξίες. Εδώ και πολύ καιρό, οι περισσότεροι- βλέπε μεσαία τάξη -θέλανε να γίνουν «νοικοκυραίοι έστω με κάρτες και με χρέη»!
Αν αποφασίσουμε να απαλλαγούμε από την μέχρι τώρα κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία αξία του κυνηγιού του χρήματος και της κατανάλωσης, τότε ούτε θα πτωχεύσουμε σα λαός, ούτε θα πεινάσουμε! Υπάρχουν ακόμα οι φυσικοί και ανθρώπινοι εκείνοι πόροι στη χώρα, που αν κάνουμε σωστή τους χρήση, και αν τους διανέμουμε δίκαια, θα αποφύγουμε τη καταστροφή στην οποία μας οδηγούν, περιμένοντας τη «δόση» του χρήματος από την Εσπερία. Είτε σε ευρώ είτε σε δραχμή!
Αν περιμένουμε σαν τους «τζάνκυ» τη δόση του «σκληρού ναρκωτικού», που σε αυτή τη περίπτωση είναι το χρήμα από το οποίο μας έχουν εξαρτήσει, και οι αλλεπάλληλες εκλογές  για να εκλέξουμε τα κόμματα που θα παίξουν το ρόλο του «ντελήβερι», τότε τίποτα δε μας σώζει!.

3 σχόλια:

  1. Η "νέα σοσιαλδημοκρατία"-σε όλες τις κομματικές μορφές που πάει να αναδειχθεί από την "παλιά σοσιαλφιλελεύθερη"- προτείνει πάλι την "ανάπτυξη" και την αύξηση της κατανάλωσης μέσω κρατικών επενδύσεων.Σε αυτό διαφέρει από την παλιά και και τον νεοφιλελευθερισμό, που προτείνει "ανάπτυξη" μέσω ιδιωτικών επενδύσεων και λιτότητας των κρατικών δαπανών. Όμως επιστροφή στο κράτος επιχειρηματία και πρόνοιας σαν φορέα "ανάπτυξης", δεν μπορεί να γίνει, γιατί στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης των πάντων και της ευρωζώνης. Δεν το δέχονται οι "ανυπόμονες και βουλιμικές αγορές", που "απελευθερώθηκαν και θέριεψαν" τις προηγούμενες δεκαετίες. Εξάλλου το ίδιο μοντέλο ανάπτυξης που προτείνει η "νέα σοσιαλδημοκρατία" θα μας οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα, που μας οδηγεί και αυτό του νεοφιλελευθερισμού: στη "πτώχευση της Α.Ε Γη", στη μελλοντική καταστροφή του πλανήτη.
    Από την άλλη η οικονομία του κεντρικού πλάνου με "λαϊκή εξουσία", που θα εκφράζεται σαν "δικτατορία του κόμματος", αποδείχθηκε ότι δε μπορεί να λύσει τα σύγρονα προβλήματα της ανθρωπότητας, από τη στιγμή που δεν αμφισβήτησε το ίδιο μοντέλο ανάπτυξής της.
    Το μοντέλο της "πράσινης ανάπτυξης" που προωθούν τα περιβαλλοντικά κόμματα θα δώσουν μια "παράταση" του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης, αλλά δεν είναι η τελική λύση(βλέπε τις ανάρτησεις μας για το βιοκεφάλαιο:http://topikopoiisi.blogspot.de/2010/01/blog-post_8329.html και http://topikopoiisi.blogspot.de/2010/01/blog-post_19.html). Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε την οικονομική και οικολογική κατάρρευση είναι να αποφασίσουν οι απανταχού «από κάτω» να ξεπεράσουν αυτό το σύστημα των «ανυπόμονων αγορών» του καπιταλισμού. Να διαλυθεί και το ευρώ και το δολάριο, για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι. Κάτι που θα μας βγάλει από την πορεία στο γκρεμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι θα κάνεις στις 17 Ιουνίου, Γιώργο, ή δεν σε ενδιαφέρουν οι εκλογές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό που χρειάζεται στο επόμενο μεγάλο χρονικό διάστημα-γιατί η κρίση αυτή του καπιταλισμού είναι δομική και ήρθε για να μείνει πολύ καιρό-είναι ο καθένας μας να αποφασίσει να γίνει "πολίτης"(να ασχολείται με τα "κοινά")με την ουσιαστική σημασία του όρου. Να σταματήσει να είναι-όπως μέχρι τώρα οι μεγάλη πλειοψηφία-μόνο φηφοφόρος και καταναλωτής προγραμμάτων διακυβέρνησης των υπαρχόντων και νεοδημιουργημένων κομματικών μηχανισμών. Να αμφισβητήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν τον καλύτερο τρόπο διακυβέρνησης και να απαιτήσει την ουσιαστική δημοκρατία με το επίθετο "άμεση".
    Αν υπήρχε ένα κόμμα αυτή τη στιγμή, που θα προωθούσε ένα νέο "κοινωνικό συμβόλαιο" για την κοινωνία με την κοινωνία στο προσκήνιο και με την άμεση δημοκρατία σαν τρόπο αυτοκυβέρνησης-βοηθούσε στη δημιουργία δομών αυτοδιαχειριζόμενων μορφών παραγωγής, διανομής και πολιτικής αυτοδιακυβέρνησης, τότε θα ήταν μια νέας μορφής οργάνωση, που θα εμπεριείχε και στο εσωτερικό της όλα αυτά τα στοιχεία. Τότε θα το ψήφιζα με όλη μου την καρδιά, γιατί ο στόχος του δε θα ήταν να πάρει την εξουσία σε αυτό το υπάρχον κράτος, αλλά να δημιουργήσει άλλης μορφής κοινωνική οργάνωση, που προσδοκώ και εγώ.
    Αν θέλω να έχω ακόμα και την ιδιότητα του φηφοφόρου-και αυτό το δικαίωμα δεν θέλω να το απεμπολήσω κάτω και από αυτές τις συνθήκες-θα έπρεπε να επιλέξω, έστω με μισή καρδιά, ένα από τα ήδη υπάρχοντα. Μέχρι τις 17 /6 θα μπορέσω να εκτιμήσω ποιό κόμμα από τα "αντιμνημονιακά", "αποαναπτυξιακά" θα είναι πιό κοντά προς τις απόψεις της Τοπικοποίησης που εκφράζονται σε αυτό το μπλοκ. Αλλά αυτή η εκτίμηση δε μπορεί να πάρει τη μορφή "ντιρεκτίβας" προς "ομοιδεάτες"! Ο κάθε πολίτης και ιδίως αυτός που είναι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, θάπρεπε να κάνει τη δική του εκτίμηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή