Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Για τα εκλογικά αποτελέσματα και τις μετεκλογικές εξελίξεις: αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος


Τα εκλογικά αποτελέσματα, η μεγάλη φυγή από τα κόμματα εξουσίας, το υψηλό ποσοστό αποχής, όπως και ότι ως πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το "εκτός βουλής"(~ 19%), δείχνουν την αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Ένα σύστημα που ήταν έτσι κι αλλιώς απογυμνωμένο εδώ και χρόνια, αλλά που κατέρρευσε οριστικά με τα "μνημόνια", αφού και οι τελευταίες αυταπάτες περί  διαχείρισης της κρίσης κάτω από το "δόγμα του σοκ"και του «καθεστώτος εξαίρεσης» εξανεμίσθηκαν. Η πολιτική επένδυση στο φόβο, το μόνο που απέδωσε ήταν ότι 7% των φηφοφόρων αποδείχθηκαν "οροθετικοί" στη Χρυσή Αυγή.

Σήμερα, το "άντρο" της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η Βουλή, είναι πλέον φανερό ότι μπορεί και επιβιώνει, γιατί έχει ένα τελευταίο άλλοθι, αυτού της Αριστεράς. Οι διάφοροι κυβερνητικοί συνδυασμοί που βρίσκονται στο τραπέζι, και που θα επιδιωχθεί να συγκροτηθούν ίσως μέσω των επόμενων εκλογών με συμμετοχή της Αριστεράς, δεν έχουν σα στόχο την πραγματική αλλαγή της κατάστασης και τη ριζική βελτίωση της θέσης των "από κάτω" και του περιβάλλοντος. Έχουν περισσότερο σα στόχο την καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι αν "επαναδιαπαγματευθεί" η δανειακή σύμβαση, θα "βελτιωθεί" η κατάσταση όλων των Ελλήνων ψηφοφόρων(όχι των πολιτών) και της νεολαίας.
Όμως η μελλοντική πραγματικότητα θα είναι αυτή της ανεργίας-αν δεν μειωθεί ο χρόνος εργασίας, δε σταματήσει η εκμετάλλευσή της στις επιχειρήσεις, δε γίνει δίκαιη κατανομή της και δε πάρει τη μορφή της συλλογικά αυτοδιαχειριζόμενης- της μείωσης της αγοραστικής δύναμης και της ατομικής κατανάλωσης-αν δεν σταματήσει η ικανοποίηση των βιοτικών και κοινωνικών αναγκών μέσα από τις κάθε είδους "αγορές" και δε προχωρήσουμε σε παραγωγές που βελτιώνουν την αυτάρκεια-της καταστροφής του περιβάλλοντος, της αλλαγής του κλιματος και των υγιεινών συνθηκών ζωής-αν δεν προχωρήσουμε σε οικονομικές δραστηριότητες και τρόπους ζωής που θα έχουν το μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα-της μη ανοχής του διαφορετικού και της επιβολής των πιο "δυνατών"-αν δεν καλλιεργηθούν οι αξίες της αλληλεγγύης, της συμμετοχής, της συλλογικότητας-κοινότητας, του αυτοκαθορισμού και της αυτοπραγμάτωσης.
Στον αντίποδα λοιπόν των εκλογικών εξελίξεων στην κεντρική σκηνή, θα χρειασθεί να διεκδικηθεί η άσκηση της πολιτικής από την ίδια την κοινωνία, με μορφές αυτοκυβέρνησης και αμεσοδημοκρατικών θεσμών. Η αυτοθέσμισή τους, με άμεση δημοκρατία, αλληλεγγύη, ισότητα, συνεργατικότητα, σε κάθε χώρο παραγωγής και εργασίας, στον τόπο κατοικίας, στον τομέα της παιδείας, της υγείας, και του πολιτισμού, είναι ο μόνος δρόμος για να ξεκόψουμε οριστικά από το φαύλο κύκλο της καταστροφικής καθεστωτικής πολιτικής.  Τα όποια κόμματα-εκτός εξουσίας- αν θέλουν να βοηθήσουν για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης, θα χρειασθεί να ρίξουν το βάρος της δράσης τους όχι στο πως να βελτιώσουν το κάθε φορά εκλογικό τους αποτέλεσμα, αλλά στο πως θα συνδράμουν στην αυτοοργάνωση των πολιτών, σε όλα τα επίπεδα.
Το "μνημόνιο" δεν καταργείται με εναπόθεση των ελπίδων στην αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Χρειάζεται τα μεσοστρώματα της ελληνικής κοινωνίας να το πάρουν απόφαση ότι ο ελληνικός τουλάχιστον καπιταλισμός δε μπορεί να τα διατηρήσει στη προηγούμενη κατάσταση, να απορρίψουν τον πρώην καταναλωτικό τρόπο ζωής τους, να επιδιώξουν την ποιοτική ευζωία μαζί με τους "από κάτω", στηριζόμενοι στην αφθονία των συλλογικών κοινωνικών αγαθών. Αυτό μπορεί να γίνει από τη στιγμή που θα ενταχθούν στο κίνημα της μετάβασης στην αμεσοδημοκρατική, τοπικοποιημένη, αταξική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσίας με το μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου