Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ


Το παρακάτω κείμενο, που αναφέρεται στις συγκεντρώσεις στις πλατείες από κάποια πλευρά του ελευθεριακού χώρου, το έλαβα με μαίηλ:

Μερικές πρώτες σκέψεις για την πλ. Συντάγματος.
Η αμηχανία ως μορφή της μη- κατανόησης
Είναι φανερό ότι ο ευρύτερος ελευθεριακός αντικαπιταλιστικός χώρος δεν έχει εκείνα τα θεωρητικά εργαλεία που θα του επιτρέψουν να κατανοήσει τη γίνεται εδώ και 8 μέρες στην πλ. Συντάγματος, όπως επίσης δεν έχει και εκείνα τα αισθητήρια όργανα που θα του επιτρέπανε να ενεργοποιήσει τα όποια θεωρητικά εργαλεία έχει (εάν έχει) στην διάθεση του.
Όταν λοιπών μιλάω για θεωρητικά εργαλεία αναφέρομαι στην διαλεκτική, την κατανόηση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων (και την διαφορά που έχουν μεταξύ τους), τα πυκνώματα και τα αραιώματα του ιστορικού χρόνου, τις ασυνέχειες και τις τομές που παρουσιάζει η πολιτική δράση του πλήθους, την μη γραμμική σχέση που έχει η ίδια η κίνηση της ιστορίας, την μη άμεση αντανάκλαση της δράσης και της αντίδρασης.
Μια από τις μεγάλες απορίες που έχουν αρκετοί πολιτικοποιημένοι στο χώρο της Αναρχίας και της Αριστεράς σε σχέση με αυτό το κίνημα, και στην οποία βασίζεται πολλές φορές και η απαξιωτική στάση που κρατάνε απέναντι του είναι: «γιατί τώρα και γιατί με αυτή την μορφή».
Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές απαντήσεις. Καταρχάς είναι φανερό ότι πλέον για την πλειοψηφία του πληθυσμού δεν υπάρχει πια κανένα φως στο τούνελ της μνημονικής πολιτικής. Τα μέτρα τα διαδέχονται νέα μέτρα που προαναγγέλλουν νέα μέτρα. Η συγκυρία του καλέσματος στην πλατεία Συντάγματος με την δημοσιοποίηση των μέτρων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ήταν ένας λόγος της μαζικής παρουσίας του κόσμου στις συγκεντρώσεις, την στιγμή μάλιστα που ούτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα κόμματα της Αριστεράς και ο αντισυστιμικός πολιτικός χώρος δεν μπόρεσαν να πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία. Το κάλεσμα που έκανε η πρωτοβουλία για την Πραγματική Δημοκρατία κατάφερε με όλες τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις και τα προβλήματα να λειτουργήσει ενοποιητικά για τον κόσμο που ήθελε να διαμαρτυρηθεί, εκεί που οι ως τώρα πρωτοβουλίες λειτουργούσαν διαχωριστικά. Γιατί η ενοποίηση έγινε πάνω στην κοινή αντίθεση στο μνημόνιο και τις συνέπειες του και σε μια ανοικτή διαδικασία αναζητήσεις του περιεχομένου αυτής της αντίδρασης. Αντίθετα οι διαχωρισμοί των προηγούμενων μορφών της λαϊκής αντίδρασης που εκφραστήκανε κυρίως με τις γενικές απεργίες, έγιναν με βάση ιδεολογικοπολιτικά σύμβολα και παρατάξεις και στην βάση κλειστών και προκαθορισμένων πολιτικών περιεχομένων. Η συνέχεια που υποσχότανε το κάλεσμα στην πλατεία έδινε μια απάντηση στο πρόβλημα που σχεδόν οι πιο πολλοί είχαν εντοπίσει, ότι οι μονοήμερες γενικές απεργίες ήταν αποσπασματικές χωρίς να δημιουργούν κανέναν ορίζοντα προοπτικής στην λαϊκή αντίσταση. Από την άλλη ο μη- βίαιος χαρακτήρας των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα έδωσε την δυνατότητα συμμετοχής σε έναν κόσμο που είτε δεν έχει τέτοιες εμπειρίες, είτε έχει βαρεθεί τον προ διεργαμμένο χημικό πόλεμο και την βίαιη καταστολή που έχουμε σε κάθε πορεία.

Περί τυφλότητας
Όμως το πιο σημαντικό είναι αυτό που διατυπώθηκε σε μια από της λαϊκές συνελεύσεις του Συντάγματος: «όχι μόνο βρισκόμαστε στο δρόμο, αλλά βρισκόμαστε κουβεντιάζοντας». Δεν εννοούμε φυσικά τα αυθόρμητα πηγαδάκια που δημιουργούνται, αλλά μια διαδικασία διαλόγου συζήτησης και αποφάσεων που την παρακολουθεί και συμμετέχει όλο και πιο πολύς κόσμος, μετατοπίζοντας σιγά σιγά το κέντρο βάρους από την Λ. Αμαλίας και τις μούντζες στην συνέλευσης της πλατείας. Μια διαδικασία που συνεχώς εξελίσσεται, που παρόλα τα προβλήματα λόγο του μεγέθους της βρίσκει τρόπους να λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και ανοικτά, μια διαδικασία που όλοι εμείς που τόσα χρόνια λειτουργούμε πολιτικά με συνελεύσεις έχουμε πολλά να μάθουμε. Ο καθορισμός- ψήφιση της ημερήσιας ατζέντας, ο καθορισμένος χρόνος ομιλιών, η κλήρωση των ομιλητών, από όσους έχουν ζητήσει να μιλήσουν, τα πρακτικά που κρατούνται, η προσπάθεια οι τοποθετήσεις να γίνονται πάνω στο θέμα και όχι σε ότι κατεβαίνει στο κεφάλι του καθενός, η εναλλαγή των προσώπων που συντονίζουν την διαδικασία.
Αλλά και όλης της συγκρότησης όπως οι ανοικτές Ομάδες Εργασίας, οι θεματικές συνελεύσεις που φέρνουν προτάσεις προς την γενική συνέλευση, αποτελούνε εργαλεία τα οποία πρέπει να εισάγουμε στις διαδικασίες μας. Αποτελούν κομμάτι του δικού μας πολιτικού προτάγματος, της δικιά μας κριτικής στην πολική ως διαχωρισμένης δραστηριότητας από την κοινωνία. Εφορμούνται από ιδέες που το δικό μας πολιτικό όραμα προσπαθούσε να προωθήσει και τώρα που αυτές κοινωνικοποιούνται δεν έχουμε την ικανότητα να τις αναγνωρίσουμε ως δικές μας, δεν έχουμε την ικανότητα να βρεθούμε μέσα σ’ αυτές με την φυσικότητα και την δυναμική που αντιστοιχεί στις πολικές μας ιδέες.
Μια ακόμα ένσταση που μπαίνει από πολλούς είναι ότι αυτό το κίνημα είναι απολιτικό. Πρόκειται για μια αντίληψη που αντιλαμβάνεται, ακόμα και εάν δεν το παραδέχεται, την πολιτικοποίηση σαν στατικές και παγιωμένες ταυτότητες και όχι ως μια δυναμική διαδικασία. Κάτω από αυτό το πρίσμα εφόσον δεν μπορεί να κατατάξει αυτόν τον κόσμο, την διαδικασία και τα περιεχόμενα που σιγά σιγά μορφοποιούνται σε μια πολιτική ταυτότητα, δεν μπορεί παρά να το χαρακτηρίσει απολιτικό. Οι βολεμένοι, που δεν είναι πια βολεμένοι σηκώθηκαν από τους καναπέδες τους και κατέβηκαν στο δρόμο, «που ήταν όλοι αυτοί τόσο καιρό που εμείς έχουμε λιώσει τις σόλες μας στους δρόμους;» εξεγείρονται οι «επαναστατημένες» συνειδήσεις μας, λες και εμείς γεννηθήκαμε κάπου ανάμεσα στα προπύλαια, το αμφιθέατρο του Γκίνη και κάποια κατάληψη, και δεν πολιτικοποιηθήκαμε όταν κάποια στιγμή σε κάποια συγκυρία βρεθήκαμε μέσα σε έναν αγώνα σε ένα ευρύτερο περιβάλλον πολιτικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης. Ακόμα και όταν μέσα από αυτή την διαδικασία προβάλουν τα δικά μας πολιτικά περιεχόμενα δεν έχουμε μπορούμε να τα αντιληφθούμε ως τέτοια. Γιατί τι άλλο είναι η άρνηση, με απόφαση της Λαϊκής Συνέλευσης του Συντάγματος της διαμεσολάβησης των ΜΜΕ (άρνηση της παρουσίας των καναλιών στο χώρο της πλατείας- η μόνη φωνή έκφρασης της συνέλευσης είναι το μπλοκ της), της αντιπροσώπευσης (κανένας δεν μπορεί να μιλάει στο όνομα της συνέλευσης), των ειδικών και των προσωπικοτήτων (άρνηση της συνέλευσης να δεχτεί να μιλήσουν διάφοροι «ειδικοί» παρακάμπτοντας την διαδικασία).
Η πολιτικοποίηση ως διαδικασία μορφοποιείται ακριβώς στην όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή στην συνέλευση, στις δημιουργία των θεματικών συνελεύσεων, στο κάλεσμα για δημιουργία Λαϊκών Συνελεύσεων στις γειτονίες. Η πολιτικοποίηση βρίσκεται ακριβώς εκεί που γίνεται η προσπάθεια να μιλήσουμε και να βρούμε περιεχόμενα πέρα από τις ταυτότητες, αλλά στην βάση των ζητημάτων που είναι ανοικτά αυτή την στιγμή στην κοινωνία. Αυτή ακριβώς η ενότητα είναι που απομόνωσε τόσο του φασίστες που ήθελαν να βάλουν τον διαχωρισμό από τους μετανάστες, όσο και εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που νόμιζαν ότι το βασικό τους καθήκον είναι να έρθουν να μετάλαμπαδέψουν την κομματική τους αλήθεια στα πλήθη.
Και εμείς;
Που πάει λοιπών αυτό το κίνημα; Ποιοι είναι οι πολιτικοί του στόχοι και πια η προοπτική του; Άραγε αυτά τα ερωτήματα δεν μας έμπαιναν όταν συμμετείχαμε στις γενικές απεργίες; Και όχι γιατί; Μήπως το «εργατικές» μας έδινε ένα τεράστιο άλλοθι σε σχέση με την συμμετοχή μας, παρόλο την ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας;
Ας τα πάρουμε από την αρχή οι πολιτικοί στοχεύσεις αυτού του κινήματος καταρχάς καθορίζονται από την επικαιρότητα. Η Κυριακή 5-6 και η αγωνιστική αφύπνιση των λαών της Ευρώπης είναι ένας πρώτος στόχος, ο άλλος δεν μπορεί να είναι παρά η μετατροπή της συγκέντρωσης στις 15-6 που θα ψηφίζεται το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σε ένα συλλαλητήριο- δημοψήφισμα ενάντια σε αυτά τα μέτρα και ίσως αποτροπής της ψήφισης τους.
Η διαδικασία αυτόεκπαίδευσης και οι εμπειρίες στην άμεση δημοκρατία που αποκτάνε χιλιάδες άνθρωποι αυτοί την στιγμή στις πλατείες όλης της χώρας. Η διάχυση αυτού που συμβαίνει στο Σύνταγμα σε γειτονίες και άλλες πόλεις, η μορφοποίησης ενός κινήματος Λαϊκών Συνελεύσεων, που θα είναι ζωντανά κύτταρα των αγωνιζόμενων κοινωνικών κομματιών, που θα μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, να διεκδικήσουν αιτήματα, να επιβάλουν την κοινωνική στάση πληρωμών, να δημιουργήσουν μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης και αναπαραγωγής.
Η ενοποίηση βάση των κοινών κοινωνικών συμφερόντων και δομών αυτοοργάνωσης, ενάντια στο κοινωνικό κανιβαλισμό. Μας δύνεται μια τεράστία ευκαιρία να αλλάξουμε τους συσχετισμούς που δημιουργούνταν λίγες μέρες πριν με τα ρατσιστικά και φασιστικά πογκρόμ. Έχουμε μια μοναδική ελπίδα να ριζώσουμε στις γειτονίες πραγματικές Λαϊκές Συνελεύσεις με την συμμετοχή και μεταναστών, το μόνο τρόπο να ανατρέψουμε το κλίμα του πολέμου των από κάτω και να τον μετατρέψουμε σε πόλεμο των από κάτω στους από πάνω. Ή τώρα ή ποτέ.
Αυτό απαιτεί να βγούμε από τον κόσμο της ιδεοληψίας, της ιδεολογικής καθαρότητας, των περιχαρακώσεων και των διαχωρισμών. Απαιτεί να βγούμε έξω από την κανονικότητα του χώρου (χώρος τέλος, ζωή μαγική!) να ακούσουμε και να κουβεντιάσουμε να συνδιαμορφόσουμε, έξω από «πλαίσια» «πλατφόρμες», «προαπαιτούμενα», να βιώσουμε την άμεση δημοκρατία με τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της. Να πολιτικοποιηθούμε και να πολιτικοποιήσουμε μέσα από αυτή την διαδικασία, να μάθουμε και να μεταδώσουμε, να συνδιαμορφόσουμε και όχι να καθοδηγήσουμε. Να κάνουμε βήματα μπροστά και να κοντοσταθούμε, να μπολιάσουμε και να μπολιαστούμε. Να ενώσουμε και όχι να διαχωρίσουμε (ίσως για να διαχωρίσουμε αργότερα πάνω σε ταξική και κοινωνική κατεύθυνση και όχι πάνω σε πολιτικές ταυτότητες).
Όσο και εάν ακούγεται κοινότυπο πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας για να γίνουμε: «το ψάρι στο νερό και όχι η μύγα στο γάλα»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου