Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΜΑΣ

Το παρακάτω κείμενο το έλαβα με μαίηλ:

«χιλιάδες μάτια με κοιτάνε από μακριά και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά»

Σαλεύει το πλήθος

Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πήραν μέρος σε δεκάδες πόλεις της χώρας, από το Σύνταγμα και το Λευκό Πύργο μέχρι την Μυτιλήνη και την Καβάλα, και από τις Σέρρες μέχρι τα Χανιά.
Ένα τεράστιο κύμα λαϊκής οργής και άρνησης υποταγής στα νέα μέτρα του μεσοπρόθεσμού προγράμματος ξεχύθηκε στους δρόμους, συγκροτώντας την μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει δει η Αθήνα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πλατεία Συντάγματος και οι γύρω δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι, ενώ το πλήθος έφτανε από την Λ. Αμαλίας μέχρι της στήλες του Ολυμπίου Διός, από την Σταδίου μέχρι την πλ Κλαύθμωνος, από την Πανεπιστημίου μέχρι τα Προπύλαια, από την Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι.
Η αντιφατικότητα, οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της Ελληνικής κοινωνίας βγήκαν στο δρόμο, η αμορφοποίητη διαμαρτυρία είναι εδώ και τρομάζει τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό της. Τι κυοφορεί αυτή η επανεμφάνιση του απλού κόσμου στους δρόμους του πολιτικού γίγνεσθαι;
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και κανείς δεν μπορεί να πει ότι κυοφορεί ένα πράγμα και όχι τις αντίπαλες δυνάμεις που θα ανταγωνιστούν σκληρά για το ποια θα σφραγίσει τις εξελίξεις όλο το επόμενο διάστημα. Ένα διάστημα κατά το οποίο η χώρα θα βυθίζεται στην κοινωνική και οικονομική αποσάθρωση των προαναγγελμένων ή πολιτικών επιλογών της πολιτικής ελίτ, ενός μέρους του εθνικού (εάν μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτή την έννοια στις μέρες μας) κεφαλαίου και των δανειστών της χώρας.
Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που πλημμύρησαν τους δρόμους μουτζώνοντας το κοινοβούλιο και σιχτιρίζοντας τους πολιτικούς που μέχρι πριν από ένα χρόνο ψήφιζαν;
Προφανώς είναι όλα εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας, με όλα τα διαταξικά τους χαρακτηριστικά, τα οποία πλήττονται από την κρίση και την εφαρμογή των μνημονίων. Άνεργες και άνεργοι, νέοι άνθρωποι, που στην καλύτερη τους περιμένει μια απασχόληση των 400 ευρώ και συνήθως χωρίς ασφάλιση, απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα, 50ρηδες εργάτες της οικοδομής και της βιομηχανίας που δεν έχουν καμιά ελπίδα να βρουν δουλειά, συνταξιούχοι που βλέπουν τις συντάξεις τους να εξανεμίζονται, δημόσιοι υπάλληλοι που αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις του δανείου τους, καταστηματάρχες που έβαλαν λουκέτο, ταρίφες που ξεροσταλιάζουν στις πιάτσες, οι 50.000 υποψήφιοι προς απόλυση από τις ΔΕΚΟ, μικρά αφεντικά που εκμεταλλεύονταν στυγνά τους εργαζόμενούς τους και τώρα δεν τους περιμένει καν το ταμείο ενεργείας, στελέχη επιχειρήσεων που από την γκλαμουριά και τα 4*4 βρεθήκανε στην ουρά του ΟΑΕΔ,…
Όμως δεν θα βρεις ανάμεσα τους εκείνους που ακόμα ελπίζουν να ρεφάρουν την πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων τους με την μείωση του άμεσου και έμμεσού εργατικού κόστους, την ευελιξία του χρόνου εργασίας, την μείωση των αποζημιώσεων, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εκείνους που μέσα από την καταστροφή της μικρής ιδιοκτησίας και των μικροαστών ποντάρουν στην συγκεντροποίηση της παραγωγικής δραστηριότητας στις λίγες δικές τους επιχειρήσεις, εκείνους που ακόμα και εάν η χώρα βγει από το ευρώ όχι μόνο θα κρατήσουν ατόφιο το κεφάλαιο των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρών που έχουν φυγαδέψει στο εξωτερικό, αλλά θα το δουν να αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία στην εσωτερική αγορά. Εκείνους που θα τσεπώσουν μίζες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ βοηθώντας στο ξεπούλημα της δημόσια περιούσιας. Ούτε φυσικά τους διανοούμενους, επίσημους απολογητές του συστήματος και της εξουσίας.
Δυστυχώς δεν θα βρεις και το πιο καταπιεζόμενο και εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας, τους μετανάστες εργάτες, που ακόμα προσπαθούν να συνέλθουν από τα ρατσιστικά πογκρόμ στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας . Δεν θα βρεις και ένα τσούρμο καθαρόαιμούς επαναστάτες του ΚΚΕ, της Άκρας Αριστεράς, της Αναρχίας και της Αυτονομίας (η διαπίστωση αφορά ευτυχώς ένα κομμάτι και όχι το σύνολο αυτών των πολιτικών χώρων), που η περιχαράκωση τους, τους έχει απομακρύνει έτσι και αλλιώς από μια σειρά ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Αναζητώντας ένα προλεταριάτο, κατ’ εικόνα και ομοίωση των καθαρών, σχεδόν κρυστάλλινων, αναπαραστάσεων που έχουν στο κεφάλι τους, δεν μπορούν παρά να συμμετάσχουν μόνο σ’ αγώνες που διεξάγονται σε περιβάλλον πολιτικής και ιδεολογικής ταύτισης και ασφάλειας, ή απλά να εκθειάζουν όσους αγώνες είναι αρκετά μακριά (όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και ως υποκείμενα αγώνα) για να προβάλουν πάνω τους την ιδεοληπτική τους καθαρότητα, αναπαράγοντας ενός νέου τύπου οριενταλισμό. Το προλεταριάτο αναπαριστάται ως μια εξιδανικευμένη κατηγορία έξω από τις αντιφάσεις της σχέσης μισθωτής εργασίας- κεφαλαίου, ως μια εξιδανικευμένη κατηγορία, στην οποία αποδίδεται κάθε φορά ο ρόλος του απριόρι επαναστατικού υποκειμένου: οι μετανάστες, οι προλετάριοι των αραβικών χωρών, οι προλετάριοί του τριτογενή τομέα, η άγρια νεολαία παλιότερα. Ένα τέτοιο προλεταριάτο είναι καθαγιασμένο στην κολυμπήθρα της επαναστατικής ιδεοληψίας και απαλλαγμένο από όλες τις αντιφάσεις και αντιθέσεις που έχει ως τάξη κάθε αυτό και τάξη δια εαυτό, ως τάξη άμεσα χειραγωγούμενη και τάξη εν δυνάμει, μέσα από την ταξική πάλη, χειραφετούμενη.

Είναι αλήθεια πως η καθαρότητα των υποκειμένων των πολιτικών προταγμάτων και των ιδεολογικών αφετηριών απουσιάζει αυτή την στιγμή από την πλατεία Συντάγματος. Όπως άλλωστε απουσίαζε σχεδόν από όλες τις εκκινήσεις των μεγάλων εξεγερτητικών και επαναστατικών στιγμών: Η Παρισινή Κομμούνα ξεκίνησε με την άρνηση του αφοπλισμού της εθνοφρουράς που ήθελε να επιβάλει η ενδοτική- προδοτική κυβέρνηση των Βερσαλλιών με την συμμετοχή των εργατικών αλλά και μικροαστικών στρωμάτων του Παρισιού για να μετατραπεί στο σύμβολό των
προλεταριακών επαναστάσεων. Η εξέγερσή του 1905 στην Τσαρική Ρωσία ξεκίνησε με μια εργατική πορεία που δέσποζαν οι εικόνες των αγίων και τα πορτρέτα του τσάρου για να καταλήξει στην πρώτη απόπειρα δημιουργίας των εργατικών σοβιέτ. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου συνυπήρχαν οι ελληνικές σημαίες μαζί με πλακάτ που γράφανε «κάτω η εξουσία» και «γενική απεργία» και αποτέλεσε το σύμβολο του αντιδιδακτορικού αγώνα. Το αργεντινάζο το 2001 αποτέλεσε την εξεγερσιακή συνάντηση των εξαθλιωμένων ανέργων (πικετέρος) με τους μικροαστούς που είδαν να δεσμεύονται οι καταθέσεις τους (κατσαρολέρος) και οδήγησε όχι μονάχα στις λαϊκές συνελεύσεις γειτονίας, αλλά και σε εκατοντάδες καταλυμένες επιχειρήσεις υπό εργατικό έλεγχο.

Η τρελή ροδιά και η σκοτεινιά του κόσμου
Οι ελληνικές σημαίες, οι μούντζες στους πολιτικούς και οι ιαχές «κλέφτες, κλέφτες», το σουλατσάρισμα φασιστών ανάμεσα στο πλήθος, αποτελούν έκφανση από ένα προμήνυμα κινδύνου (κατά Walter Benjamin) , για την έλευση μιας νέας βαρβαρότητας, ενός πολιτικού καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης που θα συνοδεύεται από ένα καθεστώς κοινωνικού κανιβαλισμού και αντίστοιχους μεσσιανικούς σωτήρες. Η δημιουργία ηγετών που μέσω της «κάθαρσης» και της διαπόμπευσης των αποδιοπομπαίων τράγων θα ανασυγκροτήσουν την συναίνεση, μέσα από την συστράτευση στην εθνική αναγένεση. Από την άλλη τα συντακτικά χαρακτηριστικά που προσπαθούν να πάρουν και να συγκροτήσουν κάποια ετερόκλητα κομμάτια αυτού του πλήθους, αντανακλάνε τις δυνατότητες και την αναγκαιότητα για την σύσταση ενός νέου, τελείως διαφορετικού προς την πολιτική αντιπροσώπευση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, πεδίου άσκησης της πολιτικής δύναμης (κατά Hannah Arendt) του πλήθους, ως την μοναδική διέξοδο από τις διάφορες εναλλακτικές που επεξεργάζονται τα κέντρα εξουσίας του κεφαλαίου.
Χωρίς να ξεχνάει κανείς τον συμβολικό, προς το παρόν χαρακτήρα, δεν μπορεί να μην δει ότι σε ένα τμήμα αυτού του πλήθους, συγκροτούνται με αντιφατικό τρόπο όπως είναι φυσικό, μορφές και περιεχόμενα, σαφώς επηρεασμένα από τα προτάγματα του ανταγωνιστικού κινήματος:
Άμεση δημοκρατία, αυτοοργάνωση, άρνηση της διαμεσολάβησης των ΜΜΕ, το ανοικτό περιεχόμενο που αναδιαμορφώνεται μέσα από έναν συνεχή διάλογο, ο εξισωτισμός σε επίπεδο διαδικασιών συνέλευσης (χρόνος ομιλίας, κλήρωση των ομιλητών, τοποθετήσεις ) που λειτουργεί αντιεραρχικά και σε αντιπαράθεση με τους «ειδικούς του πολιτικού λόγου», είναι μερικά από αυτά, που φαίνεται να είναι κατεκτημένα για ένα σημαντικό κομμάτι που παρακολουθεί της διαδικασίες της συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος.
Ακόμα παραπέρα ζυμώνονται ιδέες όπως η κατάληψη των μέσων παραγωγής, η αλλαγή του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης, η αναγκαιότητα επανακαθορισμού των κοινωνικών σχέσεων και της σχέσης της κοινωνίας με την φύση, η ελεύθερη πρόσβαση στα κοινά αγαθά, η αναγκαιότητα ενός νέου πολιτειακού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας που να ξεπερνάει τον αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ο επαναπροσδιορισμός της έννοίας της πολιτικής και του πολίτη.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απόψεις και αντιλήψεις που ενώ θα έπρεπε, δεν έχουν μπει στην ατζέντα της ζύμωσης όπως: η κατάργηση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, ο εμπορευματικός χαρακτήρας που έχει σήμερα η παραγωγή και η κατανάλωση, η σχέση της μισθωτής εργασίας και ένα σωρό άλλα. Ή ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχα προβληματικά ζητήματα και χαρακτηριστικά που ζυμώνονται προς λάθος κατεύθυνση: μια εθνοκεντρική αντίληψη ανάπτυξης, η ουσιαστική απουσία των μεταναστών που αποτελούν ένα σοβαρό κομμάτι των από κάτω, η μη- κριτική στο ρόλο της εμπορευματικής οικονομίας, η μη ταξική αντίληψη σε σχέση με το ποίος ευθύνεται για το χρέος και την οικονομική κατάσταση (ενώ γίνονται αναφορές στους πολιτικούς και τους τραπεζίτες απουσιάζουν οι αναφορές στους καπιταλιστές και τα αφεντικά), η αντίληψη ότι για την παγκόσμια κρίση ευθύνεται το χρηματοπιστωτικό και όχι το παραγωγικό κεφάλαιο και άλλα πολλά….
Όμως καταρχάς πρόκειται για μια διαδικασία έχει ξεκινήσει εδώ και τρεις βδομάδες και που φυσικά με την μορφή που έχει σήμερα δεν θα μπορέσει να δώσει απαντήσεις αλλά να ανοίξει τα ζητήματα και την δημόσια συζήτηση των από κάτω γύρω από αυτά.

Σαφώς ο δρόμος που έχει να διανύσει όλη αυτή η διαδικασία προς την συγκρότηση ενός πεδίου άσκησης της πολιτικής δύναμης, δεν είναι απλά μεγάλος, ούτε μόνο δύσκολος, μπορεί να είναι και αδιάβατος, μα αυτή την στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει και άλλος, τουλάχιστον για όσους από εμάς μας αφορά η υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και της χειραφέτησης των από κάτω.
Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς γιατί μονάχα σ’ αυτές τις ρωγμές του χρόνου που διαρρηγνύεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» που επιτρέπει στους από πάνω να κυβερνούν και στους από κάτω να ανέχονται την διακυβέρνηση γεννιούνται τα όνειρα της κοινωνικής απελευθέρωσης και οι εφιάλτες του ολοκληρωτισμού.
Το Σύνταγμα δεν είναι παρά το σημείο εκκίνησης, χωρίς όμως να προδιαγράφει και μια συγκεκριμένη διαδρομή. Η ορμή της εκτόνωσης της συσσωρευμένης οργής μπορεί να είναι τέτοια που να λειτουργήσει αποσυμπιεστηκά και εν τέλει εκτονωτικά, για ένα πρόσκαιρο διάστημα. Μπορεί η δυνατότητα συγκρότησης δύναμης να χαθεί μέσα στα αντιφατικά και ανερμάτιστα χαρακτηριστικά μιας μάζας που δεν μπορεί να πάρει το χαρακτήρα του πλήθους. Ή τέλος μπορεί να αναδύσει εκείνες της δυνάμεις που θα συγκρουστούν μέσα στο νέο κοινωνικό τοπίο της κρίσης.

Προφανώς και ο ρόλος της πλ. Συντάγματος έχει χρονικό ορίζοντα και αυτός είναι η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και η προσπάθεια για την αποτροπή του. Πρόκειται για ένα κορυφαίο πολιτικό γεγονός πολιτικής ανυπακοής, το οποίο σίγουρα θα σημαδέψει και θα καθορίσει τις πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες για το επόμενο διάστημα. Μια κυβέρνηση που πέφτει κάτω από το βάρος μια λαϊκής διαμαρτυρίας είναι ένα ισχυρό μήνυμα προς τους επίδοξους διαχειριστές της κρατικής εξουσίας. Ο στόχος για μια παλλαϊκή διαδήλωση που θα ακυρώσει την ψήφιση του μεσοπρόθεσμού προγράμματος αποτελεί μια έμπρακτή πράξη λαϊκής απόνομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Είναι προφανές ότι μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε εκλογές, αλλά σε συσπείρωση του μπλοκ εξουσίας ώστε αυτό να μπορέσει να επιβάλει τις πολιτικές και οικονομικές του επιλογές μέσα από την σκλήρυνση της καταστολής.
Όποια και εάν είναι η έκβαση, η διαδικασία στο Σύνταγμα δεν μπορεί να συνεχιστεί μετά την ψήφιση ή την αποτροπή της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Δεν θα έχει συγκεκριμένο στόχο και θα εκφυλιστεί. Άρα το στοίχημα μετά τις 15 και τις 28(;) Ιουνίου πρέπει να είναι η διασπορά και η συγκρότηση λαϊκών συνελεύσεων στις γειτονίες της Αθήνας και τις επαρχιακές πόλεις. Λαϊκές συνελεύσεις που διατηρώντας και αναπτύσσοντας τα εργαλεία και το πνεύμα της άμεσης δημοκρατίας του αναδύθηκε στην συνέλευση της πλ. Συντάγματος, θα μπορέσουν να συγκροτήσουν τα πεδία της πολιτικής δύναμης του πλήθους. Βέβαια προϋπόθεση γι’ αυτό είναι από την μια να αποφευχθεί να πάρουν αυτές οι λαϊκές συνελεύσεις των χαρακτήρα των μικρών κοινοβουλίων, στα οποία θα διαγκωνίζονται οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα, και από την άλλη να μπορέσουν να βάλουν πραγματικά υλοποιήσιμους στόχους αντίστασης στις πολιτικές του κεφαλαίου και αυτοοργάνωσης τμημάτων της κοινωνικής αναπαραγωγής και όπου είναι δυνατόν της ίδιας της παραγωγής.
Μονάχα μέσα από την ύπαρξη και τη δράση αυτών των λαϊκών συνελεύσεων και τον προσανατολισμό τους στην σύσταση μορφών κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να αποφευχθούν τα φαινόμενα του κοινωνικού κανιβαλισμού και τις ρατσιστικής βίας που είδαμε το προηγούμενο διάστημα να εντείνονται μεταφέροντας το πεδίο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους από κάτω. Και εδώ πρέπει να γίνει μεγάλη προσπάθεια για την ισότιμή συμμετοχή των ίδιων των μεταναστών σε αυτές τις διαδικασίες.
Δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι όλα αυτά θα είναι εύκολα και θα υλοποιηθούν γρήγορα. Θα είναι μια αργή και βασανιστική διαδικασία, χωρίς γραμμικό χαρακτήρα, με πισωγυρίσματα και άλματα και πυκνώματα και αραιώσεις των γεγονότων και των διαδικασιών. Και πάνω από όλα χωρίς καμία προδιαγραμμένη προοπτική, ή αίσθηση σιγουριάς για το αποτέλεσμα. Η ανοικτότητα της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου εμπεριέχει ευκαιρίες και ρίσκο, ελπίδα και απόγνωση, όμως είναι υπό διαμόρφωση και άρα μας καλεί να πράξουμε, να παράξουμε λόγο και δράση, μορφές και περιεχόμενα τις ήττες και ίσως και τις νίκες μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου