Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Απολογισμός 8ου Αντιαπαγορευτικού Φεστιβάλ

"Οι αδύνατοι δεν αγωνίζονται. Η δυνατότεροι αγωνίζονται ίσως μια ώρα. Αυτοί που είναι πιο δυνατοί αγωνίζονται πολλά χρόνια. Οι πιο δυνατοί από όλους όμως αγωνίζονται όλη τους τη ζωή. Αυτοί είναι απαραίτητοι." Μπέρτχολτ Μπρεχτ.


Το 8ο Αντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ Αθήνας ανήκει πλέον στην ιστορία. Φιλοξενήθηκε με μεγάλη επιτυχία στις 11-12 Μάη 2012, σε ένα υπέροχο χώρο το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, ως μια συμβολική δράση επανάκτησης ενός δημόσιου χώρου που πρέπει να ανοίξει και πάλι για τους πολίτες και να διαμορφωθεί σε Μητροπολιτικό Πάρκο με υψηλή βλάστηση και δημόσιες ψυχαγωγικές και αθλητικές χρήσεις.

Ευχαριστούμε θερμά τους δεκάδες καλλιτέχνες που συμμετείχαν, τις συλλογικότητες και τις ομάδες που το στήριξαν, αλλά και τους περισσότερους από 35.000 κόσμου που κατέκλυσαν τις δύο ημέρες το μεγαλύτερο ελεύθερο μουσικό φεστιβάλ διαμαρτυρίας και διεκδίκησης για πιο δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές για τα ναρκωτικά.

Δεν ευχαριστούμε τους 5-10 ανόητους που έβγαλαν όλη τους την ενέργεια στο να καταστρέψουν το παιδικό σταθμό για ΑΜΕΑ που βρίσκεται στο παρακείμενο γήπεδο, αλλά και να προκαλέσουν φθορές σε άλλες αίθουσες. Δεν ευχαριστούμε επίσης ένα μέρος του μάρκετ που συμμετέχει καθαρά για το κέρδος χωρίς να σέβεται τους κανόνες λειτουργίας, τη καθαριότητα και τη φιλοσοφία του φεστιβάλ.

Από τη στιγμή που δεν μας χωράνε πλέον ούτε τα αεροδρόμια, πόσο μάλλον οι φυλακές, οι εγκληματικές πολιτικές θα έπρεπε να έχουν ήδη αλλάξει στα πλαίσια της αποποινικοποίησης και της μείωσης της βλάβης.

Οι αγώνες μας δεν σταματάνε εδώ. Μετά από πολλά χρόνια συνεχούς δράσης και πολιτικής πίεσης έχουμε καταφέρει να κατατεθεί ένα νέο νομοσχέδιο στη Βουλή που κινείται στην σωστή κατεύθυνση, αλλά έχει κολλήσει στην Ολομέλεια και το συρτάρι του Υπουργού. Ευελπιστούμε σε μια προοδευτική διακυβέρνηση σύντομα που θα ξεμπλοκάρει το ζήτημα. Μέχρι τότε εμείς θα αγωνιζόμαστε και θα καλλιεργούμε ανελλιπώς τα αυτονόητα δικαιώματά μας.

Το Αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ της Αθήνας όμως έκλεισε ένα πρώτο κύκλο και θα αλλάξει ριζικά μορφή από του χρόνου για να μην καταλήξει να γίνει απειλή για την ίδια του την ύπαρξη και μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιήσαμε το μέσο της μουσικής για να περάσει το μήνυμά μας σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο ακροατήριο. Το ακροατήριο μεγάλωσε πολύ, χωρίς πάντα να σέβεται τον εαυτό του, τις διεκδικήσεις και τις αξίες που πρεσβεύει το φεστιβάλ.

Γι αυτό λοιπόν, από το χρόνου το μουσικό φεστιβάλ διεκδίκησης και διαμαρτυρίας θα μετουσιωθεί σε ένα καθαρά αγωνιστικό, πολιτικό και ενημερωτικό φεστιβάλ, με επιλεκτική μουσική, χωρίς μάρκετ, αλλά εμπλουτισμένο πολιτιστικό και επιμορφωτικό πρόγραμμα. Είμαστε πάντα ανοιχτοί σε δημιουργικές ιδέες, προτάσεις και πρωτοβουλίες.

Είμαστε εδώ, ενωμένοι και δυνατοί γιατί πάντα η αλήθεια είναι η καλύτερη πρόληψη.

Αφιερώνουμε το φεστιβάλ σε μια νέα ψυχή που γεννήθηκε το Σάββατο, αλλά και τον πιο φωτισμένο φίλο του ανθρώπου που έφυγε απρόσμενα από κοντά μας.

Ηλιόσποροι - δίκτυο πληροφόρησης και ενεργοποίησης νέων για την κοινωνική και πολιτική οικολογία /// http://www.iliosporoi.net/ /// www.myspace.com/iliosporoi

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου