Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

To πολιτικό σύστημα της Ελλάδας κατέρρευσε

του Περικλή Κοροβέση

Με τις εκλογές της 6ης Μαΐου η κρίση ολοκληρώθηκε. Από την οικονομική και κοινωνική κρίση, περάσαμε στην πολιτική και όλα δείχνουν πως το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας κατέρρευσε.
Κατά την άποψή μου δεν είναι μόνο κρίση του δικομματισμού, αλλά και των κομμάτων της Αριστεράς.

Τα υψηλά αθροιστικά τους ποσοστά, την έχουν αναδείξει σε πρώτη εκλογική δύναμη. Και σε αυτήν ακριβώς την επιτυχία τους, εστιάζεται και η κρίση τους.

Πριν αναλύσουμε αυτό και πέρα από την λογική των «κερδισμένων και χαμένων» ας αρχίσουμε ανάποδα.

Το ποσοστό της αποχής ήταν τεράστιο. Ο ένας στους τρεις ψηφοφόρους δεν πήγε να ψηφίσει. Και αυτό σημαίνει πως δεν δέχεται το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Σεβαστή άποψη με μια ισχυρή δόση ρομαντισμού και ουτοπίας. Η αποχή μετράει για ένα εμπορικό προϊόν ή κάποιες αλυσίδες πολυκαταστημάτων που χάνοντας πελάτες χάνουν και κέρδη, αλλά δεν ισχύει για τους πολιτικούς.

Οι επαγγελματίες της πολιτικής δεν έχουν ούτε την ευαισθησία, ούτε το φιλότιμο ή την υπερηφάνεια αυτών που απέχουν. Ισχύει για αυτούς το λαϊκό ρητό: «Τον τρελό τον φτύνανε και έλεγε πως έβρεχε».

Το εκλογικό σώμα, αν αφαιρέσεις το 35% της αποχής, από 100% γίνεται 65%. Οι εκλογομάγειροι μετατρέπουν αυτό το 65% σε 100% και πάνω σε αυτό υπολογίζουν τα ποσοστά των κομμάτων. Άρα, τα πραγματικά τους ποσοστά στο σύνολο του εκλογικού σώματος είναι κατά ένα τρίτο λιγότερα από αυτά που ανακοινώνονται.

Επιπλέον, οι βουλευτές εκλέγονται με λιγότερους ψήφους και έτσι η αποχή γίνεται μια ευεργεσία για το πολιτικό σύστημα. Ακόμα με τον εκλογικό νόμο όλα τα ποσοστά δεν μετρούν το ίδιο.

Οι δύο παραπάνω ποσοστιαίες μονάδες της ΝΔ της δίνουν χάρισμα 50 βουλευτές, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ για τον ίδιο αριθμό βουλευτών χρειάστηκε περίπου ένα 17%.

Ο εκλογικός νόμος είναι ένα πολύπλοκο μαθηματικό παιγνίδι για να σου κλέβει την ψήφο, άμα δεν την ρίχνεις σωστά.

Τις απώλειες των κομμάτων εξουσίας τις καταλαβαίνουμε καλύτερα από τον αριθμό των ψηφοφόρων που χάνουν. Κι εδώ μιλάμε για εκατομμύρια. Εντούτοις δεν το παίρνουν σαν αποδοκιμασία. Και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι πρόθυμοι να ξανακυβερνήσουν. Πέρα βρέχει.

Και αυτό σημαίνει στην ουσία του προβλήματος, πως η ψήφος δεν υπολογίζεται. Μετράει μόνο η καρέκλα και η εξουσία. Ένα αυτιστικό παιγνίδι ερήμην του λαού.

Κανείς τους δεν δήλωσε πως η πολιτική μας απέτυχε και ρίχτηκε στον καιάδα. Και θα συνεχίσουν να θεωρούν τα ερείπια του δικομματισμού σαν πολυτελή έπαυλη εξουσίας με πισίνα και θέα. Το μόνο που βάζει μυαλό σε αυτούς τους πολιτικούς είναι το ελικόπτερο που τους παίρνει.

Και εντάξει, να συμφωνήσω και γω με τους πολλούς και να πω γκρεμίστηκε ο δικομματισμός. Αλλά αυτό έγινε προς όφελος της Δημοκρατίας ή απλά ο πολιτικός αχταρμάς που είχε ο ψηφοφόρος του δικομματισμού τον πέρασε σε άλλα σχήματα;

Κατ’ αρχήν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, συγκεντρώνουν ένα εντυπωσιακό ποσοστό της τάξεως περίπου του 7% και 21 έδρες. Ποσοστό που ποτέ δεν συγκέντρωσε ο ΣΥΝ όταν κατέβαινε στις εκλογές μόνος του.

Ο Φώτης Κουβέλης είδε το όραμά του για μια κυβερνητική σοσιαλδημοκρατία να συρρικνώνεται στο ελάχιστο και να βγαίνει τελευταίο κόμμα, και πίσω από τη Χρυσή Αυγή. Και ο ακροδεξιός Πάνος Καμένος κερδίζει παραπάνω από τα μισά ποσοστά από αυτά που πήρε η ΝΔ. Καμένος και Μιχαλολιάκος μαζί κάνουν παραπάνω ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ που παρουσιάζεται ως ο εντυπωσιακός νικητής των εκλογών.

Μήπως η έκπληξη αυτών των εκλογών είναι η ανασυγκρότηση της Ακροδεξιάς και του Νεοναζισμού που διαθέτουν μαζί στη βουλή 44 βουλευτές με πρώτο θύμα «την ακροδεξιά με κοστούμι» του Καρατζαφέρη;

Όσο και να είναι σημαντικές οι διαφορές αυτών των δύο πολιτικών σχηματισμών στους βασικούς άξονες συμπίπτουν.

Αυτό το φαινόμενο δεν σχολιάστηκε και σχεδόν πέρασε απαρατήρητο. Και δεν είδαμε καμιά ανάλυση από την πληθώρα των αναλυτών της T.V. να μας εξηγεί τι σημαίνει η νομιμοποίηση του ναζισμού στην Ελλάδα και πως η βίαιη συμμορία της Χρυσής Αυγής γίνεται κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που θα περνάει γραμμή σε όλη τη δεξιά. Ειδικά για τους μετανάστες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό δεν το περίμενε κανείς. Ούτε και οι πιο αισιόδοξοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Και δικαιολογημένος, ο ενθουσιασμός. Αλλά από τους πιο σκεπτικιστές ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, μπαίνει ένα απλό ερώτημα: Είναι αυτά τα πραγματικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσμα της πολιτικής του δουλειάς ή είναι «πληθωριστικοί» ψήφοι που ρίχτηκαν εκεί από την πολιτική συγκυρία και αύριο μπορούν πάλι να μετατοπιστούν σε μια κατεύθυνση που θα τους φανεί πιο ελκυστική;

Ένα δεύτερο ερώτημα που μπαίνει είναι μήπως αυτή η εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ οδηγήσει στην ενίσχυση της γραφειοκρατίας του ΣΥΝ για να βγάζει βουλευτές τους επαγγελματίες πολιτικούς του στη βάση της επετηρίδας και μετατραπεί σε ένα εκλογικό μηχανισμό προς άγραν εδρών;

Και όταν λείπουν όλα αυτά έχουμε ένα ακόμα αρχηγικό κόμμα. Και είναι αυτό που το χαρακτηρίζει και όχι η όποια του ρητορική.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Τσίπρας, έχει λάβει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να συνεχιστεί η προεκλογική καμπάνια για τις επόμενες εκλογές. Και όλα θα ξεκαθαριστούν τον Ιούνιο.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα (Η διαφορά με τη ΝΔ είναι μικρή) αλλά δεν φαίνεται να αποκτάει αυτοδυναμία, τότε μπορεί να έχουμε μια ανακατάταξη του πολιτικού σκηνικού και να δούμε σημεία και τέρατα. Η φαντασία σε αυτήν την εξουσία θα είναι φουτουριστική.

Παρακολούθησα όσο μπορούσα καλύτερα τον προεκλογικό αγώνα. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις μιλούσαν για τη σωτηρία της χώρας και του κράτους σαν να ήταν μια αυτόματη μηχανή που λειτουργούσε ερήμην της κοινωνίας.

Ο πόνος και η δυστυχία αυτού του λαού δεν έπαιξε σε κανένα παράθυρο της Τ.V.

Oι άνεργοι και οι άστεγοι δεν παίζουν στα πάνελ. Μένουν εκεί που ανήκουν. Στο δρόμο. Και έχουν τα δικά τους μόνιμα EXIT POL."

Περικλής Κοροβέσης

perkor29@gmail.com



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου