Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Η ( Άμεση ) Δημοκρατία στο απόσπασμα

Η πλατεία του Λευκού Πύργου έχει δυστυχώς μετατραπεί από αυθόρμητο ανατρεπτικό γεγονός σε μια στείρα «ελεγχόμενη διαμαρτυρία». Μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα στην καπιταλιστική ανάμνηση και την ενδοσυστημική αριστερά ( με την πρόφαση του ταξικού ανταγωνισμού ) έχει απονευρώσει την συνέλευση Λευκού Πύργου από κάθε σχέση με το ζήτημα της πολιτειακής ανατροπής και της άμεσης δημοκρατίας. Η καταψήφιση στην συνέλευση του Λευκού Πύργου όλων των προτάσεων σχετικά με ζητήματα πολιτικής ατζέντας για την άμεση δημοκρατία, και από την άλλη μεριά ατέρμονοι ακτιβισμοί και συνθήματα όπως να «πέσει η κυβέρνηση» δεν εξυπηρετούν τίποτα άλλο παρά την εκλογική ψηφοθηρία της αριστεράς.

Η ( Άμεση ) Δημοκρατία στο απόσπασμα

Την Παρασκευή το βράδυ πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Συντάγματος συζήτηση, παρουσία ομιλητών με πανεπιστημιακή γνώση, για ζητήματα όπως της αθηναϊκής δημοκρατίας και του πολιτειακού και συνταγματικού δικαίου ( Οικονόμου - Σταυρίδης - Δουζινάς ), και εμπειρία για εγχειρήματα άμεσης δημοκρατίας όπως της Απείρανθου Νάξου και της Τσιάπας Μεξικού ( Γλέζος - Σταυρίδης ). Η συζήτηση αυτή γινόταν στα πλαίσια της ημέρας λαϊκής διαβούλευσης και εντάσσεται μέσα στην δραστηριότητα που έχει ξεκινήσει από την συνέλευση Συντάγματος - και όχι μόνο - για την πολιτειακή πρόταση ενός νέου συντάγματος συμβατού με την άμεση δημοκρατία.
Την ίδια ώρα που στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πλατείες της χώρας γίνονται αυτά, η συνέλευση του Λευκού Πύργου καταψηφίσαμε...!!!!;; - καθαρά και δημοκρατικά - τις 2 προτάσεις που κατατέθηκαν σχετικά με ανοιχτή ομάδα διαβούλευσης του πολιτειακού ζητήματος, και ομοσπονδοποίησης όλων των πλατειών κάτω από ένα κοινό αίτημα πολιτικού αγώνα για την αλλαγή του πολιτειακού συντάγματος. Η απόφαση αυτή δεν με ξάφνιασε τόσο - είμαι Θεσσαλονικιός γέννημα θρέμμα - όσο με απογοήτευσε για το επίπεδο του προ-πολιτικού υπόβαθρου που την καταψήφισε, και για την σημασία που κρύβει η άρνηση αυτή στο μέλλον της συνέλευσης του Λευκού Πύργου αλλά και όλου του ελλαδικού γεγονότος.

Το σωσίβιο του συνδικαλισμού.

Επάνω από την πλατεία του Λευκού Πύργου απαγκιστρώθηκαν ωσάν να πνίγονται για να σωθούν από το κενό των νοημάτων τους, κάθε λογής οργανωσούλες, "εκπρόσωποι" αγωνιστικών σωματείων, μικρο-κόμματα και αριστερίστικες παρατάξεις. Όλοι οι παραπάνω έχουν τόση σχέση με την άμεση δημοκρατία όση και ο Παπανδρέου με τον σοσιαλισμό. Η δύναμη του πλήθους, η μαζικότητα των πλατειών, η ορμή της αγανάκτησης, τους τράβηξε με μια προσδοκία - δικαίως σαν άτομα αφού συμμεριζόμαστε όλοι τα ίδια προβλήματα - αδίκως όμως ως παρατάξεις που ευελπιστούν σε μια δεύτερη ευκαιρία για την "ενδυνάμωση της αγωνιστικής αριστεράς".
Μια πρόγευση αυτής της κατάστασης την πήραμε στην πρώτη εβδομάδα συζητήσεων για τα "καλά" και τα "κακά" σωματεία. Εντωμεταξύ, σωματεία ακούγαμε και εργαζομένους δεν βλέπαμε. Όχι ότι στις πλατειές συρρέουν μόνο εισοδηματίες, προφανώς όλοι/ες κάπως δουλεύουμε, αλλά δεν είναι η ταυτότητα της εργασίας που μας έφερε εδώ, μάλλον άλλες πιο «μεταμοντέρνες» έννοιες . Σε όλη την Ελλάδα βλέπουμε πρόσωπα που δεν κουβαλάνε άλλη ταυτότητα παρά αυτή με το ονοματεπώνυμο τους, να είναι αλληλέγγυα μεταξύ τους, να έχουν παρουσία στον αγώνα, με περισσότερο ή λιγότερο ή και καθόλου ευθύνη αυτών που λένε και κάνουνε, αλλά κυρίως βλέπουμε να έχουν μαζικότητα, αποφασιστικότητα, είναι προφανές ότι κάτι νέο εμφανίζεται με ορμή στο πολιτικό προσκήνιο: Το δημοκρατικό πλήθος.
Από όλα τα παραπάνω ο συνδικαλισμός πάσχει δεκαετίες τώρα, δεν θα γίνουμε εμείς το φάρμακο του.
Δεν μπορούμε..., δεν είναι αυτή η δουλειά μας.., και κυρίως δεν πρέπει κάτι τέτοιο να γίνει στις πλάτες του κόσμου που μαζευόμαστε στις πλατείες

Το νανούρισμα.

Τα γεγονότα της Τετάρτης με τις εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους, και τα παιχνίδια εξουσίας του δικομματισμού ως ελιγμούς αποσυμπίεσης ( στο εφεξής λέγε με πολυκομματισμό ), έφεραν ρήτορες στην πλατεία του Λευκού Πύργου κάτω από την επιρροή μιας από τις πιο κλασικές παθογένειες της αριστεράς: Την μυθομανία του νανουρίσματος.
Η αριστερά ως αναπόσπαστο, αντιπολιτευόμενο αλλά και εξαρτώμενο, κομμάτι του συστήματος βλέπει την εικόνα του εαυτού της ως τον "επιτηρητή" ή το "φόβητρο" του καθεστώτος. Όταν ακούς ένα αριστερό να μιλάει για "δυνατό λαϊκό κίνημα" αυτό που εννοεί αφορά ένα όχλο δακρύβρεχτων διαδηλωτών να θρηνούν για τα προνόμια που τους παίρνει ( ή τα δικαιώματα που δεν τους δίνει ) το καθεστώς της εξουσίας. Σε αυτό το σημείο οι ρόλοι είναι σχεδόν μυστικιστικοί. Αναβιώνει μια πολύ βαθιά ριζωμένη αρχέγονη σχέση των ανθρώπων, αυτή του Αφέντη - Δούλου. Ο αφέντης είναι ως τέτοιος μόνο μέσα από την ύπαρξη του δούλου και αντίστροφα, ο ένας δηλαδή αποτελεί την προϋπόθεση του άλλου. Και όσο οι δούλοι τεκμηριώνουν την ύπαρξη τους με το να θρηνούν - επαιτούν άλλο τόσο οι αφέντες επιβεβαιώνουν την δικιά τους με την σκληρότητα ή την επιείκεια τους. Η αριστερά σε αυτό το πάρε - δώσε έχει τον ρόλο του αγγελιοφόρου άλλοτε με το μέρος των θρηνούντων και άλλοτε με αυτό των ηγετών. Και στις δύο των περιπτώσεων χρειάζεται κάθε τόσο να αποδεικνύει με τεκμήρια το έργο της για να επιβεβαιώνει το μεσολαβητικό ρόλο της. Να γιατί με το παραμικρό οι συνήθεις αριστεροί κραυγάζουν ως νέοι "Φειδιππίδηδες" από τα μικρόφωνα την ιαχή «νενικήκαμεν».
Το νανούρισμα ολοκληρώνεται καθώς οι αισθήσεις της πραγματικότητας μουδιάζουνε και η λήθη, προκαλούμενη από την αίσθηση της νίκης, σκεπάζει με το πέπλο της την κρίση μας και μας κάνει να μην θυμόμαστε το γεγονός ότι "νικήσαμε" κάτι που δεν επιδιώξαμε ποτέ! Συγνώμη, αλλά δεν θυμάμαι να μαζευτήκαμε στις πλατείες με το αίτημα να: "Κάνει ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός";;!! Και ούτε αντιλαμβάνομαι πως αυτός ο εσωκομματικός αναπροσδιορισμός του ΠΑΣΟΚ αποτελεί "γονάτισμα" της κυβέρνησης και όχι απόδειξη ικανότητας, αντοχής και ελιγμών του καθεστώτος.


Διαμαρτυρηθείτε - Απογοητευτείτε - Ψηφίστε με.

Με μεγάλο ενδιαφέρον για τον εμπλουτισμό των προσωπικών μου γνώσεων παρακολούθησα, και συμμετείχα, αυτές τις 3 εβδομάδες στον ιδεολογικό αγώνα μεταξύ της ενδοσυστημικής αντίληψης των πραγμάτων και αυτή της επαναστατικής. Προς χάριν του κειμένου θα τολμήσω ένα σβάρνισμα των εκατοντάδων θέσεων και αντιπαραθέσεων που ακούστηκαν τις ημέρες αυτές για να το μετουσιώσω σε ένα κύριο ερώτημα με το δίλλημα αν:
"Είμαστε εδώ για να μην περάσει το μνημόνιο" ή "Είμαστε εδώ για την Πραγματική δημοκρατία".
Η ρήξη των δύο αυτών αντιλήψεων είναι αναπόφευκτη, και στα δικά μου μάτια ήδη έχει γίνει. Είναι καλό προς την αυτογνωσία όλων μας να μοιραστούμε από κοινού τις εντυπώσεις για την ουσία της.
Η πρώτη εντύπωση είναι ότι όσοι ενδιαφέρονται για την πραγματική δημοκρατία, κάνουν ξεκάθαρο το γεγονός ότι ο αγώνας για την επίτευξη της είναι αυτονόητα και αγώνας ενάντια στο μεσοπρόθεσμο. Το ίδιο το μεσοπρόθεσμο εξάλλου αποτελεί για όλους μας τη σταγόνα που ξεχείλισε η αγανάκτηση μας.
Δεν ισχύει όμως το αντίστροφο. Δηλαδή όσοι έρχονται εδώ με γνώμονα την αντίσταση στο μνημόνιο κάνουν γαργάρα την πραγματική δημοκρατία ή ακόμα χειρότερα την χρησιμοποιούν προσχηματικά, ως μόδα, ως αυτό που "περνάει", και με αυτό τον τρόπο είναι ανειλικρινείς αφού είτε μπορεί να αναπολούν τα "καλά χρόνια με τις πράσινες αγελάδες", είτε ως μαρξιστές έχουνε την άμεση δημοκρατία γραμμένη εκεί που την είχαν και λοιποί διάφοροι Κάουτσκυ -Αντόρνο - Μπουχάριν κ.α......δηλαδή στα παλιά τους τα παπούτσια.
Η σκοπιμότητα σε αυτό το γεγονός είναι και ο κύριος στόχος. Και η σκοπιμότητα ορίζεται μέσα από ανολοκλήρωτους αγώνες. Η επιτυχία της αριστεράς προϋποθέτει την αποτυχία του διαμαρτυρομένου πλήθους. Η αποτυχία του πλήθους χτίζεται επάνω στα ανολοκλήρωτα αιτήματα και στους ηττημένους αγώνες. Το πλήθος έχοντας χάσει την πίστη στον χειραφετημένο αγώνα του, είτε λόγω της αδυναμίας του να επιτελέσει στόχους, είτε λόγω της, απαραίτητης για την αίγλη της αριστεράς, κρατικής καταστολής εναποθέτει τις τελευταίες του ελπίδες στον αγγελιοφόρο των δούλων - αφεντάδων, στην ψήφο δηλαδή των αριστερών κομμάτων στις εκλογές. Οι όποιες αλληλοκατηγορίες, τα όποια σεχταρίσματα μεταξύ του ΚΚΕ και των εκατοντάδων νόθων παιδιών του γίνονται ακριβώς επάνω σε αυτό το σημείο. Ποιος θα φάει στις εκλογές το μεγαλύτερο κομμάτι από την δακρύβρεχτη πίτα της απογοήτευσης του κόσμου.
Η αριστερά δεν θέλει χειραφετημένους πολίτες. Θέλει απογοητευμένους ψηφοφόρους.

Διαμαρτυρία ή Επανάσταση.

Αργά ή γρήγορα αυτό το ερώτημα θα τεθεί σε όλους/ες τους πολίτες σε αυτή τη χώρα. Θα το αντιληφθούμε όταν όλες οι προσδοκίες, όλες οι διαμαρτυρίες ειρηνικές ή άγριες, είτε οδηγηθούν σε κανιβαλισμό, είτε αναπτύξουν τη συνείδηση της κοινότητας, ότι το παρόν καθεστώς δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα μέτρο, ούτε μία τροπολογία νόμου πίσω. Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέσουν, το κράτος πρόνοιας δεν γυρνά πίσω. Η αριστερά μπορεί να καταφέρει να πάρει μικρά ή μεγάλα κομμάτια εξουσίας η διαφθορά θα συνεχίζει να παραμένει ως έχει. Το μνημόνιο μπορεί να φύγει, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου έχει ήδη δρομολογηθεί και αποτελεί δεδομένη κατάσταση. Όσο θα ζητάμε δικαιώματα τόσο αυτοί μας έχουν του χεριού τους. Μόνο όταν αρχίζουμε να οραματιζόμαστε ένα νέο πολιτειακό τρόπο οργάνωσης της ζωής, με νέο σύνταγμα συμβατό στην άμεση δημοκρατία θα μπορούμε να λέμε ότι θα τα αλλάξουμε όλα. Γιατί το πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό, μεταναστευτικό, οικολογικό, αξιοκρατικό, δικαιοσύνης είναι προβλήματα που έχουν τα κλαδιά τους στο ίδιο δέντρο με το καθεστώς. Και στο δέντρο αυτό δεν του αλλάζεις κηπουρό το κόβεις από την ρίζα.
Ή θα ξεκινήσουμε πολιτικό αγώνα για νέο σύνταγμα, ακόμα και αν αυτό αποτελεί επαναστατική απόφαση ή θα περιοριστούμε στο αίτημα και την διαμαρτυρία και θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην διαμεσολάβηση από την αριστερά και τον εξανδραποδισμό από τον καπιταλισμό.


ΥΓ. Στο περιθώριο όλων αυτών ας λάβουμε και υπόψη μας πριν βιαστούμε να κρίνουμε για «διασπαστικό» το παρόν κείμενο, το γεγονός ότι ενώ ψηφίζουμε να μιλήσουν στο Λευκό Πύργο άνθρωποι όπως ο κύριος Καζάκης ( με τον οποίο συντάσσεται η αριστερά στις πολιτικές της θέσεις ), την ίδια στιγμή καταψηφίζουμε..!!!;;; την δυνατότητα αυτή σε κυρίους όπως ο συγγραφέας Κιουπκιολής και ο ψυχίατρος Γρίβας ( οι οποίοι αποτελούν μαύρα πρόβατα για την αριστερά ). Προφανώς η ισηγορία και η ισονομία πήγανε και αυτές μαζί με την άμεση δημοκρατία περίπατο .



Γεωργιλάς Αθανάσιος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου