Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΩΝ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ

ΌΧΙ λένε οι Ελληνικοί Ορειβατικοί και Χιονοδρομικοί Σύλλογοι, οι
οποίοι συνυπογράφουν και ένα σχετικό ψήφισμα διαμαρτυρίας. Η
κινητοποίηση ξεκίνησε από τέσσερα μέλη του Ελληνικού Ορειβατικού
Συλλόγου, οι οποίοι συγκροτούν την Ομάδα Πρωτοβουλίας κατά της
Δημιουργίας Νέων Χιονοδρομικών Κέντρων. Οι Σύλλογοι φέρουν τα παρακάτω
επιχειρήματα κατά της δημιουργίας των κέντρων στον Όλυμπο, τον Κίσσαβο
και τα Βαρδούσια, και προκρίνουν τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού,
που συνάδουν με τις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης:
Με αφορμή την γνωστοποίηση των σχεδίων για την κατασκευή και
λειτουργία νέων χιονοδρομικών κέντρων στον Όλυμπο, τον Κίσσαβο και τα
Βαρδούσια, με το παρόν ψήφισμα, επιθυμούμε να εκφράσουμε την αντίθεση
μας στην δημιουργία νέων χιονοδρομικών κέντρων σε ορεινούς όγκους της
χώρας μας, διότι με αυτόν τον τρόπο επιβαρύνονται υπέρμετρα τα ορεινά
οικοσυστήματα.
Η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης που αποτελεί κεντρική Ευρωπαϊκή και
Ελληνική πολιτική επιλογή, επιβάλλει η ανάπτυξη επιχειρηματικών και
λοιπών δραστηριοτήτων να λαμβάνει υπόψη και την προστασία του
περιβάλλοντος, αρχή που δεν εξυπηρετείται με την λειτουργία των νέων
χιονοδρομικών κέντρων. Και αυτό διότι η κατασκευή ενός τέτοιου κέντρου
απαιτεί την διάνοιξη δεκάδων χιλιομέτρων ασφαλτόδρομων σε δασικές ή
αλπικές ορεινές ζώνες, την κατασκευή κτιρίων σε δεσπόζουσες αλπικές
τοποθεσίες, την ισοπέδωση πλαγιών για τις πίστες και τέλος, την
εγκατάσταση πυλώνων και συρματόσχοινων για τα δεκάδες lift. Επίσης,
κατά την λειτουργία του κέντρου, η εύκολη πρόσβαση χιλιάδων
αυτοκινήτων και μεγάλων λεωφορείων μεταφέρει στα μέχρι τώρα παρθένα
βουνά μας όλες τις επιβαρυντικές δραστηριότητες των πόλεων: τον
θόρυβο, τα καυσαέρια, τα σκουπίδια.
Όσον αφορά την οικονομική βιωσιμότητα των χιονοδρομικών κέντρων, θα
πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι η χειμερινή περίοδος διαρκεί όλο και
λιγότερο - ήδη περιορίζεται στους 3 μήνες - είτε λόγω του φαινομένου
της υπερθέρμανσης του πλανήτη, είτε λόγω άλλων μετεωρολογικών
φαινομένων, γεγονός που καθιστά αμφίβολη την επιβίωση ενός τόσο
μεγάλου αριθμού χιονοδρομικών κέντρων στη χώρα. Επιπλέον, πιστεύουμε
ότι τα ήδη λειτουργούντα χιονοδρομικά κέντρα επαρκούν για να καλύψουν
τις ανάγκες για χειμερινές αθλητικές δραστηριότητες. Είναι όμως
απαραίτητο να εκσυγχρονισθούν και να βελτιώσουν το επίπεδο των
υπηρεσιών που προσφέρουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον
ανταγωνισμό από τα χιονοδρομικά κέντρα των γειτονικών Βαλκανικών χωρών
και των Άλπεων, τα οποία διαθέτουν καλύτερες υποδομές και προσφέρουν
αρτιότερες υπηρεσίες.
Αντίθετα, υπάρχουν εναλλακτικές μορφές τουρισμού που έχουν μικρότερο
κόστος κατασκευής και λειτουργίας, δεν επιβαρύνουν το ορεινό
οικοσύστημα και αναπτύσσονται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, όπως για
παράδειγμα η αναρρίχηση, το ράφτινγκ, το καγιάκ, η ποδηλασία, το
ορειβατικό σκι, η πεζοπορία σε σηματοδοτημένα μονοπάτια, οι
παραδοσιακοί οικισμοί, κλπ. Παραδείγματα πετυχημένης εναλλακτικής
τουριστικής ανάπτυξης αποτελούν η Κάλυμνος και τα Μετέωρα που, λόγω
των σημαντικών αναρριχητικών πεδίων που διαθέτουν, έχουν αναδειχθεί σε
παγκόσμιους αναρριχητικούς προορισμούς. Άλλο παράδειγμα αποτελούν το
Πάπιγκο και η Κόνιτσα, όπου οι παραπάνω φιλικές προς το περιβάλλον
δραστηριότητες αναπτύσσονται σε όλη την διάρκεια του χρόνου.
Για τους λόγους αυτούς, η δημιουργία νέων χιονοδρομικών κέντρων στα
προαναφερόμενα ορεινά συγκροτήματα ή οπουδήποτε αλλού, κρίνεται
οικονομικά ως μη βιώσιμη και περιβαλλοντικά ως ιδιαίτερα οχληρή
δραστηριότητα. Η αντίθεσή μας δεν έχει ως στόχο το άθλημα του σκι,
αφού θεωρούμε ότι τα βουνά μας, έστω και κατά τη διάρκεια των 3-4
μηνών με χιόνι, είναι κατάλληλα για ορειβατικό σκι. Η οικονομική
ανάπτυξη της ορεινής υπαίθρου μπορεί να πραγματοποιηθεί με
δραστηριότητες φιλικές προς το περιβάλλον, που θα δίνουν ίσες
ευκαιρίες σε όλους τους κατοίκους, όπως αυτές αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Οι οργανώσεις που υπογράφουμε το παραπάνω ψήφισμα είμαστε πρόθυμοι σε
συνεργασία με τους τοπικούς φορείς να προωθήσουμε τις εναλλακτικές
μορφές τουρισμού.'
Ομάδα Πρωτοβουλίας κατά της Δημιουργίας Νέων
Χιονοδρομικών Κέντρων

Το ψήφισμα διαμαρτυρίας έχει εγκριθεί από τους ακόλουθους είκοσι
τέσσερις ορειβατικούς και χιονοδρομικούς συλλόγους:
* Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Αχαρνών, Φιλαδελφείας 126, 136 71
Αχαρνές, Τηλ. 2102461528
* Πεζοπορικός Όμιλος Αθηνών, Ζαΐμη 45, 106 82 Αθήνα, Τηλ. 2108218401
* Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Αθηνών, Ερμού 64, 105 63 Αθήνα, Τηλ.
2103212355 & 2103212429
* Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ηλιούπολης, Καρνεάδου 8, 163 46
Ηλιούπολη, Τηλ. 2109911537, Fax 2109938286
* Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Άμφισσας, Σταλλού 8, 331 00 Άμφισσα,
Τηλ. 2265028577 & 2265029201, Fax 2265023200
* Ελληνικός Πολιτιστικός Ορειβατικός Σύλλογος Φυλής, Ι. Μεταξά & Κοιμ.
Θεοτόκου 3, 133 51 Φυλή, Τηλ. 2102411148
* Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας, Ποσειδώνος 18, Βούλα, T.K. 166 73,
Αθήνα, Τηλ. 2109657879, Fax 2108992113
* Σύνδεσμος Ελλήνων Ορειβατών Πάτρας 'ΩΛΕΝΟΣ', Καρπενησίου 24, 262 22
Πάτρα, Τηλ. 2610279764
* Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Κορίνθου, Κολιάτσου 30, 201 00
Κόρινθος, Τηλ. 2741029970 & 2741025694
* Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιά, Μεσσηνίας 14-16, 185 34 Πειραιάς, Τηλ.
2104170814 & 2104130632

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου