Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Svanholm: Το μακροβιότερο κοινόβιο της Ευρώπης

Πολλοί έχουν ακούσει για το κοινόβιο της Κριστιάνιας, στην Κοπεγχάγη, καθώς η θεαματική σύγκρουσή του με τις αρχές διαρκεί όσο και η ιστορία της αυτοδιοικούμενης κοινότητας. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι στη Δανία, χώρα με μακρά δημοκρατική, συνεργατική και συνεταιριστική παράδοση, ανθούν πολλές δεκάδες κοινοβιακές μονάδες κάθε μορφής: μικρές παρέες που αποφάσισαν να μοιραστούν τη ζωή, κοινότητες ανθρώπων που επιθυμούν τα σπίτια τους να είναι φτιαγμένα με τρόπο φιλικό για το περιβάλλον, αλλά και πολυμελείς τυπικές κολλεκτίβες που λειτουργούν με βάση την αρχή της αυτοδιαχείρισης. Μπορείτε να φανταστείτε μια κοινότητα 80 ενηλίκων (και 45 παιδιών) που ζουν με καθεστώς κοινοκτημοσύνης σε ενα αναγεννησιακό παλάτι, καταμεσίς 10.000 στρεμμάτων δάσους, λιμνών και χωραφιών, αποφασίζουν σε γενικές και επιμέρους συνελεύσεις για ό,τι αφορά τη ζωή τους, καλλιεργούν και τρώνε όλοι μαζί αποκλειστικά οικολογικά τρόφιμα, λειτουργούν τουλάχιστον 5 επιχειρήσεις, και όλα αυτά χωρίς καμμιά στήριξη από κρατικούς ή άλλους μηχανισμούς;

Ουτοπικό, θα πείτε. Καλά το ξεκίνησαν, αλλά πόσο καιρό θα αντέξει; Ειδικά όταν η αγορά των κτιρίων και της γης έχει γίνει με τραπεζικό δάνειο, και υψηλότατοι τόκοι τρέχουν κάθε μήνα; Κι όμως, το Svanholm, στη Δανία, δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη, αλλά και η μακροβιότερη οικολογική κολλεκτίβα της Ευρώπης αφού λειτουργεί, εξελίσσεται και ακμάζει από το 1978, εδώ και 29 χρόνια! Ας δούμε λοιπόν πώς είναι να ζει κανείς στην ουτοπία ...




(Φωτ. Αποκριά 2007 μπροστά στο αρχοντικό του Σβανχολμ)

1. Η ίδρυση

Τα 83 ιδρυτικά μέλη της κοινότητας του Σβάνχολμ δεν κατέλαβαν την ιδιοκτησία, όπως έκαναν οι κάτοικοι της Κριστιάνια, αλλά την αγόρασαν με τραπεζικό δάνειο. Αυτό σημαίνει, ακόμη και σήμερα, μεγάλους οικονομικούς περιορισμούς, διότι πρέπει να αποπληρώνονται δυσβάστακτοι τόκοι. Αποφεύχθηκαν όμως οι συνεχείς τριβές με τις αρχές που αντιμετωπίζει εδώ και 36 χρόνια η Κριστιάνια, και βέβαια οι κάτοικοι του Σβάνχολμ είναι απόλυτα ελεύθεροι να διαχειρίζονται όπως θέλουν το μικρό τους «κρατίδιο», μέσα βέβαια στα όρια που θέτουν οι νόμοι της Δανίας.

Το Σβάνχολμ περιλαμβάνει 1000 σχεδόν εκτάρια γής, μαζί με το αρχοντικό και όλα τα κτίρια, υποστατικά, στάβλους και άλλες εγκαταστάσεις και βρίσκεται σε απόσταση 60 χιλιομέτρων από την Κοπεγχάγη, κοντά στο χωριό Skibby.

Ανάμεσα στα σημερινά μέλη του Σβάνχολμ περιλαμβάνονται ξυλουργοί, καθηγητές πανεπιστημίου, σιδηρουργοί, πληροφορικοί, μεταφραστές, αγρονόμοι, μουσικοί, εστιάτορες, αγρότες, παιδαγωγοί, σκηνοθέτες, αλλά και ένα μέλος του δανικού κοινοβουλίου.

2. Η καθημερινή οργάνωση

Η οργάνωση της καθημερινής ζωή στο Σβάνχολμ, αλλά και οι σημαντικότερες αποφάσεις για την κοινή οικονομία και το μέλλον της κολλεκτίβας γίνεται αποκλειστικά και άμεσα από τους ίδιους τους κατοίκους με κατεύθυνση τις βασικές αρχές λειτουργίας: την οικολογία, το μοίρασμα των εσόδων, την κοινή ζωή και την αυτοδιοίκηση.



(Φωτ. Η αίθουσα με τους καθρέφτες, στο αρχοντικό του Σβάνχολμ χρησιμοποιείται, φυσικά, για συναντήσεις)

Κάθε ομάδα εργασίας ή κατοικίας αποφασίζει για τα δικά της ζητήματα και τον τρόπο δουλειάς της, ενώ για τα γενικότερα θέματα που αφορούν όλη την κοινότητα γίνεται συζήτηση και οι αποφάσεις παίρνονται από όλα τα μέλη μαζί σε γενική συνέλευση που γίνεται δύο φορές το μήνα.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση όλων, που σημαίνει ότι θα πρέπει να πεισθεί, μετά από συζήτηση φυσικά, κάθε ένα μέλος της κοινότητας για την ορθότητα της απόφασης. Αν προβληθούν αντιρρήσεις, θα πρέπει η πρόταση να τροποποιηθεί και να συζητηθεί και πάλι, έως ότου γίνει δεκτή από όλους. Εναλλακτικά, όσοι αντιτίθενται στην πρόταση πρέπει να (αντι)προτείνουν τη δική τους λύση στο ζήτημα. Αν δεν φαίνεται εύκολο να βρεθεί λύση στη γενική συνέλευση, θα πρέπει όσοι προτείνουν αποκλίνουσες λύσεις να τις συζητήσουν κατ' ίδιαν και να έρθουν στη γενική συνέλευση με συμβιβαστική πρόταση.

Με τον τρόπο αυτό, στο Σβάνχολμ προχωρούν οι προτάσεις μετά από υποχωρήσεις και αφού επηρεασθούν και από τις άλλες προτάσεις, κι όχι με πίεση, προβολή και δημόσιες σχέσεις. Κανόνας είναι ότι δεν μπορεί να ληφθεί απόφαση για μια πρόταση στην ίδια συνέλευση όπου παρουσιάσθηκε, και όλες οι διαδικασίες κινούνται αργά, γιατί οι κάτοικοι εξετάζουν σε βάθος κάθε πρόταση.

Φαίνεται ότι ο αριθμός των συνελεύσεων και συναντήσεων που πρέπει να παρακολουθεί κάθε κάτοικος του Σβάνχολμ παίρνει πολύ χρόνο. Όπως αναφέρει κάποιος, πρέπει να παρακολουθεί τουλάχιστον τρεις συναντήσεις κάθε εβδομάδα ! Όμως αυτή δεν είναι η ουσία της αυτοδιοίκησης; να συζητά, να σκέφτεται και να αποφασίζει κανείς για την ίδια του τη ζωή, σε όλες τις εκφάνσεις της; Οι κάτοικοι του Σβάνχολμ έχουν αναλάβει οι ίδιοι, και ο καθένας ατομικά, το κομμάτι της σκέψης και της ευθύνης που τους αναλογεί, ένα κομμάτι από τον εαυτό μας που ανήκει από τη φύση μας ως ανθρώπων και που εμείς οι πολλοί έχουμε σχεδόν ολοκληρωτικά και αμετάκλητα εκχωρήσει σε στρατιές επαγγελματιών ενημερωτών, διοικητών και πολιτικών όλων των επιπέδων.

3. Επιχειρήσεις και ομάδες Από την αρχή οι κάτοικοι του Σβάνχολμ επιθυμούν όσο είναι δυνατό να δουλεύουν μέσα στην κολλεκτίβα τους, ώστε το Σβάνχολμ να υπάρχει και σαν αυτοσυντηρούμενη παραγωγική μονάδα. Ο σκοπός αυτός βέβαια δεν σημαίνει ότι τα μέλη του Σβάνχολμ εξαναγκάζονται να αφήσουν τις δουλειές τους και να απασχολούνται αποκλειστικά μέσα στο κτήμα. Όμως η κοινότητα είναι πάντα πρόθυμη να ακούσει και να στηρίξει όσους κατοίκους παρουσιάζουν μια νέα ιδέα για κάποια κοινή δραστηριότητα ή επιχείρηση.




Φωτ. Διαλογή και συσκευασία καρότων

Στο Σβάνχολμ λειτουργούν αρκετές επιχειρήσεις, με ανεξάρτητη νομική οντότητα.

Γεωργία:

Από το 1981 οι κάτοικοι του Σβάνχολμ ήταν πρωτοπόροι ανάμεσα στους ιδρυτές του δανικού συνδέσμου οικολογικής γεωργίας, ενώ από το 1990 ολόκληρη η αγροτική παραγωγή του Σβάνχολμ είναι οικολογική.

Η ομάδα γεωργίας αποτελείται από 5 σταθερά μέλη και καλλιεργεί τα 230 εκτάρια γεωργικής γης του Σβάνχολμ με ζωοτροφές αλλά και καλαμπόκι, πατάτες, καρότα, μυρωδικά και διάφορα λαχανικά. Υπάρχουν οπωρώνες και θερμοκήπια, ενώ το συσκευαστήριο λαχανικών αποτελεί ξεχωριστή επιχείρηση.

Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής πωλείται χονδρικά, ή λιανικά στο κατάστημα της κοινότητας, ενώ φυσικά τροφοδοτείται και το εστιατόριο της κολλεκτίβας. Ανάμεσα στους πελάτες του Σβάνχολμ είναι και ο ζωολογικός κήπος της Κοπεγχάγης, καθώς τα οικολογικά λαχανικά δεν θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την αναπαραγωγική ικανότητα των απειλούμενων ειδών του ζωολογικού κήπου!



Φωτ. Ένα από τα θερμοκήπια του Σβανχολμ

Κτηνοτροφία, δασοπονία:

Η κτηνοτροφική ομάδα φροντίζει τις 100 αγελάδες τύπου Τζέρσεϋ και τα περίπου 120 μοσχάρια τους, ενώ η εκμετάλλευση των 1400 στρεμμάτων δάσους που ανήκουν στο Σβάνχολμ γίνεται υποδειγματικά από τη δασοκομική ομάδα σύμφωνα με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης.

Ξυλουργείο:

Μια από τις ενδιαφέρουσες επιχειρήσεις του Σβάνχολμ είναι το ξυλουργείο, που λειτουργεί από το 1997. Εδώ κατασκευάζονται από παλέττες για φρούτα μέχρι βάρκες και φυσικές παιδικές χαρές, εξοπλισμός καταστημάτων, δομικά στοιχεία αλλά και ολόκληρα ξύλινα σπίτια. Η ομάδα του ξυλουργείου αποτελείται από 15 μέλη, τεχνίτες, αρχιτέκτονα, σχεδιαστές, ξυλογλύπτες, υπεύθυνο πωλήσεων κ.ά..

Ακόμη στο Σβάνχολμ λειτουργούν κατάστημα με οικολογικά προϊόντα, παιδικός σταθμός και νηπιαγωγείο για περίπου 20 παιδιά, κέντρο βελονισμού και ψυχοθεραπείας με εκπαιδευμένους θεραπευτές και εκδοτικός οίκος.

4. Κοινή οικονομία

Όμως δεν εργάζονται όλοι οι κάτοικοι του Σβάνχολμ μέσα στο κτήμα. Οι 25 από τους 67 (στοιχεία 2006) ενήλικες κατοίκους εργάζονται εκτός της κολλεκτίβας, και συνεισφέρουν 80% των καθαρών αποδοχών τους στην κοινότητα, κρατώντας 20% για τα προσωπικά τους έξοδα. Το ίδιο ισχύει για όσους δεν εργάζονται αλλά έχουν άλλα εισοδήματα, συντάξεις κ.ο.κ., πρέπει δηλ. να συνεισφέρουν 80% των εσόδων τους.

Από τους υπόλοιπους, 16 εργάζονται στις 8 ομάδες παραγωγής, 16 σε ομάδες «υπηρεσίας» (λογιστήριο, νέες επενδύσεις, εστιατόριο, συντήρηση κτιρίων, εργαστήρια αυτοκινήτων, ενημέρωση επισκεπτών και επαφές κ.α.), ενώ 10 βρίσκονται σε άδεια (γονική, εκπαιδευτική) ή σύνταξη.

Το Σβάνχολμ δίνει μεγάλη σημασία στην οικογένεια και στα παιδιά. Τις περισσότερες φορές οι γονείς με παιδιά προτιμούν, αντί για δωμάτια στο κεντρικό αρχοντικό, να μείνουν σε κάποιο από τα ανεξάρτητα σπίτια του Σβάνχολμ, βρίσκονται όμως στο κέντρο της κοινοτικής ζωής. Η ζωή για τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευχάριστη στο Σβάνχολμ γιατί μεγαλώνουν σε καθαρή φύση, τρέφονται οικολογικά, και κυρίως αποσπώνται από την πυρηνική, απομονωμένη οικογένεια που έχουμε συνηθίσει και ζουν από την αρχή ως μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας, που τα αντιμετωπίζει με πραγματικά ελευθεριακή στάση και ενθαρρύνει τη συμμετοχή τους.

Τα παιδιά παίρνουν το χαρτζιλίκι τους από την κοινότητα, που καλύπτει πλήρως τα έξοδα ανατροφής τους, το σχολείο κτλ. Όσοι έφηβοι θέλουν να έχουν περισσότερα χρήματα στη διάθεσή τους, μπορούν αν θέλουν να εργάζονται στο Σβάνχολμ μετά το σχολείο.

Το μεγάλο εστιατόριο είναι η καρδιά του Σβάνχολμ, καθώς εκεί, εκτός από το κοινό γεύμα, παρασκευασμένο αποκλειστικά με οικολογικές πρώτες ύλες, πραγματοποιούνται και πολλές συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις, και είναι χώρος συνάντησης των μελών.


5. Γνωρίστε τους

Η εξωστρέφεια δεν είναι η πρώτη προτεραιότητα του Σβάνχολμ. Όμως, πέρα από τη συμμετοχή τους σε δίκτυα και οργανώσεις οικολογικού και κοινοτικού χαρακτήρα, το Σβάνχολμ οργανώνει επισκέψεις με οδηγό μια φορά το μήνα, όπου μπορεί κανείς να δει τις εγκαταστάσεις και να ακούσει για τον τρόπο ζωής των κατοίκων του.

Μπορεί ακόμη και να ζήσει κανείς στο Σβάνχολμ ως επισκέπτης για ένα περίπου μήνα, συμμετέχοντας σε κάποια από τις ομάδες εργασίας. Αυτή τη στιγμή το Σβάνχολμ φιλοξενεί 8 εργαζόμενους επισκέπτες.

Και για όσους δεν σκέφτεστε να ταξιδέψετε στην Κοπεγχάγη, η ιστοσελίδα www.svanholm.dk δίνει μια μικρή γεύση από τον παράδεισο που οι οραματιστές του Σβάνχολμ απολαμβάνουν, και φτιάχνουν, κάθε μέρα.

Παραδείγματα άλλων εναλλακτικών κοινοτήτων στη Δανία:
www.ecovillage.dk,
www.ibsgaarden.dk,
www.dyssekilde.dk,
www.hegnstrup.dk,
www.christiania.org,
www.munkesoegaard.dk κ.ά..

Κείμενο-φωτογραφίες www.svanholm.dk, Πέλη Σουσιοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου