Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε.

«Κανείς στην Ευρώπη δεν θα μείνει μόνος του, κανείς στην Ευρώπη δεν θα αφεθεί να καταρρεύσει», είπε η Μέρκελ χθες στη γερμανική βουλή. Συνέχισε όμως λέγοντας επίσης ότι: «δεν πρέπει να γίνει το λάθος να παρουσιαστεί η ως λύση η ενοποίηση των κινδύνων», εννοώντας την κοινή έκδοση ευρωομολόγων.
Αυτό σημαίνει ότι οι Γερμανοί σε σύμπνοια με τους Γάλλους αποβλέπουν μάλλον στην «ελεγχόμενη πτώχευση» των χωρών με υψηλό χρέος, όπως η Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.λπ. Στη συνάντηση λοιπόν κορυφής που γίνεται, εκείνο που θέλουν να αποφασίσουν είναι -στην ουσία-μια διαδικασία που θα κάνει δυνατή τη ελεγχόμενη πτώχευση των υπερχρεωμένων χωρών.




Τα ΜΑΤ θα εξασφαλίζουν την "ελεγχόμενη πτώχευση"





Ότι είναι δυνατόν για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, θα πρέπει κατά τη Μέρκελ να είναι δυνατό και για τα κράτη. Με τη συνηθισμένη διαδικασία της «ελεγχόμενης πτώχευσης» θα μπορέσουν οι δανειολήπτριες χώρες να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να πληρώσουν τα μισά –ας πούμε- χρέη τους. Οι πιστωτές θα παραιτηθούν από ένα μέρος των απαιτήσεών τους, όμως θα ξέρουν ότι δε θα τα χάσουν όλα.

Αυτά που προτείνουν οι Γερμανοί, μέσω του μηχανισμού στήριξης, κινούνται προς αυτή τη κατεύθυνση και στόχο έχουν τις αγορές κεφαλαίου(επενδυτές, τράπεζες, φοντς κ.λπ): κάνουμε κάτι, ώστε καμία χώρα της ευρωζώνης μη καταρρεύσει πλήρως και ανεξέλεγκτα. Νομίζουν ότι οι «διεθνείς επενδυτές» θα το καταλάβουν αυτό και θα αντιδράσουν ανάλογα.
Όμως αυτοί δεν σκέφτονται πλέον έτσι, όπως δηλαδή κάθε λογικός επενδυτής με γερμανική νοοτροπία. Αυτοί «τιμωρούν» τις «ασθενείς» χώρες με υψηλότερα επιτόκια δανεισμού. Θέλουν να κερδίζουν από τη «χασούρα» των άλλων, γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις-μεταξύ των οποίων και η γερμανική-ήταν που τους έμαθαν να συμπεριφέρονται σαν σε καζίνο όπου παίζεται πόκερ, με τις απορρυθμίσεις που προώθησαν στις διεθνείς μετακινήσεις κεφαλαίου. Όταν λοιπόν ακούν προτάσεις του τύπου: «Αν εσείς ανεβάζετε τα επιτόκια, εμείς θα διακηρύξουμε την αδυναμία πληρωμής και θα πρέπει να παραιτηθείτε από ένα μέρος των κεφαλαίων που μας δανείσατε”, αντιδρούν με υπέρμετρη αύξηση των spreads, επιχειρώντας να κερδίσουν κάτι παραπάνω από την αύξηση του κινδύνου κατάρρευσης.
Στη περίπτωση μιας πραγματικής κατάρρευσης βέβαια θα χάσουν πολύ περισσότερα από ότι αν δεχόντουσαν την «ελεγχόμενη πτώχευση». Όμως αυτό είναι το παιχνίδι του πόκερ: θέλεις να κερδίζεις ακόμα και όταν δεν έχεις καλό χαρτί, ποντάροντας και στη «μπλόφα». Κάποιοι λοιπόν ποντάρουν στην κατάρρευση και κάποιοι στη δυνατότητα ότι τα κράτη μπορούν ακόμα να πληρώσουν παίρνοντας εξοντωτικά μέτρα λιτότητας για τους λαούς τους.
Και το ερώτημα μπαίνει για τους λαούς και προφανώς όχι για τις σημερινές κυβερνήσεις τους, που είναι από τους πρωταγωνιστές αυτού του παιχνιδιού: ως πότε θα δέχονται να παίζεται αυτό το παιχνίδι του καπιταλισμού-καζίνο στις πλάτες τους;

1 σχόλιο:

  1. Σύμφωνα με το Reuters, ο πρόεδρος της κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο, ενώπιον των 27 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έκανε λόγο για «συστημική κρίση» αναφερόμενος στην κρίση χρέους, τονίζοντας ότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα τόσο για το σύνολο της, όσο και για συγκεκριμένα κράτη-μέλη. «Ένας από τους λόγους της κρίσης είναι ότι οι αγορές δεν έχουν εκτιμήσει σωστά το ρίσκο στην ευρωζώνη και πως λειτουργούν σαν αγέλη», υποστηρίζει ο Μπαρόζο και προσθέτει ότι «η σημερινή κρίση χρέους κρατών έχει γίνει τώρα εκ φύσεως συστημική και κατευθύνεται όχι μόνο από τα δημοσιονομικά θεμελιώδη, αλλά και από την λανθασμένη αξιολόγηση του ρίσκου από τους επενδυτές και την βραχυπρόθεσμη συμπεριφορά των αγορών ως αγέλη».

    ΑπάντησηΔιαγραφή