Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Διογκώνεται το κλίμα δυσαρέσκειας

Ένα χρόνο μετά την εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου ο δείκτης φτώχειας στην ελληνική κοινωνία καταγράφεται στο «εκρηκτικό» ποσοστό του 34% των νοικοκυριών. Το 66% δεν θα έχει την οικονομική δυνατότητα για μία εβδομάδα διακοπών, το 45% δεν έχει την οικονομική δυνατότητα στοιχειώδους καλής διατροφής, το 56% δεν μπορεί να αντιμετωπίσει έκτακτες και αναγκαίες δαπάνες που μπορεί να προκύψουν (π.χ. υγείας), το 50% δεν θα έχει τη δυνατότητα για ικανοποιητική θέρμανση τον επόμενο χειμώνα, ενώ το 29% δεν μπορεί να πληρώσει κανονικά λογαριασμούς ΔΕΚΟ.
Επιπλέον το ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στο 19.8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού ενώ το 83.6% θεωρεί ισχυρή την πιθανότητα να υπάρξει μεγάλη κοινωνική έκρηξη στη χώρα τους επόμενους μήνες( έρευνα της VPRC).
Όσον αφορά την πρόθεση ψήφου το ποσοστό δήλωσης αποχής και λευκού/άκυρου αγγίζει το 50.9%. Ο «κανένας» έχει την απόλυτη πλειοψηφία!!!

Παράλληλα τα ΜΜΕ προσπαθούν να σταματήσουν τη διόγκωση του κινήματος των αγανακτισμένων, παρουσιάζοντας και διογκώνοντας σαν βίαια επεισόδια κάποια περιστατικά αποδοκιμασίας των πολιτικών. Έτσι για μια άλλη φορά δοκιμάζουν τη επιτυχημένη συνταγή να παρουσιάζουν το κίνημα σαν βίαιο. Έτσι υπάρχουν πιθανότητες να το συρρικνώσουν και να μη κατεβαίνουν πια οι απλοί πολίτες και στους αγανακτισμένους θα μείνουν μόνο τα μπλοκ των αριστερών και αντιεξουσιαστών, τα οποία θα είναι εύκολο να καταστείλουν στη συνέχεια με τα ΜΑΤ και τις «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».
Αυτό φαίνεται καθαρά με τη περίπτωση της Κέρκυρας:
Oι βουλευτές αποφάσισαν από μόνοι τους να αποχωρήσουν με καΐκι, προκειμένου να αποφύγουν τις αποδοκιμασίες των πολιτών, ενώ αρκετοί παραδέχθηκαν με δηλώσεις τους πως δεν υπήρξε κανένα επεισόδιο ή ρίψη πέτρας. Με μεγαλοποιημένα ρεπορτάζ σε αρκετούς ειδησεογραφικούς σταθμούς και εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι τους, προσπάθησαν να δημιουργήσουν από μόνοι τους το θέμα, με ερωτήσεις τους στους παρευρισκόμενους βουλευτές.
Σύμφωνα με μέλος της συντονιστικής επιτροπής των Αγανακτισμένων Κέρκυρας τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά(από το tvxs.gr):
Ήμασταν 250-300 άτομα και αρχίσαμε να φωνάζουμε συνθήματα. Βρισκόμασταν εκεί για περίπου τρεις ώρες και κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι θα έρθει να τους πάρει ένα καΐκι και δε θα φύγουν από εκεί που ήμασταν εμείς. Αυτό το μάθαμε από κάτι γνωστούς που ήταν μέσα στον όμιλο, δεν είπαμε εμείς σε κανέναν ότι δε θα τους αφήσουμε να περάσουν, αλλά οι ίδιοι δεν ήθελαν να περάσουν από εκεί.
Αφού λοιπόν μαθεύτηκε αυτό, άρχισαν τα συνθήματα για το καράβι, τραγουδούσαμε «ήταν ένα μικρό καράβι» και γενικά κάναμε πλάκα. Υπήρχαν λίγα άτομα που φώναζαν πιο σκληροπυρηνικά συνθήματα, αλλά δεν μπορείς να τους κλείσεις και το στόμα. Αποφασίσαμε όμως όλοι και το επαναλαμβάναμε συνεχώς, να μην πεταχτεί καμία πέτρα ή τίποτα άλλο προς τα κάτω.
Με όσους μιλήσαμε και ήταν κάτω, μας είπαν πως δεν άκουσαν τίποτα να πετάγεται. Δεν υπήρξε κανένας προπηλακισμός και καμία απειλή. Καταρχήν δε βρέθηκε ποτέ κανείς σε απόσταση για να γίνει κάτι τέτοιο. Δε θα μπορούσαμε κιόλας, γιατί ήμασταν πάνω στο κάστρο σε απόσταση 70 μέτρων.
Διάφοροι δημοσιογράφοι, μεταξύ των οποίων και μία φίλη μου, πήραν σήμερα συνέντευξη από την Νταλάρα, η οποία ήταν χαμηλών τόνων και δεν είπε ότι τους επιτεθήκαμε ή κάτι τέτοιο. Είπε ότι αυτά είναι αναμενόμενα, κλπ. Αλλά κάποιοι δημοσιογράφοι επέμεναν «μα τι λέτε κυρία Νταλάρα, αφού σας πετούσαν πέτρες», δηλαδή προσπαθούσαν να δημιουργήσουν από μόνοι τους το θέμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου