Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

2010: το 3ο θερμότερο κατά σειρά έτος στην ιστορία.

Η δεκαετία που μόλις κλείνει ήταν η θερμότερη δεκαετία από τότε που υπάρχουν μετρήσεις, δηλαδή από το 1850. Το 2010 το 3ο θερμότερο κατά σειρά έτος.


Αυτό ανακοίνωσε η παγκόσμια οργάνωση για το κλίμα(WMO), στα πλαίσια της διάσκεψης του ΟΗΕ στο Καγκούν του Μεξικού.
Ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες έχουν παρατηρηθεί στη Γροιλανδία, στη Καναδική Αρκτική, στην Αραβική Χερσόνησο, στην Ανατολική Αφρική και στη Κεντρική Ασία. Μόνο σε λίγες απομονωμένες περιοχές παρατηρήθηκαν θερμοκρασίες κάτω του μέσου όρου. Μεταξύ αυτών μερικές περιοχές της Ευρώπης, της Σιβηρίας, του εσωτερικού της Αυστραλίας, της Νοτίου Αμερικής, στα νοτιοανατολικά των ΗΠΑ, καθώς και της ανατολικής Κίνας. Για κάποιες περιοχές της Ευρώπης και της βόρειας Ασίας το 2010 ήταν ο ψυχρότερος χρόνος, εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια. Για τη Γερμανία, τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία ο ψυχρότερος από το 1996. Στη Γερμανία μάλιστα ο Αύγουστος ήταν ο βροχερότερος, που έχει παρατηρηθεί ποτέ.
Ταυτόχρονα με την αύξηση της θερμοκρασίας, οι μετεωρολόγοι καταχώρησαν πολλές καταστροφές λόγω καιρού αυτό το χρόνο. Έτσι είχαμε τις χειρότερες στην ιστορία πλημμύρες στο Πακιστάν λόγω των φοβερών μουσώνων-πάνω από 1500 άνθρωποι πέθαναν και 20 εκατομ. αναγκάσθηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους. Εξαιρετικά ισχυρές βροχές είχαμε σε περιοχές της Ινδίας και της Κίνας. Το 2010 είχαμε όμως και εξαιρετικά υψηλά κύματα θερμότητας, όπως π.χ. στη Ρωσία. Η Μόσχα έζησε τον θερμότερο Ιούλιο όλων των εποχών, με μια μέση θερμοκρασία υψηλότερη κατά 7,6 βαθμούς από τον μέχρι τώρα μέσο όρο, με αποτέλεσμα τις εκτεταμένες σε έκταση και χρόνο πυρκαγιές. Η Ιαπωνία και η Κίνα έζησαν επίσης το θερμότερο καλοκαίρι όλων των εποχών.



Τι σημαίνουν όμως οι ψυχρότεροι τελευταίοι χειμώνες στη Βόρεια και κεντρική Ευρώπη, που φαίνονται να μην ακολουθούν τη γενικότερη εξέλιξη της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας; Για παράδειγμα στο τέλος Νοεμβρίου-αρχές Δεκεμβρίου φέτος, στο Βερολίνο είχαμε χαμηλές θερμοκρασίες, που δεν είχαν ποτέ παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια και αυτό φαίνεται να είναι αντιφατικό με την τάση αλλαγής του κλίματος.


Σε αυτό το ζήτημα απαντά ο Vladimir Petoukhov, φυσικός στο Ινστιτούτο έρευνας των επιπτώσεων αλλαγής του κλίματος του Potsdam (PIK). Η θέση του: η αλλαγή του του κλίματος θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα ψυχρότερους χειμώνες για την Ευρώπη. «Σκληροί χειμώνες, όπως ο περασμένος, δεν έρχονται σε αντίθεση με τη την εικόνα της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας, αλλά την επιβεβαιώνουν πλήρως», λέει.
Και πως συμβαίνει αυτό; Η αιτία, σύμφωνα με τα μοντέλα του ερευνητή, θα μπορούσε να είναι η αύξηση της θερμοκρασίας της βόρειας πολικής θάλασσας στην περιοχή των Barents και της Karasee, η οποία εκτείνεται από την Νορβηγία μέχρι τη δυτική Σιβηρία. Όταν γίνεται εκεί το νερό ζεστότερο, συρρικνώνεται η έκταση του πάγου στη θάλασσα. Έτσι θερμαίνονται τα πάνω από τη θάλασσα κατώτερα στρώματα του αέρα, πράγμα το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα την αλλαγή των γενικών κυρίαρχων ρευμάτων του αέρα. Οι συνέπειες: προς την Ευρώπη και τη β. Ρωσία μεταφέρονται σε μεγαλύτερη ποσότητα και συχνότητα ανατολικές ψυχρές αέρινες μάζες από τη παγωμένη ακόμα Σιβηρία. Έτσι ο αέρας πάνω από την Ευρώπη ψύχεται, ακόμα και όταν εμφανίζεται ο ήλιος, όπως συμβαίνει και φέτος.


Αν αυτό συνδυασθεί και με τη μείωση της έντασης του θερμού ρεύματος του κόλπου του Μεξικού(1), που έχει επίσης παρατηρηθεί και που έκανε ήπιους τους χειμώνες στη δυτική κυρίως Ευρώπη, τότε οι ερχόμενοι χειμώνες σε αυτές τις περιοχές της, για αρκετό ακόμη διάστημα θα είναι ψυχροί.
Αντίθετα βέβαια, το κλίμα στις μεσογειακές χώρες και στην Ελλάδα, εξελίσσεται όπως και προβλέπεται: σε υποτροπικό.
Όσον αφορά στη δάσκεψη του Καγκούν: τι μπορεί να περιμένει κανείς από τις κυβερνήσεις, μετά την εμπειρία της Κοπεγχάγης. Αρκεί να αναφέρουμε μόνο την εξής εξέλιξη σαν ενδεικτικό στοιχείο. Ο Ομπάμα και οι δημοκρατικοί, σαν ένδειξη ότι τους απασχολεί σοβαρά το θέμα της αλλαγής του κλίματος, είχαν δημιουργήσει αντίστοιχη επιτροπή στο αμερικάνικο Κογκρέσο, η οποία υποτίθετο ότι θα ασχολούνταν με το τι μέτρα έπρεπε να παρθούν, για να αποτραπεί η αναμενόμενη αυτή αλλαγή. Όχι μόνο δεν πρότεινε τέτοια μέτρα, αλλά η επιτροπή διαλύθηκε πρόσφατα από τους Ρεπουπλικάνους-που πήραν την πλειοψηφία στο κογκρέσο μετά από τις πρόσφατες εκλογές-με αιτιολογικό ότι δεν θα πρέπει να ξοδεύονται χρήματα, τώρα με την κρίση,για επιτροπές που δεν έχουν νόημα για τους Αμερικανούς.

(1)Εξήγηση: το λυώσιμο των πάγων στο Β. Ατλαντικό, στο ύψος της Γροιλανδίας μετατρέπει τα νερά της θάλλασσας σε γλυκά και άρα σε αβαρή. Έτσι δεν πέφτουν πια προς τον πυθμένα-στον ίδιο βαθμό που συνέβαινε μέχρι τώρα- ώστε να σχηματίζεται στον ίδιο βαθμό το ψυχρό θαλάσσιο ρεύμα των ανατολικών ακτών της Β. Αμερικής, που επιστρέφει προς τον κόλπο του Μεξικού και κλείνει τον κύκλο μετατρεπόμενο σε θερμό επιφανειακό. Αυτό οδηγεί επομένως και στη μείωση του θερμού επιφανειακού ρεύματος που συνέχιζε την πορεία του προς τις ακτές της Ευρώπης, μέσω της βόρειας και βαλτικής θάλασσας. Μέχρι τα τελευταία χρόνια το θερμό αυτό επιφανειακό ρεύμα θέρμαινε και τις αέρινες μάζες πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έτσι είχαμε και δυτικά ζεστά επι το πλείστον ρεύματα αέρα πάνω από τη δυτική Ευρώπη. Τα μέτωπα του καιρού τους χειμώνες, εξελισσόταν μέχρι πρότεινος, από την επίδραση των "χαμηλών" και "υψηλών" αυτών των δυτικών αέρινων μαζών με τις ψυχρές αέρινες μάζες από τον πολικό κύκλο και τη Σιβηρία. Γι' αυτό είχαμε και ηπιότερους χειμώνες.

1 σχόλιο:

  1. Και οι καταστροφές συνεχίζονται: Ο απολογισμός από τις σφοδρές βροχοπτώσεις που διαρκούν εβδομάδες τώρα στην Κολομβία είναι 174 νεκροί και πάνω από 1,5 εκατ. άστεγοι όπως ανέφερε η Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού στη χώρα.

    Στη γειτονική Βενεζουέλα, οι βροχοπτώσεις προκάλεσαν πλημμύρες, καθιζήσεις και κατολισθήσεις που κόστισαν τη ζωή 34 ανθρώπων την περασμένη εβδομάδα και άφησαν 73.000 ανθρώπους άστεγους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή