Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ: Στο έλεος των βιομηχανιών όπλων η Ελλάδα

Νέα δημόσια έκρηξη από τον ευρωβουλευτή των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος επετέθη με σφοδρότητα κατά του προέδρου της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, σχετικά με την οικονομική κρίση και την Ελλάδα.
Ο Γαλλογερμανός πολιτικός αποκάλυψε πως, εν μέσω ανέχειας και μνημονίου, η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματευόταν τον Αύγουστο με εκπροσώπους της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας την αγορά οπλικών συστημάτων.
Ο κ. Κον Μπεντίτ άφησε με σαφήνεια να εννοηθεί πως αυτές οι διαπραγματεύσεις αποτελούν την υλοποίηση ενός επί της ουσίας εκβιασμού έναντι της ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της δανειοδότησής της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έξαλλος ο ευρωβουλευτής υπενθύμισε ότι η Κομισιόν και ο κ. Μπαρόζο δεν έλαβαν εγκαίρως μέτρα, για να αποτρέψουν τον υπερδανεισμό της Ελλάδας, ώστε να μην εκδηλωθεί η παρούσα κρίση, αλλά και ότι, ενώ τα προβλήματα ήταν ορατά για μακρύ χρονικό διάστημα, οι ευρωπαϊκές Αρχές, αντί να ενεργούν, «πήγαιναν στην Εκκλησία και προσεύχονταν», χωρίς βεβαίως κανένα αποτέλεσμα.
Είναι η δεύτερη φορά εντός εξαμήνου που ο κ. Κον Μπεντίτ επιτίθεται κατά των δεσμεύσεων των ελληνικών κυβερνήσεων από οικονομικά κέντρα της Ευρώπης για την αγορά αμυντικού υλικού με παράλληλη δανειοδότηση, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η ελληνική οικονομία και να αυξάνουν τα ελλείμματα.
Και αντί σχολίου, από την Ελευθεροτυπία:
Πράγματι, αυτή την εβδομάδα στο υπουργείο Αμυνας μονογραφούσαν τα συμβόλαια για την αγορά δύο επιπλέον υποβρυχίων «τύπου 214», κόστους ενός δισ. ευρώ, εκτός των τεσσάρων που έχουμε παραγγείλει και ακόμη δεν έχουν παραληφθεί. Το συμβόλαιο, μάλιστα, υποχρεώνει την ελληνική πλευρά στην άμεση καταβολή 300 εκατ. ευρώ ως προκαταβολή στους νέους ιδιοκτήτες των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, την Abu Dhabi Mar και την Thyssen, και τους Γερμανούς σε ρόλο συνεταίρου. Και να σκεφτεί κανείς, ότι προ 2-3 ετών οι Γερμανοί προσέφεραν στην Ελλάδα σχεδόν τζάμπα δυο υποβρύχια «τύπου 209». Παράλληλα, συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις -αν και σε πιο χαλαρούς ρυθμούς σε σχέση με τα υποβρύχια ντιλ- για έξι γαλλικές φρεγάτες μέσω διακρατικής συμφωνίας. Το πρόγραμμα υπερβαίνει τα 3,5 δισ. ευρώ, ενώ στην ανάπτυξή του εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει τα 6 δισ. ευρώ. Οπως κι αν τα μετρήσει κανείς, δεν είναι λίγα.
Αν και δεν το συνηθίζει, ο υπουργός Αμυνας θεώρησε σκόπιμο να απαντήσει στον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, «η αναφορά σε διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τη γαλλική και τη γερμανική κυβέρνηση για νέα εξοπλιστικά προγράμματα, και μάλιστα κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, δεν είναι ακριβής». Κατά κυριολεξία, πράγματι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται, αφού τώρα πια πέφτουν οι υπογραφές. Προσθέτει δε με έμφαση ότι τα «ζητήματα της αμυντικής πολιτικής δεν εμπίπτουν στο πεδίο του μνημονίου».
Ακροβατώντας μεταξύ ουσίας και πραγματικότητας, απαντά ότι επί υπουργίας του «δεν έχει ανοίξει κανένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αλλά με συστηματικό τρόπο επιλύονται χρονίζοντα προβλήματα των τελευταίων πολλών ετών». Κατά τον υπουργό, πρόκειται για διευθετήσεις ανειλημμένων υποχρεώσεων προηγούμενων κυβερνητικών περιόδων. Αυτό εννοούσαν στο ΠΑΣΟΚ όταν προεκλογικά υποσχόταν την επανεξέταση όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου