Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

100.000 αντιπυρηνικοί διαδηλωτές το Σάββατο στο Βερολίνο


Όχι απλώς περικύκλωσαν την περιοχή που βρίσκονται τα κυβερνητικά κτίρια (Regierungsviertel )-αυτός ήταν ο στόχος των διοργανωτών-αλλά κυριολεκτικά την πλημμύρισαν. Μετέτρεψαν τους δρόμους και τις πλατείες της σε μια θάλασσα από σημαίες, μπαλόνια και πλακάτ με συνθήματα ενάντια στη παράταση της λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων.
Το βασικό σύνθημα: επενεργοποιήστε τα(δηλαδή βγάλτε τα εκτός λειτουργίας: abschalten!). Οι περισσότεροι συμμετέχοντες είχαν την αίσθηση: είμαστε τόσοι πολλοί, ο θυμός και η οργή για τη συμφωνία της κυβέρνησης με το λόμπυ της πυρηνικής βιομηχανίας για παράταση μέχρι και 14 χρόνια, τόσο μεγάλη στον πληθυσμό, που δεν θα μπορέσουν να τη περάσουν αυτή τη συμφωνία.
Όπως είναι γνωστό, τα πυρηνικά εργοστάσια στη Γερμανία θα έπρεπε να κλείνουν-το ένα μετά το άλλο- μετά από μια ορισμένη λειτουργία τους, που είχε συμφωνηθεί πριν κάποια χρόνια με την τότε κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων. Τα πρώτα μάλιστα έπρεπε να βγουν εκτός λειτουργίας το 2008. Η Κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών-Χριστιανοκοινωνιστών-Φιλελευθέρων αποφάσισε πριν λίγες μέρες την παράταση της λειτουργίας τους μέχρι και 14 χρόνια επιπλέον, για κάποια από αυτά.
Αλλά μετά από αυτή την ημέρα, η σύγκρουση μεταξύ κοινωνίας και του μετώπου κυβέρνησης-πυρηνικής βιομηχανίας, πάει στην «παράταση», με την ποδοσφαιρική έννοια του όρου. «Θα παραμείνουμε στο γήπεδο. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα με κάθε μέσο». «σπέρνουν ανέμους, θα θερίσουν θύελλες», δήλωναν όλοι προς κάθε κατεύθυνση.
Όσον αφορά στα κόμματα της αντιπολίτευσης: οι Πράσινοι είναι σταθερά υπέρ του κλεισίματος των πυρηνικών εργοστασίων(μόνο που όταν ήταν κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες δεν πίεσαν αρκετά, για να πετύχουν από τότε την απενεργοποίησή τους), η Linke(αριστερή συμμαχία) είναι καθαρά ενάντια στη συνέχιση της λειτουργίας τους. Οι Σοσιαλδημοκράτες, που σημειωτέον ήταν ακόμα στην κυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες, όταν θα έπρεπε να κλείσουν τα πρώτα εργοστάσια(π.χ. το Biblis) και δεν το έκαναν, το προηγούμενο διάστημα, αλλά ιδιαίτερα μετά το ξαναζωντάνεμα του αντιπυρηνικού κινήματος στη χώρα, ξεκαθάρισαν και αυτοί ότι τελικά είναι ενάντια στη συνέχιση της λειτουργίας.
Αλλά η συμφωνία για τη συνέχιση της λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων-πέρα από κάθε μέχρι τώρα όριο ασφάλειας, πέρα από το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί καν ο χώρος «τελικής εναπόθεσης» των ατομικών αποβλήτων, πέρα από τη θύελλα που έχει ξεσηκώσει όχι μόνο στον πληθυσμό, αλλά και στις μικρές δημοτικές εταιρείες παροχής ενέργειας- μόνο και μόνο για να ευνοηθεί οικονομικά η πυρηνική βιομηχανία, έχει ξεσηκώσει θύελλα και στη Αυστρία. Η αιτία για την οργή εδώ είναι ένα από τα παλιότερα πυρ. εργοστάσια Isar 1, που βρίσκεται στη Βαυαρία, λίγα χιλιόμετρα μόνο από τα σύνορα της Αυστρίας. Σύμφωνα με τη συμφωνία το εργοστάσιο θα μπορέσει να λειτουργήσει για οκτώ ακόμα χρόνια, πράγμα που δεν έγινε δεκτό, όχι μόνο από τον πληθυσμό, αλλά και από την Αυστριακή Κυβέρνηση.

1 σχόλιο:

  1. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι το Σάββατο ήταν η σπίθα από την οποία μπορεί να ξεκινήσει ένα νέας μορφής ακηδεμόνευτο πολιτικό κίνημα. Ένα κίνημα, που μπορεί να απλωθεί σε όλο το φάσμα των οπαδών των υπαρχόντων κομμάτων, γιατί αποδεικνύεται περίτρανα ότι η μέχρι τώρα διαχείριση της πολιτικής από το υπάρχον κομματικό σύστημα και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, δεν δίνει λύση στα προβλήματα των ίδιων των πολιτών. Θα πρέπει, όπως δήλωσε μια επώνυμη ακτιβίστρια-συγγραφέας σε μια σχετική δημόσια συζήτηση, την οποία διοργάνωσε η εφημερίδα Tageszeitung: "εγώ ο ίδιος-ια να γίνω δραστήρια, άμεσα και πολύ συγκεκριμένα κάθε φορά"

    ΑπάντησηΔιαγραφή