Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Η Κρίση,της Κρίσης, ...................,ώ Κρίση.

Εδώ και χρόνια ακούμε και μιλάμε για ΚΡΙΣΗ. Έχω τη γνώμη πως κάτι βρίσκεται σε κρίση όταν δε μπορεί να ανταποκριθεί στο σκοπό για τον οποίο υφίσταται αυτό το ίδιο, όταν δηλαδή η ύπαρξή του δεν εξυπηρετεί το σκοπό του. Με την έννοια αυτή στην πατρίδα μας πολύ λίγα πράγματα (θεσμοί, οργανισμοί, αξίες κ.λπ. ) θα πρέπει να μην βρίσκονται σε ΚΡΙΣΗ. Μπορούμε δηλαδή -χωρίς να υπερβάλουμε - να ισχυριστούμε πως διανύουμε περίοδο ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Εδώ θα σταθώ στην κρίση που επικρατεί στο πολιτειακό σύστημα που λέγεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ειδικά ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αυτή λοιπόν η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ διέρχεται περίοδο βαθύτατης κρίσης γιατί πολύ απλά και καθαρά η θέληση του λαού αυτής της χώρας δε βρίσκεται σε συμφωνία με όσα αποφασίζονται και εκτελούνται από τους πολιτικούς μας εκπροσώπους. Όσα τη σήμερον ημέρα νομοθετούνται, αποφασίζονται και εκτελούνται, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη θέληση του λαού. Η θέληση του λαού αποτυπώθηκε με τις εκλογές του 2009 σύμφωνα με τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων, χωρίς να έχει καν προϊδεασθεί ο λαός για όλα που ακολούθησαν και συνεχίζουν να μας βασανίζουν. Από όσα ξέρω σε κανενός κόμματος το πρόγραμμα δεν γράφονταν στοιχεία για την τόσο τραγική κατάσταση της οικονομίας στη χώρα, όπως διεκτραγωδούνται σήμερα. Αν μεν ΔΕΝ ΞΕΡΑΝΕ -οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι-πάει να πει ότι δεν είχανε σχέση με την πραγματικότητα ή ήταν ανίκανοι να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Αν πάλι ΞΕΡΑΝΕ και δε μας το λέγανε, τότε πάει να πει πως είναι αφερέγγυοι, που θέλουν να μας "χαϊδεύουν" τα αυτιά, δηλαδή κοντολογίς είναι του λαϊκισμού και μας κοροϊδεύουν επειδή έχουν τη γνώμη ότι "χάφτουμε αμάσητα " ό,τι μας σερβίρουν. Ξεχνάνε όμως ή δεν καταλάβανε ποτέ την διαχρονική αλήθεια που λέει πως Ο ΛΑΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ.
Ακριβώς αυτή την αλήθεια θέλω να επικαλεσθώ τώρα εδώ στους καιρούς που διανύουμε και ΑΓΑΝΑΚΤΟΥΜΕ. Και η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ αυτή κατευθύνεται και προς τις τρείς εξουσίες, τη νομοθετική-βουλή,την εκτελεστική-κυβέρνηση και τη δικαστική-δικαιοσύνη.Όλοι οι κύριοι -κύριοι αυτών των τριών εξουσιών έχουν ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση. Εμείς δε ο ΛΑΟΣ που-είτε θέλουμε είτε όχι- ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ σε όλη αυτή την πορεία προς την κρίση σταθήκαμε μακριά, αμέτοχοι,
άπραγοι, ξένοι προς τα τεκταινόμενα, ίσως και γιατί μας "βόλευε¨ η περιθωριοποίησή μας εκ μέρους των πολιτικών μας εκπροσώπων που από εμάς απαιτούσαν μόνο την ΨΗΦΟ. Κοιτάζοντας όμως πίσω βλέπουμε πως η κατάσταση είναι πάρα πολύ σοβαρή για να την αφήσουμε ελαφρά τη καρδία στα χέρια άλλων, αυτών δηλαδή που ισχυρίζονται πως μας εκπροσωπούν. Πρέπει λοιπόν να αρθούμε στο ύψος των ευθυνών μας για να καμαρώσουμε μεθαύριο για την ΙΣΤΟΡΙΑ που ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ.
Συγκεκριμένα καθήκοντα-παρακαλώ επιτρέψτε μου- θα πρότεινα τα παρακάτω :
1ο. πρώτα -πρώτα να καταγγείλουμε την κυβέρνηση και να την υποχρεώσουμε να ζητήσει συγγνώμη από εμάς τον λαό επειδή εφαρμόζει πολιτική για την οποία ούτε ενημερωθήκαμε ούτε φυσικά εγκρίναμε, εφόσον -υποθέτω-έχει την ίδια με εμάς άποψη περί ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
2ο. να υποχρεώσουμε τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα να ζητήσουν και αυτοί συγγνώμη απο εμάς το λαό επειδή δεν μας πληροφόρησαν έγκαιρα και σωστά για την σημερινή κατάσταση. Να σταματήσουν να μας συμπεριφέρονται ως την "συμπαθή λαική τάξη". Να σταματήσουν δε επιτέλους ειδικά οι της "ορθόδοξης" αριστεράς να μας αποκαλούν ΜΑΖΕΣ. Ακούς εκεί "μάζα" ακατέργαστη που χρειάζεται "καθοδήγηση" απο τους ινστρούκτορες;
3ο. να μην επιτρέψουμε στην κυβέρνηση να εμπορευματοποιήσει τα ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ. Τα δημόσια αγαθά (νερό-αέρας-ενέργεια -μετακίνηση κ.λ.π.) δεν είναι δυνατό να τα διαχειρίζεται οποιοσδήποτε με κριτήρια ιδιωτικοοικονομικά. Με άλλα λόγια δεν μπορεί το νερό π.χ., που έχουμε ως φυσική ανάγκη οι πάντες (πλούσιοι-φτωχοί, νέοι-παλιοί, μαύροι-άσπροι ...),να το διαχειρίζεται μια ιδιωτική επιχείρηση που ως επιχείρηση -εξ ορισμού- έχει ΣΚΟΠΟ το ΚΕΡΔΟΣ. Γιατί στο κάτω -κάτω ένας φτωχός που δεν έχει να πληρώσει θα πεθάνει απο δίψα; Δεν είναι καθόλου αστείο ή διογκωμένο το επιχείρημα. Ένας τρόπος δε που εμείς ο ανοργάνωτος και αγανακτισμένος λαός μπορούμε να προστατέψουμε τα δημόσια αγαθά είναι ο εξής:
να γίνει λίστα υπογραφών με κείμενο που θα λέει π.χ. άπαξ και το (τάδε)δημόσιο αγαθό περάσει σε ιδιώτες ,εγώ ο ... (τάδε)... δηλώνω πως θα εξακολουθώ να κάνω χρήση μιας ελάχιστης (όση χρειάζεται)ποσότητας του αγαθού αυτού αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΩ όσο θα το διαχειρίζεται ιδιώτης. Για σκεφθείτε ,αγαπητοί μου σύντροφοι της ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ, πόση λειτουργία μπορεί να έχει μια λίστα με υπογραφές απο 1 εκατομμύριο νοικοκυριά. Ποιά κυβέρνηση και ποιά ΤΡΟΙΚΑ μπορεί να τα βάλει με 1 εκατομμύριο νοικοκυριά; Αν πάλι δεν κατορθώσει ένας ΛΑΟΣ να εφαρμόσει τέτοιες πρακτικές ΕΠΙΒΟΛΗΣ της ΛΑΙΚΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ, τότε, έ τότε ,αγαπητοί μου, δεν έχουμε καμιά ελπίδα να προστατέψουμε ούτε δημόσια αγαθά ούτε εργασία ούτε καν την αξιοπρεπή μας ύπαρξη. Και τότε θα μας "λύνουν" τα προβλήματα με τους ήδη γνωστούς τρόπους όλοι αυτοί που παίζουν το ρόλο των πολιτικών μας εκπροσώπων "χαιδεύοντας" τα αυτιά μας και παραπέμποντας τη λύση σε "μελλοντικούς" κόσμους που ευαγγελίζεται ο κάθε κομματικός σχηματισμός. Όμως εγώ έχω παγιωμένη την πεποίθηση πως κανένας "μελλοντικός" κόσμος δε μπορεί να ευδοκιμήσει χωρίς την άμεση συμμετοχή του παράγοντα που λέγεται ΛΑΟΣ.
4ο. όλοι εμείς οι αγανακτισμένοι -εντός και εκτός κομματικών γραμμών- να βρίσκουμε τρόπους να "επιβάλουμε" τη θέλησή μας και να συσσωρεύουμε ΜΙΚΡΕΣ ΝΙΚΕΣ ,όπως π.χ. " να φύγει ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ "-που έχει προσβάλλει κατ΄εξακολούθηση τον ελληνικό λαό-.Χρειάζονται οι ΜΙΚΡΕΣ ΝΙΚΕΣ για να αποκατασταθεί η Λαική Συνείδηση ως καθοριστικός κοινωνικός παράγοντας που μπορεί αποφασιστικά να επηρεάζει-διαμορφώνει τις εξελίξεις. Και αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια οι συχνές "επαναστατικές γυμναστικές" που οι επαγγελματίες συνδικαλιστές εξωθούσαν τον εργαζόμενο λαό με τις 24ωρες και 48ωρες απεργίες χωρίς προοπτική και αποτέλεσμα δημιούργησαν το αίσθημα της ΗΤΤΑΣ στον κόσμο σε σημείο που να πιστεύει πως τίποτα πια δεν μπορεί να γίνει. Ούτε βαλτοί νάταν οι συνδικαλιστές μας. Γι αυτό χρειάζονται οπωσδήποτε οι ΜΙΚΡΕΣ ΝΙΚΕΣ για να αρχίσουμε επιτέλους να έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη του παράγοντα που λέγεται ΛΑΟΣ. Ακόμα και η σχεδόν θρησκευτικού τύπου εμπιστοσύνη στη δύναμη του κόμματος έρχεται σε δεύτερη μοίρα και ισχύ συγκρινόμενη με τη δύναμη του λαού που συλλογίζεται και λειτουργεί στη βάση των ΚΟΙΝΩΝ του συμφερόντων, όπως τα διαμορφώνει η κάθε φορά κοινωνικοπολιτική συγκυρία-εξέλιξη. Τις άλλες διαφορές, τις λεγόμενες ιδεολογικοπολιτικές, θα τις συζητήσουμε μετά όταν θα έχουμε αγωνισθεί για αυτό που μας ενώνει ΤΩΡΑ, όπως είναι η υπεράσπιση των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ .
Να κλείσω τέλος με κάτι απο ένα ποίημα του Μπ.Μπρέχτ που λέει στον στρατηγό πως το άτρωτο αεροπλάνο του με τα φοβερά του όπλα έχει ένα μειονέκτημα "χρειάζεται άνθρωπο-χειριστή για να λειτουργήσει". Παρόμοια και η κάθε κυβέρνηση και η κάθε εξουσία (ΤΡΟΙΚΑ- ΤΡΑΠΕΖΕΣ κ.λ.π.) χρειάζονται λαό για να λειτουργήσουν, διαφορετικά δεν έχουν καμιά εξουσία. Γι αυτό ισχυρίζομαι πως ο ΛΑΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ. Να γίνουμε λοιπόν άξιοι δημιουργοί.
. ένας "αγανακτισμένος διαρκείας", Στέλιος Κατικαρίδης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου